Springen naar inhoud

Vochtregeling


  • Log in om te kunnen reageren

#1

ACMilan

    ACMilan


  • >100 berichten
  • 136 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 18 april 2009 - 17:55

Ik heb de volgende vraag : is het mogelijk dat als je meer water drinkt, je eigelijk uitdroogt in plaats jezelf 'hydrateert' ?
Ik drink namelijk sinds een week of 2 meer water dan voordien (een 2 ŗ 4 liter per dag) en het lijkt alsof ik eerder uitdroog hoewel ik nu wel degelijk meer drink dan vroeger en ook meer water drink ipv cola of andere frisdranken.
Ik merk dit aan het feit dat ik soms 's nachts wakker wordt met een droge keel (waar ik vroeger NOOIT last van had) en dat de huid op mijn armen ook lijkt uit te drogen (al zou dit ook misschien kunnen hebben te maken met de effecten van een Italiaanse zon).
Maar het is nu bij mij misschien niet zozeer het geval maar het leek me toch iets leuk om over na te denken want je kan wel meer drinken maar dan moet je ook meer plassen/zweten dus zou je misschien uiteindelijk meer vloeistof lekken dan opnemen ?
Het gaat hier wel niet over de waterintoxicatie want dat fenomeen ken ik al.


Bij voorbaat bedankt, Arne
(indien dit op google/wiki te vinden is moet ik zeggen dat ik persoonlijk niets heb gevonden met google of wiki)

Dit forum kan gratis blijven vanwege banners als deze. Door te registeren zal de onderstaande banner overigens verdwijnen.

#2

anusthesist

    anusthesist


  • >5k berichten
  • 5820 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 18 april 2009 - 18:21

Ik heb de volgende vraag : is het mogelijk dat als je meer water drinkt, je eigelijk uitdroogt in plaats jezelf 'hydrateert' ?


In een fysiologische homeostase gebeurt dat niet; water wordt ingenomen, geabsorbeerd door de darmen, hierdoor neemt het bloedvolume toe en de bloeddruk waarop het RAAS wordt geremd (afname ADH productie, afname vasocontrictie etc.). Door de afname van ADH zal er meer water worden uitgescheiden. Dit is dus in balans. Er zijn echter situaties, zoals in psychogene Diabetes Insipidus, waar er zulke grote hoeveelheden water wordt gedronken dat de ADH productie volledig afneemt en de persoon alle ingenomen water verliest. Hierdoor is uitdroging mogelijk.

Je had het over de Italiaanse zon...door hitte kun je natuurlijk ook uitdrogen. Ik denk eerder dat het vele water drinken een oorzaak is van de toegenomen vochtverlies door hitte, dan de uitdroging een oorzaak is van het vele drinken.
That which can be asserted without evidence can be dismissed without evidence.

#3

ACMilan

    ACMilan


  • >100 berichten
  • 136 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 18 april 2009 - 18:30

In een fysiologische homeostase gebeurt dat niet; water wordt ingenomen, geabsorbeerd door de darmen, hierdoor neemt het bloedvolume toe en de bloeddruk waarop het RAAS wordt geremd (afname ADH productie, afname vasocontrictie etc.). Door de afname van ADH zal er meer water worden uitgescheiden. Dit is dus in balans. Er zijn echter situaties, zoals in psychogene Diabetes Insipidus, waar er zulke grote hoeveelheden water wordt gedronken dat de ADH productie volledig afneemt en de persoon alle ingenomen water verliest. Hierdoor is uitdroging mogelijk.

Je had het over de Italiaanse zon...door hitte kun je natuurlijk ook uitdrogen. Ik denk eerder dat het vele water drinken een oorzaak is van de toegenomen vochtverlies door hitte, dan de uitdroging een oorzaak is van het vele drinken.


Dus het is mogelijk maar dan zou je eigelijk al meer als 10 liter per dag moeten drinken ?

#4

flatland

    flatland


  • 0 - 25 berichten
  • 11 berichten
  • Gebruiker

Geplaatst op 07 juni 2009 - 01:13

Dehydratatie

ALGEMEEN
Inleiding
Onder dehydratie wordt een tekort aan lichaamswater verstaan. Een tekort van een hoeveelheid lichaamswater overeenkomend met 3% van het totale lichaamsgewicht wordt soms aangehouden als grenswaarde. Onder terminale dehydratie wordt dehydratie bij stervende patiŽnten verstaan, waarbij deze patiŽnten niet meer in staat zijn de benodigde hoeveelheid vocht tot zich te nemen. Terminale dehydratie is een belangrijke component van de zgn. Ďfinal common clinical pathwayí: de laatste fase voorafgaande aan het sterven, waarin algehele verzwakking, bedlegerigheid en onvermogen tot drinken op de voorgrond staan.

Pathofysiologie
Regulatie van water- en natriumhuishouding
De hoeveelheid water in het lichaam wordt bepaald door het evenwicht tussen de inname van vocht (onder normale omstandigheden via de mond) en de uitscheiding (onder normale omstandigheden met name via de nier, in veel mindere mate met de ontlasting (ca. 100 ml/dag), via de huid (400ó500 ml/dag) en met de uitademing (300-400 ml/dag)). Bij dehydratie is dit evenwicht verstoord ten gevolge van een verminderde inname, een verhoogd verlies of een combinatie van beide.
De inname en uitscheiding van water wordt gereguleerd door een aantal factoren, waarbij met name ook het serumnatriumgehalte een belangrijke rol speelt. Regulatie van water- en natriumhuishouding is dan ook nauw met elkaar verbonden. Er wordt hierbij onderscheid gemaakt tussen volumeregulatie (op peil houden van de hoeveelheid water in het lichaam) en osmoregulatie (constant houden van het serumnatriumgehalte).
Zowel een afname van de hoeveelheid water in het lichaam als een stijging van het serumnatriumgehalte leiden onder normale omstandigheden tot:
ē verminderde uitscheiding van water door de nier (door verhoogde aanmaak van antidiuretisch hormoon (ADH = vasopressine) in de hypofyse)
ē dorstgevoel en daardoor verhoogde inname van vocht
Hierdoor treedt een toename op van de hoeveelheid water in het lichaam en/of een afname van het serumnatriumgehalte.
Hogere leeftijd en ziekte kunnen leiden tot belangrijke veranderingen in de volume- en osmoregulatie. Met name kan er sprake zijn van een sterk afgenomen dorstprikkel en verminderd vermogen tot retentie van water en natrium door de nier. Als gevolg hiervan treedt dehydratie bij oudere en/of zieke patiŽnten sneller op. In veel gevallen gaat dit echter niet gepaard met een dorstprikkel of andere klachten.
Anderzijds hebben terminaal zieke patiŽnten minder vocht nodig dan andere patiŽnten. Dit hangt samen met:
ē afgenomen lichaamsgewicht waardoor de totale hoeveelheid lichaamswater en daarmee de benodigde hoeveelheid vocht is afgenomen
ē verminderde uitscheiding door verhoogde productie van ADH als gevolg van metabole veranderingen ten gevolge van het anorexie-cachexie syndroom, chronische misselijkheid en/of medicatie, met name opioÔden
ē verminderd verlies via de huid en ademhaling als gevolg van verminderde lichamelijke activiteit
Dehydratie en dorst
Bij dehydratie is het serumnatriumgehalte meestal normaal (isotone dehydratie). Dehydratie kan echter ook gepaard gaan met een verlaagd serumnatriumgehalte (hyponatriŽmie) of verhoogd serumnatriumgehalte (hypernatriŽmie). Men spreekt in deze gevallen van hypotone resp. hypertone dehydratie. De verschijnselen van dehydratie kunnen hier in belangrijke mate mee samenhangen. Een hypertone dehydratie geeft vaak ernstige dorstklachten en behoeft vrijwel altijd behandeling.
Hypotone dehydratie treedt op als er relatief meer tekort aan zout is dan aan water; dit kan in de hand gewerkt worden doordat de tekorten met hypotone oplossingen (d.w.z. water met lage natriumconcentraties) worden aangevuld. Bij hypertone dehydratie is de omgekeerde situatie aan de orde. Of er sprake is van een hypotone, isotone of hypertone dehydratie is niet alleen afhankelijk van de oorzaak van de dehydratie, maar ook van de maatregelen die door de patiŽnt of de hulpverleners genomen zijn om de tekorten aan te vullen.
Dorstgevoel wordt primair bepaald door het serumnatriumgehalte en de hoeveelheid water in het lichaam. Een verhoging van het serumnatriumgehalte leidt vrijwel altijd tot een dorstgevoel. De relatie tussen de hoeveelheid water in het lichaam en dorstgevoel is gecompliceerder. Een belangrijke factor hierbij is het al dan niet optreden van een droge mond (xerostomie). Echter:
ē een verlaagde hoeveelheid water in het lichaam leidt niet altijd tot klachten over een droge mond
ē een droge mond (zie Richtlijn ĎKlachten van de mondí) kan optreden zonder dat er sprake is van dehydratie, als gevolg van:
o mondademhaling
o infecties van de mond, o.a. met Candida
o bijwerkingen van chemotherapie of radiotherapie
o bijwerkingen van medicatie (diuretica, middelen met anticholinergische (bij)werking, o.a. opioÔden, fenothiazines, antidepressiva)
o niet eten en drinken
o gebruik van zuurstof en/of het uitzuigen van de mond- en keelholte
o syndroom van SjŲgren
Ook andere factoren, zoals leeftijd en bewustzijn beÔnvloeden het dorstgevoel. Op hogere leeftijd en bij gedaald bewustzijn neemt het dorstgevoel af.
Zowel uit de praktijk als uit experimenteel onderzoek blijken ook andere factoren dan alleen de correctie van het serumnatriumgehalte en de hoeveelheid water in het lichaam een rol te spelen bij het lessen van dorst. Dorst kan verdwijnen voordat een significante correctie van het serumnatriumgehalte of de hoeveelheid water in het lichaam is opgetreden. De temperatuur en aard van het toegediende vocht hebben invloed op het vermogen tot lessen van het dorstgevoel. Het is denkbaar dat lokale factoren in de mondkeelholte (b.v. lokale osmotische druk in het slijmvlies van de mondkeelholte) hierbij een rol spelen.
Etiologie
Dehydratie kan optreden als gevolg van:
ē verminderde inname van vocht:
o algehele achteruitgang en afgenomen dorstprikkel
o sufheid/verwardheid, depressie, klachten van de mond, slikklachten/passageklachten van slokdarm of maag, anorexie, snelle verzadiging, misselijkheid, ileus
ē verhoogd verlies van vocht:
o gastro-intestinaal
 braken, maagdrainage, diarree, fistels, bloeding in maagdarmkanaal
o renaal
 gebruik van diuretica
 hyperglykemie
 versterkte diurese na opheffen van obstructie van urinewegen
 hypercalciŽmie
 bijnierinsufficiŽntie
 Ďsalt-losingí nefropathie
 diabetes insipidus (centraal of perifeer)
o via de huid
 excessief zweten (met of zonder koorts)
 huidlaesies (b.v. oncologische ulcera met veel exsudaat)
ē sekwestratie (d.w.z. ophoping van vocht in bepaalde lichaamscompartimenten)
ascites, ileus, bloeding in subcutane weefsels, buikholte of thorax

#5

Mrtn

    Mrtn


  • >1k berichten
  • 4220 berichten
  • VIP

Geplaatst op 07 juni 2009 - 08:45

Flatland, we hebben hier het goede gebruik je bron te vermelden. In dit geval lijkt het hier vandaan te komen.

Let daar in het vervolg op aub.
Of course, the theory of relativity only works if you're going west.
-Calvin-

#6

Jona444

    Jona444


  • >1k berichten
  • 1409 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 07 juni 2009 - 09:21

In een fysiologische homeostase gebeurt dat niet; water wordt ingenomen, geabsorbeerd door de darmen, hierdoor neemt het bloedvolume toe en de bloeddruk waarop het RAAS wordt geremd (afname ADH productie, afname vasocontrictie etc.). Door de afname van ADH zal er meer water worden uitgescheiden. Dit is dus in balans. Er zijn echter situaties, zoals in psychogene Diabetes Insipidus, waar er zulke grote hoeveelheden water wordt gedronken dat de ADH productie volledig afneemt en de persoon alle ingenomen water verliest. Hierdoor is uitdroging mogelijk.

Je had het over de Italiaanse zon...door hitte kun je natuurlijk ook uitdrogen. Ik denk eerder dat het vele water drinken een oorzaak is van de toegenomen vochtverlies door hitte, dan de uitdroging een oorzaak is van het vele drinken.


Als je zeer veel water drinkt is er veel urineproductie. Is het niet mogelijk om tijdens deze urineproductie naast water ook veel natrium te verliezen? Stel dat je theoretisch gezien een natriumarm dieet volgt, kan het lichaam dan geen zouttekort oplopen? Natrium houdt toch vocht vast? Hypothetisch bestaat de kans dan toch dat je juist wel uitdroogt door veel te drinken, aangezien je natrium gaat uitplassen en natrium vocht vasthoudt? Bij wijze van voorbeeld, 8 liter water drinken en er 9 uitplassen?
Its supercalifragilisticexpialidocious!

#7

anusthesist

    anusthesist


  • >5k berichten
  • 5820 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 07 juni 2009 - 12:30

Stel dat je theoretisch gezien een natriumarm dieet volgt, kan het lichaam dan geen zouttekort oplopen?


Dat kan inderdaad.

Natrium houdt toch vocht vast? Hypothetisch bestaat de kans dan toch dat je juist wel uitdroogt door veel te drinken, aangezien je natrium gaat uitplassen en natrium vocht vasthoudt?


Water heeft inderdaad de neiging met de osmotische gradient mee te gaan; dit hoeft niet alleen natrium te zijn.
Waarom zou je natrium uitplassen als je een (hypervolemische) hyponatriemie hebt? Mij lijkt het alleszins onlogisch
om dan juist natrium uit te scheiden. In dit soort situaties probeert je lichaam het extra water uit te scheiden door de urine fors te verdunnen (NaCl-terugresorptie zonder water in in opstijgend deel Lis v. Henle en beperking van waterterugresorptie in het verzamelsysteem door afwezigheid van ADH). Je lichaam kan ongeveer 20 tot 25 liter water per dag uitscheiden, dus knappe jongen die een hyponatriemie krijgt door teveel te drinken.
That which can be asserted without evidence can be dismissed without evidence.





0 gebruiker(s) lezen dit onderwerp

0 leden, 0 bezoekers, 0 anonieme gebruikers

Ook adverteren op onze website? Lees hier meer!

Gesponsorde vacatures

Vacatures