Springen naar inhoud

- - - - -

Depressie kan ook verhelderend werken


  • Log in om te kunnen reageren

#1

Lathander

    Lathander


  • >1k berichten
  • 2501 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 26 september 2009 - 15:00

http://www.volkskran...elderend_werken


ĎHet eerste wat ik moet uitleggen is dat ik geen ongevoelige klootzak ben.í Bioloog Paul W. Andrews van de Virginia Commonwealth University in de VS weet dat zijn opvatting over depressies gevoelig ligt. ĎIk betoog op geen enkele manier dat het lijden van mensen met depressies niet reŽel is, of dat mensen met depressieve klachten niet geholpen zouden moeten worden bij het oplossen van hun problemen.í

"Invisible Pink Unicorns are beings of great spiritual power. We know this because they are capable of being invisible and pink at the same time. Like all religions, the Faith of the Invisible Pink Unicorns is based upon both logic and faith. We have faith that they are pink; we logically know that they are invisible because we can't see them."


Dit forum kan gratis blijven vanwege banners als deze. Door te registeren zal de onderstaande banner overigens verdwijnen.

#2

anusthesist

    anusthesist


  • >5k berichten
  • 5812 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 26 september 2009 - 15:40

Als we de statistieken mogen geloven, dan krijgt bijna de helft van de bevolking ooit in het leven een psychische stoornis.


Psychische stoornis =/= depressie.

Misschien werkt het helpen oplossen van die problemen soms wel beter dan het onderdrukken van de depressieve symptomen met medicijnen.


Wat een open deur, hij zegt eigenlijk: 'de oorzaak aanpakken werkt beter dan symptoombestrijding'.
Dat is toch wel ťťn van de grondbeginselen van de geneeskunde.
That which can be asserted without evidence can be dismissed without evidence.

#3

Dido

    Dido


  • >1k berichten
  • 1814 berichten
  • Moderator

Geplaatst op 26 september 2009 - 16:47

Tja, veel nieuws vertelt die niet. En bovendien verdraait die toch een aantal essentiŽle zaken...
Het is inderdaad wel vaker zo dat een depressie erop wijst dat er iets fundamenteels verkeerd loopt in het leven van die patiŽnt. Dat hij zichzelf als het ware voorbijloopt, dat die denkfouten maakt, dat die teveel volgens de normen van anderen wil leven,... En het gebeurt wel vaker dat patiŽnten nadien (!!), eens de depressie over is, aangeven dat die depressie een periode was in hun leven waaruit ze veel hebben geleerd.
MAAR, en die 'maar' zet ik bewust in grote letters, er zijn een aantal grote nadelen verbonden aan een depressie wat ervoor zorgt dat het verre van een voorrecht is om een depressie te 'mogen' meemaken... :eusa_whistle:

(1) het hoge suÔcidecijfer bij depressie (in vergelijking met mensen die niet depressief zijn), maakt duidelijk dat de meesten het doormaken ervan niet echt als een pretje ervaren & dat het niet de moeite loont zťlfs als je daardoor wat levenswijsheid bijeen kan garen...

(2) het hoge recidiefcijfer bij depressie laat zien dat eenmaal een depressie doormaken, voor velen betekent dat ze nog meerdere depressies zullen doormaken. Zelfs met therapie of antidepressiva zijn de cijfers niet zo rooskleurig. Ook het bijna 'brainwashen' van studenten psychologie dat de cognitieve gedragstherapie zaligmakend is als therapie voor van alles en nog wat, werkt dit jammer genoeg in de hand en maakt velen blind voor het gegeven dat de prognose niet zo mooi is voor velen. Vele mensen behouden restverschijnselen en na 2 ŗ 3 depressies is de kans op herval heel groot. In dat geval recidiveert meer dan 50% (cijfers gaan tot 2/3 van de patiŽnten) binnen de 2 jaar. Mogelijks zou Mindfulness deze cijfers ietsje naar beneden brengen, maar dan nog is de recidiefkans groot! Als je dan weet dat een depressie gemiddeld zo'n 5 ŗ 6 maanden duurt (en vaak zelfs chronisch wordt na vele recidieven), met een hoge kans op herval binnen de 2 jaar, dan kan je berekenen dat de depressievrije perioden nogal laag zijn...
Voor velen geldt vermoedelijk het volgende: ťťnmaal een depressie doormaken is misschien zo slecht nog niet. Maar weten dat dit voor velen van hen het begin is van een leven met vele depressies is al een heel ander verhaal!

(3) meer en meer blijkt uit onderzoek dat een depressie ook puur fysiek gesproken verre van gezond is. De link met cardiovasculaire aandoeningen wordt meer en meer gelegd. Ook de link met Alzheimer duikt meer en meer op in de wetenschappelijke literatuur, al is dit alles zeker nog niet volledig opgehelderd.
Trouwens, uit onderzoek van de laatste 10-tal jaren blijkt stress, ongelukkig zijn,... te leiden tot een verstoorde hypothalamo-hypofysaire bijnieras. Het zou me dan ook niet verwonderen mocht uit onderzoek blijken dat dit ook aan de basis ligt van heel wat fysieke problemen die kunnen optreden bij depressie of als gevolg op langere termijn van depressie.

Andrews: ‘En dat is precies wat een depressie met ons doet. De psychiaters zeggen dat depressies leiden tot concentratieproblemen, maar tegelijkertijd nemen onze moeilijkheden in zo’n fase ons hele denken in beslag. Dit wordt mogelijk gemaakt door extra activiteit in een deel van onze prefrontale hersenschors, dat betrokken is bij het reguleren van de aandacht. ’s Nachts liggen we wakker van het probleem, en ook overdag blijven we erover piekeren, zodat we het in kleine stukjes ontleden. Bovendien hebben we nergens meer zin in. Zo zorgt ons brein ervoor dat we ons niet laten afleiden.’

De onzin die hij hier verkondigt doet me eraan twijfelen of hij wel de naam van wetenschapper waard is... Piekeren wordt hier omschreven als een nuttige manier van denken om problemen op te lossen. Piekeren kan je omschrijven als het blijvend in kringetjes ronddraaien... Het steeds maar weer herkauwen van die situatie, zonder dat er veel meer gedaan wordt dan herkauwen en afzien... Steeds maar weer ervaren hoe pijnlijk of hoe angstig die situatie aanvoelde. In zo'n gevallen wordt vaak niet aan probleemoplossing gedaan, enkel aan een pijnlijk herbeleven van een moeilijke situatie.
's Nachts wakker liggen is natuurlijk een heel efficiŽnte manier om onze problemen op te lossen. Weinig slapen verhoogt de efficiŽntie van ons denken, waardoor we beter in staat zullen zijn om onze problemen op te lossen? Dat is natuurlijk onzin! En dat piekeren ons het probleem in kleine stukjes doet ontleden, welke dan vermoedelijk beter 'verteerbaar zouden zijn, lijkt me nogal ver gezocht. Nogmaals piekeren is niet hetzelfde als problemen oplossen.

De negatieve stemming brengt voordelen met zich mee. Andrews: ‘Het blijkt dat we in een positieve stemming weliswaar creatiever zijn, maar bij een negatieve stemming zijn we zorgvuldiger en maken we minder fouten. De depressieve stemming helpt ons de kosten van mogelijke oplossingen in kaart te brengen en daarmee de minst kostbare uitweg uit een dilemma te vinden.’

Ook hier gaat hij ervan uit dat mensen die piekeren bij een depressie eigenlijk aan probleemoplossing doen... Een wel heel naÔeve veronderstelling! Volgens mij zal creativiteit trouwens bijdragen tot het vinden van een oplossing voor vele problemen. Toch zeker voor problemen waarmee we niet vertrouwd zijn en blijkbaar ernstig genoeg zijn om mee een depressie in de hand te werken (naast de biologische en sociale factoren trouwens). Als die creativiteit ernstig onderdrukt is, zal het moeilijker worden om nieuwe problemen op te lossen.
Uit onderzoek blijkt bovendien dat ernstige life events vooral een oorzakelijke factor hebben bij het optreden van een eerste depressie. Nadien is er ahw. steeds minder nodig om te komen tot een recidief van depressie. Dus die 'grote problemen' waarover die wetenschapper hier spreekt, moet je met een forse korrel zout nemen. En dan hebben we het nog niet over de problemen die een depressieve patiŽnt ondervindt, net ten gevolge van z'n depressief zijn. Verliezen van een job, vrienden die afhaken ed. zijn wel vaker een gevolg van de stoornis.

De orthodoxie wil dat piekeren een ziekelijk symptoom is. Andrews: ‘Uit onderzoek blijkt dat patiŽnten juist denken dat piekeren voor hen nuttig is.


Ik zou toch graag eens zien hoeveel depressieve patiŽnten dit werkelijk als een heil ervaren. En als dat zelfs zo is, dan nog is dit helemaal geen bewijs van het gegeven dŗt piekeren ook nuttig is!

Bij de psychiater of psycholoog krijgen depressieve patiŽnten echter te horen dat er bij hen sprake is van een chemische onbalans in hun hoofd, of dat ze denkfouten maken. In de spreekkamer leidt dit nogal eens tot geharrewar. De patiŽnt voelt zich niet serieus genomen.

We gaan hier duidelijk de toer op van de cognitieve gedragstherapie. Er zijn daarnaast echter nog andere therapievormen die vaak even goede resultaten kunnen voorleggen als de CGT, maar die minder bekendheid genieten. Bovendien zal een (eventueel CGT-) therapeut vaak niet zomaar het denken van de cliŽnt gaan bestempelen als fout. Als dat wťl gebeurt ťn de cliŽnt voelt zich bij herhaling niet begrepen door z'n therapeut dan vrees ik dat die cliŽnt niet bij de juiste therapeut zit... Gelukkig voelen vele cliŽnten zich wťl begrepen en gesteund door hun therapeut.
Uit onderzoek blijkt anderzijds inderdaad dat depressieve mensen de werkelijkheid soms beter kunnen inschatten dan mensen die niet depressief zijn. Met andere woorden, ze zien beter de zwaarte van het leven dan 'gewone' mensen. Maar nogmaals, of dit echt een voorrecht is, betwijfel ik heel sterk.

Recent onderzoek maakt bovendien steeds meer duidelijk dat het onderdrukken van piekeren leidt tot een kortdurende vermindering van de depressieve klachten, terwijl het nadenken over de problemen en het accepteren van het piekeren leidt tot een betere prognose op de lange termijn.’

Ook hier wordt piekeren weer verward en zelfs als synoniem gebruikt met nadenken over problemen... Dat nadenken over en een oplossing zoeken nuttig is, lijkt me evident. Maar of piekeren dat ook is, zou ik echt wel willen zien aan de hand van betrouwbaar wetenschappelijk onderzoek!
Ik vind deze paragraaf trouwens nogal dubbelzinnig. Men stelt dat piekeren onderdrukken leidt tot een vermindering van klachten, terwijl de onderzoeker daarna blijkbaar stelt dat piekeren op lange termijn wel gunstig is... Op zich sluiten beide elkaar inderdaad niet uit, maar het lijkt me allemaal nogal dubieus... ](*,)

De nieuwe theorie over depressie is volgens Andrews relevant voor de klinische praktijk. ‘Mijn co-auteur heeft 35 jaar klinische ervaring, en hij zegt dat het besef dat niet iedereen met een depressie ziek is, helpt om het verhaal van de patiŽnten serieus te nemen. Soms is het goed expliciet te benoemen dat de patiŽnt worstelt met ernstige problemen.


Uhmmm... en dat gebeurt nu niet???? Ik denk dat weinig artsen/ psychologen de ernst van het probleem onderschatten. Nogmaals, een goede arts/ psychiater/ therapeut zal wel degelijk de patiŽnt ernstig nemen, ook z'n problemen zal die serieus nemen. Als dat niet gebeurt, dan wordt het tijd om een andere (en betere!) hulpverlener te zoeken...

Misschien werkt het helpen oplossen van die problemen soms wel beter dan het onderdrukken van de depressieve symptomen met medicijnen.’

Zoals Anusthesist al aanbracht... wat daar voor nieuws aan is, weet ik niet. Dat is al jaren bekend.

Mijn besluit is in elk geval dat het artikel heel erg twijfelachtig is en een aantal zaken op ťťn hoopje gooit. Ofwel is dit mede te wijten aan die journalist van die krant. Ofwel is Andrews echt iemand die eigenlijk niet goed weet waarover die spreekt!
Zoals ik al aanhaalde, ťťnmaal depressief zijn, kan vermoedelijk nog net. Maar daar blijft het jammer genoeg voor velen niet bij... met alle (vooral negatieve) gevolgen vandien...

Dido

Veranderd door Dido, 26 september 2009 - 17:01

Ik ben niet jong genoeg om alles te weten...
-Oscar Wilde-

#4

anusthesist

    anusthesist


  • >5k berichten
  • 5812 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 26 september 2009 - 17:01

Dat is een krachtig betoog Dido waar ik het helemaal mee eens ben.
That which can be asserted without evidence can be dismissed without evidence.

#5

Dido

    Dido


  • >1k berichten
  • 1814 berichten
  • Moderator

Geplaatst op 27 februari 2010 - 12:54

Ik haal deze nog even van onder het stof, omdat ik de volgende bedenkingen van de auteur van de weblog 'citation needed' over het aangehaalde artikel van Andrews nog even wou meegeven. Ze zijn iets tť waardevol, vind ik, om ze zomaar voorbij te laten gaan...

En ik pik er enkele fragmenten uit:

...Other scientists, including Randolph Nesse at the University of Michigan, say that complex psychiatric disorders like depression rarely have simple evolutionary explanations. In fact, the analytic-rumination hypothesis is merely the latest attempt to explain the prevalence of depression. There is, for example, the “plea for help” theory, which suggests that depression is a way of eliciting assistance from loved ones. There’s also the “signal of defeat” hypothesis, which argues that feelings of despair after a loss in social status help prevent unnecessary attacks; we’re too busy sulking to fight back. And then there’s “depressive realism”: several studies have found that people with depression have a more accurate view of reality and are better at predicting future outcomes. While each of these speculations has scientific support, none are sufficient to explain an illness that afflicts so many people. The moral, Nesse says, is that sadness, like happiness, has many functions.
...
So where does rumination–the main focus of the Andrews and Thomson paper–come into the picture? Well, I don’t know for sure, but here’s a pretty plausible just-so story: once you evolve the capacity to reason intelligently about yourself, you now have a higher cognitive system that’s naturally going to want to understand why it feels the way it does so often. If you’re someone who feels pretty upset about things much of the time, you’re going to think about those things a lot. So… you ruminate. And that’s really all you need! Saying that depression is adaptive doesn’t require you to think of every aspect of depression (e.g., rumination) as a complex and human-specific adaptation; it seems more parsimonious to see depressive rumination as a non-adaptive by-product of a more general and (potentially) adaptive disposition to experience negative affect. On this type of account, ruminating isn’t actually helping a depressed person solve any problems at all. In fact, you could even argue that rumination shouldn’t make you feel better, or it would defeat the very purpose of having a depressive nature in the first place. In other words, it’s entirely consistent with the basic argument that depression is adaptive under some circumstances that the very purpose of rumination might be to keep depressed people in a depressed state. I don’t have any direct evidence for this, of course; it’s a just-so story. But it’s one that is, in my opinion (a) more plausible and (b) more consistent with indirect evidence (e.g., that rumination generally doesn’t seem to make people feel better!) than the Andrews and Thomson view.
The other thing that struck me about the Andrews and Thomson paper, and to a lesser extent, Lehrer’s article, is that the focus is (intentionally) squarely on whether and why depression is adaptive from an evolutionary standpoint. But it’s not clear that the average person suffering from depression really cares, or should care, about whether their depression exists for some distant evolutionary reason. What’s much more germane to someone suffering from depression is whether their depression is actually increasing their quality of life, and in that respect, it’s pretty difficult to make a positive case. The argument that rumination is adaptive because it helps you solve complex analytical problems is only compelling if you think that those problems are really worth mulling over deeply in the first place. For most of the things that depressed people tend to ruminate over (most of which aren’t life-changing decisions, but trivial things like whether your co-workers hate you because of the unfashionable shirt you wore to work yesterday), that just doesn’t seem to be the case. So the argument becomes circular: rumination helps you solve problems that a happier person probably wouldn’t have been bothered by in the first place. Now, that isn’t to say that there aren’t some very specific environments in which depression might still be adaptive today; it’s just that there don’t seem to be very many of them. If you look at the data, it’s quite clear that, on average, depression has very negative effects. People lose friends, jobs, and the joy of life because of their depression; it’s hard to see what monumental problem-solving insight could possibly compensate for that in most cases. By way of analogy, saying that depression is adaptive because it promotes rumination seems kind of like saying that cigarettes serve an adaptive purpose because they make nicotine withdrawal go away. Well, maybe. But wouldn’t you rather not have the withdrawal symptoms to begin with?
...
Rather, the point is that, if you’re suffering from depression, it’s not clear what good it’ll do you to learn that some of your ancestors may have benefited from their depressive natures. (By the same token, you wouldn’t expect a person suffering from sickle-cell anemia to gain much comfort from learning that they carry two copies of a mutation that, in a heterozygous carrier, would confer a strong resistance to malaria.) Conversely, there’s a very real danger here, in the sense that, if Andrews and Thomson are wrong about rumination being adaptive, they might be telling people it’s OK to ruminate when in fact excessive rumination could be encouraging further depression. My sense is that that’s actually the received wisdom right now (i.e., much of cognitive-behavioral therapy is focused on getting depressed individuals to recognize their ruminative cycles and break out of them). So the concern is that too much publicity might be a bad thing in this case, and, far from heralding the arrival of a new perspective on the conceptualization and treatment of depression, may actually be hurting some people...


Dido

Veranderd door Dido, 27 februari 2010 - 13:04

Ik ben niet jong genoeg om alles te weten...
-Oscar Wilde-

#6

oktagon

    oktagon


  • >1k berichten
  • 4502 berichten
  • Verbannen

Geplaatst op 27 februari 2010 - 17:09

Een heel korte "door de bocht"opmerking over de topic.

Depressies worden nmm. veroorzaakt door chemische storingen tussen de zenuwcellen door een onjuiste samenstelling van het plasma met neurotransmitters,waardoor foute signalen van de ene naar de opvolgende cel (via synapsen) niet worden afgeremd door antagone transmitters in de ene of andere amine-vorm.

Ik kan niet te diep op de chemische materie ingaan bij gebrek aan kennis hierover,maar geef een summiere gedachte weer.

#7

Dido

    Dido


  • >1k berichten
  • 1814 berichten
  • Moderator

Geplaatst op 06 maart 2010 - 23:30

Oktagon, eigenlijk is het nog bijlange niet duidelijk wat er precies allemaal misloopt in de hersenen, bij iemand die depressief is. Er zijn wel een aantal factoren die waarschijnlijk meespelen, zoals:
- de neurotransmissie van Serotonine die fout loopt, maar ook met Noradrenaline en Dopamine zou het fout lopen
- er treedt een duidelijke verkleining op van de hippocampus
- een ontregeling van de HPA-as met een verhoogde vrijzetting van cortisol
enz...

Verder... ik kan het niet nalaten nog eens te reageren op het artikel van Andrews. Deze keer met een prachtig wetenschappelijk onderbouwd artikel van 'The Neurocritic'. Mocht je er zin in hebben: hier kan je het lezen.

Dido
Ik ben niet jong genoeg om alles te weten...
-Oscar Wilde-





0 gebruiker(s) lezen dit onderwerp

0 leden, 0 bezoekers, 0 anonieme gebruikers

Ook adverteren op onze website? Lees hier meer!

Gesponsorde vacatures

Vacatures