Springen naar inhoud

Ik weet het allemaal niet meer


  • Dit onderwerp is gesloten Dit onderwerp is gesloten

#1


  • Gast

Geplaatst op 22 juli 2005 - 19:33

IK WEET HET ALLEMAAL NIET MEER

Alvast bedankt voor degene die de moeite hebben genomen dit te lezen ;) Het is een beetje erg lang verhaal geworden :shock: ;)

Ik ben een 20 jarige meid en kom uit Breda. Ik vecht al een hele tijd met
me gevoelens;

4 jaar geleden had ik weinig vrienden (en nog steeds) maar ik leerde een hele
lieve meid kennen (Jessica). Een tijd later waren we elkaars beste vriendinnen
en ik had echt een hele leuke tijd. In die tijd is ook haar relatie verbroken
met haar toenmalige vriendje. Ik heb haar al die tijd gesteund en noem maar op
en voelde me daar echt heel goed bij omdat ik graag mensen help.
Ze is ontzettend veel voor me gaan betekenen.

Sinds een jaar gelee is dit allemaal veranderd.
Omdat ik weinig vrienden heb werd ik een btje afhankelijk van Jessica.
Jessica heeft wel een brede vriendengroep en ging daar weer steeds vaker mee om
omdat ze (na mijn steun) weer lkkr in dr vel zat en over haar vriendje heen was.

Ik heb hier ontzettend veel moeite mee gehad omdat ik het gevoel had dat ze mij nu
ineens niet meer nodig had. Ik was niet jaloers want ik gun haar alles en ook die
vriendschappen alleen zodra ze met andere vriendinnen iets had gedaan was ik meteen
daarna weer bang dat ze mij langzaam zou vergeten.

Ik voel me nu al een jaar super ***** elke x weer als ze me verteld hoe geweldig ze het
wel niet vond met andere vrienden. En dan ben ik eigelijk niet helemaal eerlijk tegenover haar
want ik doe altijd heel vrolijk als ze me dat verteld. Anders krijg ik straks dat gedoe dat ze zegt
JIJ GUNT ME NIKS.

Ik heb dit nooit ge-uit naar haar toe en ze heeft verder ook geen idee hiervan.

Sinds een paar weken terug heeft ze weer nieuwe vrienden leren kennen en het begint allemaal
WEER opnieuw die verlatingsangst zeg maar.

En ik snap mezelf niet meer want nog steeds is ze een goeie vriendin van me (ondaks elke x die angst), verteld me alles,
ga er (als ze tijd heeft) leuke dingen mee doen en nog steeds kan ze altijd op mij rekenen.
Maar om de 1 of andere reden ben ik zo bang dat ze me laat vallen voor dr andere vrienden.

Ik ben het ook zat om altijd maar dat vrolijke meisje te zijn terwijl ik van binnen kapot ga.
Als ik een gesprek met haar wil beginnne hierover dan lukt het me niet om erover te beginnen.

Als ik besluit om de vriendschap te stoppen, omdat dat beter is voor me, dan is er altijd weer
een reden dat ik denk...NEE ik doet het niet.
(Dan belt ze me bijvoorbeeld weer)

Het rare is ook dat ik dit met vriendinnen van haar heb. Met vrienden heb ik totaal geen moeite..
Ben gewoon doodsbang dat ze mij inruild voor andere. En ik kan haar moeilijk verplichten alleen met mij
om te gaan, terwijl ik dat eigenlijk wel wil :$

Ik hoop echt dat jullie mij kunnen helpen, ik heb al overwogen om naar een psycholoog te gaan maar ik
kan dit niet vanwege me ouders enzo. Die weten hier niet van af.

Dit forum kan gratis blijven vanwege banners als deze. Door te registeren zal de onderstaande banner overigens verdwijnen.

#2

Infinity

    Infinity


  • 0 - 25 berichten
  • 15 berichten
  • Gebruiker

Geplaatst op 22 juli 2005 - 20:13

In dit geval is er van jouw kant teveel aantrekkingskracht, waardoor je niet meer aantrekt, maar juist af begint te stoten.

Jij denkt van te voren te kunnen bepalen wat de ander doet en bewust of onbewust oordeel je al hierover, terwijl het alleen in jouw gedachtes plaats gevonden heeft.

Als je er niet over praten kan, schrijf het, zoals nu...
Praten kan altijd nog, niet ? :shock:

Juist eerlijk zijn in deze zaken en een ander begrip kunnen laten tonen voor jouw situatie, zou een ander aan kunnen zetten tot net die ene actie die jou een veilig gevoel geeft.

Draag wel zorg voor dit obstakel en kijk naar de werkelijke feiten aangaande relaties op welke wijze ook.
Fixeer je minder op de gedachtes die kunnen zijn, maar richt je meer op wat echt is....

Love like you've never been hurt !!

#3

Wezel

    Wezel


  • >100 berichten
  • 218 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 22 juli 2005 - 20:17

Ik wil hier wel even mijn mening over geven, maar weet wel dat ik geen psycholoog of dergelijk ben, en zelfs niet speciaal veel af weet over zo'n onderwerpen. Ik kan dus enkel de visie van een buitenstaander geven. Misschien dat dat ook helpt...


Haar vriendschap voor jou lijkt me oprecht, omdat ze leuke zaken met jou gaat doen. Als die dus echt oprecht is, hoef je absoluut niet te vrezen dat ze je in de steek zal laten...
Misschien moet je proberen een knop om te draaien in jezelf.
Probeer zelf nieuwe vrienden te maken. En hoe moeilijk het ook is, ik denk dat erover praten met haar alleen maar kan helpen, ook al kan zij niets concreets doen aan je probleem. Je kan haar zeker niet vragen om minder tijd te spenderen aan andere vrienden of zo, maar ze zal je misschien bepaalde woorden toespreken die je geruststellen.

#4


  • Gast

Geplaatst op 22 juli 2005 - 20:27

Het helpt me juist heel erg om reacties van anderen hierover te lezen want ik weet er zelf geen raad meer mee.

Wat Infinity zegt klopt helemaal,ik oordeel over zaken terwijl die geen eens zijn gebeurd/gebeuren.

En wezel, Het probleem is juist dat ik denk dat de vriendschap NIET oprecht is, omdat voor mijn gevoel Jessica alleen leuke dingen wilt doen als het haar uitkomt, en de rest van haar vrienden druk zijn en geen tijd voor haar hebben. Dan ben ik ineens goed genoeg.

Misschien is dit helemaal niet zo maar dat denk ik wel :shock:
En als ik erover praat met haar dan zal dat een hele opluchting zijn maar ik wil haar niet teleurstellen ofzo. Als ik met dit verhaal aan kom bij haar heeft ze misschien zoiets van je gunt mij niets, je vertrouwd me niet enz.

#5

Infinity

    Infinity


  • 0 - 25 berichten
  • 15 berichten
  • Gebruiker

Geplaatst op 22 juli 2005 - 20:37

Denken voor een ander, dat gaat niet.... doe het ook niet.

goed, suggesties tot het bespreekbaar maken....

Beoordeel zelf wat je het liefst zou willen delen.
Geef niet meer vrij dan je je voorneemt, stel je grenzen !

Bepaal op welke vragen je nu echt antwoorden wilt hebben, wat voor jou die zekerheid kan bieden.

#6

iris

    iris


  • >100 berichten
  • 156 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 22 juli 2005 - 21:29

Je moet haar misschien een brief schrijven waarin je haar uitlegd wat je dwars zit. Want het is inderdaad vaak heel lastig om het iemand te vertellen, omdat je het bijvoorbeeld allemaal tegelijk wilt zeggen en het dan een heel rommelig verhaal wordt. Of omdat je het niet durft te zeggen of er niet eens over durft te beginnen. Je kan haar dan een brief schrijven waarin je uitlegd wat je dwars zit, hoe het voor jou prettiger zou zijn enzo. Deze geef je haar dan persoonlijk (anders staat het zo afstandelijk als je hem opstuurd) en als je er niet bij wilt zijn als ze hem leest, nou dan zeg je dat gewoon.
Het lijkt me best handig als zij er wel vanaf weet, want ze kan zich dan een beetje inleven in jou situatie en omdat ze een vriendin van je is (en dus ook om je geeft) zal ze je heust wel begrijpen. En zo niet, nou dan weet je meteen hoelaat het is, lijkt me..
huh?

#7

timwaagh

    timwaagh


  • >250 berichten
  • 293 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 22 juli 2005 - 22:22

als je echt hulp wilt:
ga naar je huisarts...die heeft beroepsgeheim en kan je doorverwijzen.
maar das wel drastisch

ik heb zelf vaak met dit soort situaties gezeten en het kwam er tot nog toe altijd op neer dat je inderdaad de "loser" bent en dus alleen goed genoeg bent als de "winners" het te druk hebben. Oplossing: gedraag je als een winnaar (met als gevolg dat je er vaak ook 1 wordt). overigens heeft dit weinig te maken met het oprecht zijn van vriendschappen. Je bent gewoon een beetje te aanhankelijk, met als gevolg dat zij omdat ze toch al vaak bij je is als ze de keus heeft voor een ander zal kiezen omdat ze weet dat ze jou nog vaak genoeg zal zien.

Ik zou ervoor zorgen dat ik het wat drukker zou krijgen en dus niet altijd meer tijd voor die persoon zou krijgen. maar het leuke is dat je dan wel meer 'een leven' hebt en dat anderen je ook weer zien staan. Als je dan ook nog een beetje sociaal handig bent (niet zoals ik dus :shock: ) kan je ook wel een paar "halve vriend(inn)en" krijgen en dan doe je daar ook eens wat mee. Dan kan jij ook tegen haar opscheppen over wat je allemaal wel niet gedaan hebt en dan gaat je vriendschap misschien vanzelf terug naar iets dat gewoon als "goede vrienden"voelt en waarin niet de een zich minder voelt dan de ander. Zo zou het in theorie moeten gaan. de praktijk is weerbarstig, maar als je gewoon dit blijft proberen te volgen, kunnen er alleen maar goede dingen gebeuren. let wel: het kan ook gebeuren dat jullie vriendschap naar de achtergrond raakt, omdat jullie beiden bezig zijn. Maar aangezien je er toch al aan hebt gedacht de vriendschap te beeindigen, kan ik dit niet meer een risico noemen.

overigens lukt het me zelf vaak ook niet om deze theorie te volgen (en das een understatement, want het lukt me nooit echt)...maar hoe meer ik het probeer, hoe gelukkiger ik ben.

#8

Wouter_Masselink

    Wouter_Masselink


  • >5k berichten
  • 8251 berichten
  • VIP

Geplaatst op 22 juli 2005 - 23:21

Veel ervaring heb ik niet met dit probleem. Ik kan je alleen een raad geven, ga eens (erop) uit: doe eens iets anders, maak nieuwe vrienden en het belangrijkste

Maak je niet druk. Iedereen heeft wel een moeilijk moment(en) in zijn of haar leven.
"Meep meep meep." Beaker

#9

ConocimientA

    ConocimientA


  • >250 berichten
  • 321 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 23 juli 2005 - 06:46

Jou probleem is, volgens mij, niet of Jessica nou wel of niet een echte vriendin van je is. Hoewel ik een groot voorstander ben van openheid, eerlijkheid en luisteren naar je gevoel, worden jouw gevoelens op dit moment gedomineerd door onzekerheid en angsten, waarvan je niet zeker weet of ze reŽel zijn. Lijkt me niet echt een goed uitgangspunt om beslissingen te nemen over een vriendschap.
Ook al omdat je aangeeft nooit veel vrienden te hebben gehad, krijg ik de indruk dat je je moeilijk aan mensen durft te hechten en wanneer je je dan eenmaal aan iemand hebt gehecht en hebt durven geloven dat die persoon jou de moeite waard vindt, wordt je onzeker en begin je te verwachten dat die ander jou ieder moment kan verlaten.
Ik ben het eens met timwaagh dat je ervoor moet zorgen dat het minder rampzalig voor je wordt wanneer zij bij je weg gaat in plaats van te proberen te voorkomen dat dit gebeurt. Ik denk echter dat wanneer je dit gemakkelijk zou kunnen, dat je dit allang had gedaan. Misschien moet je proberen te achterhalen waar die angsten vandaan komen en of de angsten en achterliggende gedachten reŽel zijn. Anders zul je in de toekomst met nieuwe vrienden tegen ditzelfde probleem oplopen. En dat zou ontzettend jammer zijn, want uit jouw post kan ik opmaken dat je een goede vriendin bent voor Jessica en dus zeker de moeite waard bent om mee bevriend te zijn!
Ik ben het niet eens dat zoeken naar professionele hulp te drastisch is. Wanneer meer mensen voor problemen als die van jou hulp zouden zoeken, dan zouden er minder mensen zijn met uit de hand gelopen problemen. En je ouders hoeven hier niets over te weten.
'I may be wrong and you may be right, and by an effort, we may get nearer to the truth'
K.R. Popper

#10


  • Gast

Geplaatst op 23 juli 2005 - 09:09

Ontzettend bedankt voor de lieve reacties.. Ik heb hier echt heel veel aan omdat ik nu ook eens van andere hoor hoe die erover denken.

Wat jullie voor tips enzo geven snap ik volkomen alleen is dat zo moeilijk allemaal.
Eigenlijk gaat er geen dag voorbij dat die angst er is om verlaten te worden ;) best triest maar goed, ik kan dr niets aan doen.

Ik ben laatst ook een weekje op vakantie geweest met 2 vrienden en heb me voorgenomen om me niet druk te maken over Jessica, en dit ging me echt heel goed af! ;) maar dan kom je weer thuis en begint ze weer met al die verhalen. En ik kan dan niet weigeren om te luisteren naar haar, want ze kan immers haar verhaal altijd kwijt aan me.

Misschien komt het ook wel omdat de vakantie periode er is.
Ik zelf heb een (fulltime)vakantiebaan. Heb het er ook regelmatig moeilijk mee dat Jessica thuis zit en kan doen met wie en wat ze wilt en ik op me werk zit en ik er dan niet voor haar kan zijn..
Ik heb dan alleen maar tijd in de weekenden, en de kans dat Jes dan ook tijd heeft is de laatste tijd klein.

Ze gaat binnenkort ook met een andere vriendin van haar op vakantie en ik kreeg het al helemaal benauwd toen ik dat hoorde. Ik heb dan gelijk zoiets van WEL met haar en NIET met mij?

Pffff life sucks soms echt hoor..

En dan heb ik het nog niet eens erover dat over 2 maanden de scholen weer beginnen en sport enzo waar ze ook vrienden heeft waar dan ook het contact weer beter mee gaat worden.

;) Ik voel me serri soms echt een gestoorde :shock:
Met de paar andere vriendinnen die ik heb speelt dit probleem niet.

#11

Sado

    Sado


  • >100 berichten
  • 126 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 23 juli 2005 - 10:07

Eigenlijk gaat er geen dag voorbij dat die angst er is om verlaten te worden  best triest maar goed, ik kan dr niets aan doen.


Jij bent juist de enige die er wat aan kan doen! Dat is eigenlijk het 'beste' van deze situatie: alle macht ligt feitelijk bij jouw, maar je geeft hem constant uit handen. Het lijkt net alsof Jessica bepaald wat jij doet, en niet jijzelf.

Ik ben laatst ook een weekje op vakantie geweest met 2 vrienden en heb me voorgenomen om me niet druk te maken over Jessica, en dit ging me echt heel goed af!

Ze gaat binnenkort ook met een andere vriendin van haar op vakantie en ik kreeg het al helemaal benauwd toen ik dat hoorde.


Dus jij mag wel zelf met 2 vriendinnen op vakantie, maar Jessica niet? Misschien moet je eens leren haar alleen te laten, en niet te proberen elke situatie te analyseren. Je moet vooral niet teveel tijd overhouden, want dan ga je juist nadenken. Probeer dus constant bezig te blijven, er is genoeg te doen in de wereld. Jessica is maar 1 object tussen de miljarden.

En dan heb ik het nog niet eens erover dat over 2 maanden de scholen weer beginnen en sport enzo waar ze ook vrienden heeft waar dan ook het contact weer beter mee gaat worden.


Misschien moet jij ook eens proberen nieuwe vrienden te maken. Doe haar na, want kennelijk kijk jij enorm tegen haar op. Zoals iemand anders al zei, je moet durven een winnaar te zijn. Iedereen heeft evenveel kansen om nieuwe vrienden te maken, je moet echter wel wat doen. Het leven beloont nooit nadenken, het levert je alleen wat op als je actie onderneemt. De oplossingen gebeuren niet zomaar.

En wat voor een gevoelens heb jij nu eigenlijk voor haar? Weet je zeker dat dit een vriendschap is, of ben je simpelweg verliefd?

#12


  • Gast

Geplaatst op 23 juli 2005 - 12:49

Het lijkt net alsof Jessica bepaald wat jij doet, en niet jijzelf.

Klopt ja zo zie ik dat zelf ook wel een beetje..erg fout eigenlijk.
Het probleem is dus ook dat ik echt heel erg moeilijk nee kan zeggen. Ben dan alweer gauw bang dat ik haar teleurstel.

Misschien moet je eens leren haar alleen te laten, en niet te proberen elke situatie te analyseren.

Ga ik ook proberen maar of me dat ook gaat lukken is de vraag :shock:

Misschien moet jij ook eens proberen nieuwe vrienden te maken.


Ik ga met een nieuwe opleiding beginnen en aan een nieuwe sport dus ik hoop dat ik daar leuke mensen leer kennen ;)

Weet je zeker dat dit een vriendschap is, of ben je simpelweg verliefd?

Een vriend van me waar ik dit verhaal aan verteld heb, vroeg mij dat ook al. Maar ik ben hetero, ik hou gewoon ontzettend veel van haar, maar meer als vriendschap niet.

#13


  • Gast

Geplaatst op 24 juli 2005 - 20:20

Ik heb een brief/mail geschreven met al me gevoelens en gedachtes en zo maar ik kan zoiets niet versturen dat vind ik zo onpersoonlijk ;)
Ik zou het zelf ook niet leuk vinden als iemand daarmee aankomt met een mail of brief bij me.
Alleen erover praten KAN ik gewoon simpel weg niet :shock:

#14

wolkje

    wolkje


  • 0 - 25 berichten
  • 1 berichten
  • Gebruiker

Geplaatst op 26 juli 2005 - 15:40

Ik heb een brief/mail geschreven met al me gevoelens en gedachtes en zo maar ik kan zoiets niet versturen dat vind ik zo onpersoonlijk ;)  
Ik zou het zelf ook niet leuk vinden als iemand daarmee aankomt met een mail of brief bij me.
Alleen erover praten KAN ik gewoon simpel weg niet  :shock:


Om eerlijk te zijn ken ik het gevoel maar al te sterk om over je problemen te praten. En iedere keer als dan tegen iemand als jessica sta en ik dan eigenlijk moet gaan zeggen wat er me dwars zit komt het erop een of ander manier niet uit..... zeg dan iets totaal anders en vraag dan hoe het met degene gaat zodat degene aan het woord is en ik dan er niet meer over hoef te beginnen.
Maar daar schiet je niet echt meer op, want als je dan alleen bent dan denk je dan wat je eigenlijk wel niet moest zeggen.... en hoe stom het wel niet is dat je het niet durfde.... nou ja dit geld voor mij dan.
En het schrijven van een brief maakt het wel wat makkelijker en als je bang ben dat het onpersoonlijk is.... dat hangt echt van de persoon af. Brieven kunnen echt erg persoonlijk worden, als het maar recht van je hart komt....
Verder kan je een brief schrijven als een klein stapje zien naar wat je wilt zeggen. Schrijf je brief nogmaals en kijk eens of je nog precies hetzelfde zegt wat je in je eerste brief geschreven hebt.
Volgende stap is dan brief aan haar geven... en als dat je niet lukt. Kan het nog altijd per post en afwachten wanneer het aankomt (wat best vervelend kan zijn als degene niet reageert...).
Een andere iets is wat ik zelf een keer gedaan heb is om brief mee te nemen en dan met degene praten over inhoud van brief...
Nou hoop dat dit helpt...

#15


  • Gast

Geplaatst op 26 juli 2005 - 20:15

Ja precies, op het moment dat ik wil praten erover klap ik dicht en lkaat ik haar t woordje doen zodat ik eronder uit kom.
En dan eenmaal thuis denk ik **** :shock:





0 gebruiker(s) lezen dit onderwerp

0 leden, 0 bezoekers, 0 anonieme gebruikers

Ook adverteren op onze website? Lees hier meer!

Gesponsorde vacatures

Vacatures