Springen naar inhoud

Angst


  • Log in om te kunnen reageren

#1

Anpsy

    Anpsy


  • 0 - 25 berichten
  • 1 berichten
  • Gebruiker

Geplaatst op 27 december 2009 - 11:36

Hallo allen,

Ik ben bezig met mijn afstudeeronderzoek, ik moet kiezen welke onderzoeksmethode ik hiervoor ga gebruiken. Mijn onderzoeksvraag heeft te maken met wat de invloed van angst op gedrag is. Mijn vraag is of je angst ook daadwerkelijk kan observeren?

Dit forum kan gratis blijven vanwege banners als deze. Door te registeren zal de onderstaande banner overigens verdwijnen.

#2

anusthesist

    anusthesist


  • >5k berichten
  • 5820 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 27 december 2009 - 11:46

De makkelijkste manier lijkt mij: vraag het gewoon achteraf.

Je laat mensen op één of andere manier 'bang' worden zodat je hun gedrag kunt observeren. Ná deze test vraag je hoe bang ze waren op schaal 1 tot 10 (of een andere schaal kan natuurlijk ook). Dan kun je onderzoeken of het gedrag overeenkomt met de mate van angst die ze hebben aangegeven.
That which can be asserted without evidence can be dismissed without evidence.

#3

Dido

    Dido


  • >1k berichten
  • 1814 berichten
  • Moderator

Geplaatst op 27 december 2009 - 13:46

Ik denk dat Anusthesist al de belangrijkste meetmethode heeft aangegeven. Je laat de proefpersonen op een schaal van 10 aangeven hoe bang ze waren. Dit wordt ook het vaakst gedaan bij onderzoek: 'het de persoon gewoonweg vragen'...

Verder zijn er wel een aantal fysiologische parameters die je kan 'zien' optreden bij iemand die angstig is, of die je kan meten.
bv.: een toegenomen hartslag, de pupil die wijder wordt, de persoon begint meer te zweten, als iemand al angstig is en je laat hem schrikken, dan zal je normaal ook merken dat z'n schrik veel intenser is dan iemand die niet angstig was vooraf (startle reflex), enz...
Het probleem van al die lichaamsreacties is dat ze echter weinig specifiek zijn voor angst. Je kan ze evengoed opmerken bij andere emoties die niet overeenkomen met angst. En bovendien is er ook geen garantie dat je ze te zien krijgt bij iemand met angst, of toch zeker niet allemaal. Ze zijn ook vaak moeilijk te meten: in principe zijn er meetmethoden voor, maar vaak vragen ze training of speciale 'apparaten'. Een ander probleem is ook dat je geen referentie hebt, tenzij je voor elke persoon vooraf enkele metingen doet als die nog niet angstig is, om dan na te gaan hoe sterk de hartslag, de zweetsecretie, de pupil is veranderd als die wél angstig is. Maar dan nog is dit moeilijk na te gaan, aangezien je dan enkel gemiddelden zal krijgen als die persoon niet-angstig is (met 1 meting ben je niets).

Het volgende artikel (de eerste helft) geeft een overzichtje van de lichamelijke reacties bij angst. Dus daar zal je zeker een aantal van die zaken in terug vinden:
Neurobiology of Fear Responses: The Role of the Amygdala (M Davis - Journal of Neuropsychiatry, 1997 - Am Neuropsych Assoc)

Ik zou in elk geval proberen te werken met een vragen(lijst), desnoods bestaande uit meerdere vragen die angst nagaan. Omdat dit sowieso de betrouwbaarste resultaten zal opleveren.

Dido
Ik ben niet jong genoeg om alles te weten...
-Oscar Wilde-

#4

Squawk

    Squawk


  • >250 berichten
  • 356 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 28 december 2009 - 12:04

Zou het ook kunnen dat mensen zelf niet zo goed kunnen inschatten hoe bang ze daadwerkelijk waren?

Laten we de presentatie van een spin als uitgangspunt nemen.
Honderd mensen worden geconfronteerd met een spin.
De meting bestaat uit een aantal fysiologische kenmerken door Dido genoemd.
Elk persoon zal een ander resultaat laten zien, keurig in een grafiekje te verwerken.

Mijn vermoeden is dat de antwoorden van de proefpersonen hier niet mee corresponderen, omdat iedereen weer anders reageert op het eigen lichaam. Bijvoorbeeld iemand met een hogere hartslag voelt zich meer op z'n gemak dan iemand met een lage hartslag.

Maar wel een heel leuk onderzoek wat je gaat doen. Succes ermee! Als je alle variabelen meeneemt, kun je wellicht tzt antwoord geven op deze stelling....

Veranderd door Squawk, 28 december 2009 - 12:06


#5

Dido

    Dido


  • >1k berichten
  • 1814 berichten
  • Moderator

Geplaatst op 28 december 2009 - 21:03

Zou het ook kunnen dat mensen zelf niet zo goed kunnen inschatten hoe bang ze daadwerkelijk waren?

Als ze hun eigen angst onderschatten, dan zal dit voor de hulpverlening vooral voordelig zijn, denk ik. Want dan onthoudt de cliënt vooral dat hij niet zo bang was en zal hij daar veel minder hinder door ondervinden (bv. minder kans op vermijding, anticipatie-angst ed.).
Als ze zich vooral herinneren dat ze méér bang waren dan ze het echt waren, dan zal dit vooral hun gedrag bepalen: ze zullen bv. de beangstigende situatie vermijden, ze vertonen duidelijke anticipatie-angst,... En dan zal je toch daarvan moeten vertrekken.
Dus: de angst die ze zich herinneren is sowieso toch de angst waarvan je dient te vertrekken, denk ik.

Mijn vermoeden is dat de antwoorden van de proefpersonen hier niet mee corresponderen, omdat iedereen weer anders reageert op het eigen lichaam. Bijvoorbeeld iemand met een hogere hartslag voelt zich meer op z'n gemak dan iemand met een lage hartslag.

Vandaar dus:

Een ander probleem is ook dat je geen referentie hebt, tenzij je voor elke persoon vooraf enkele metingen doet als die nog niet angstig is, om dan na te gaan hoe sterk de hartslag, de zweetsecretie, de pupil is veranderd als die wél angstig is. Maar dan nog is dit moeilijk na te gaan, aangezien je dan enkel gemiddelden zal krijgen als die persoon niet-angstig is (met 1 meting ben je niets).

Je zou bij elke persoon al in rust moeten nagaan hoe die gemiddeld genomen reageert. Maar daar ben je uiteindelijk maar weinig mee omdat het net om gemiddelden gaat van dat ene individu. Misschien heeft hij in rust (zonder angst) net wat koffie gedronken en heeft hij daardoor een ietwat hogere hartslag. Terwijl hij dan, als hij angstig is, in principe wel een stijging krijgt in z'n hartfrequentie maar waarbij dat nog steeds onder de frequentie ligt van toen hij in rustige toestand net z'n koffietje binnen had.
En mensen met elkaar vergelijken kan je al helemaal niet, omdat de hartfrequentie van teveel factoren afhangt, waardoor het vergelijken van mensen erg moeilijk wordt.

Dido

Veranderd door Dido, 28 december 2009 - 21:04

Ik ben niet jong genoeg om alles te weten...
-Oscar Wilde-

#6

ypsilon

    ypsilon


  • >5k berichten
  • 11085 berichten
  • VIP

Geplaatst op 30 december 2009 - 17:09

Ter aanvulling: zeer veel mensen zullen de fysiologische kenmerken van angst vertonen als een bepaalde stimulus (de spin) getoond wordt. Maar dit is geen angst. De interne psychologische beoordeling van de stimulus en het gedrag t.o.v. de stimulus zijn samen met de biologische component de volledige angstreactie. Indien iemand de fysiologische kenmerken snel onderdrukt, psychologisch geen angst ervaart en geen angstig gedrag stelt t.a.v. de stimulus, dan is die persoon niet bang.

Je kan dus niet zomaar stellen dat vragenlijsten geen goede weergave zijn van angst, omdat ze niet overeenstemmen met de fysiologische correlaten van angst. Eerder is die biologische component slechts een deeltje van wat wij "angst" noemen. Zo gezien geeft bevraging (en dus introspectie) precies een vollediger beeld van angst. Tot zover mijn interpretatie van Rachmans theorie over de drie componenten van angst.

#7

Squawk

    Squawk


  • >250 berichten
  • 356 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 01 januari 2010 - 16:28

Zou het kunnen dat in de toekomst een nauwkeurige afbakening van het hersengebied dat verantwoordelijk is voor het ervaren van angst mogelijk is?

En zou dan de hersenactiviteit in die regio de beste indicator van angst zijn?

#8

Dido

    Dido


  • >1k berichten
  • 1814 berichten
  • Moderator

Geplaatst op 01 januari 2010 - 20:33

Zou het kunnen dat in de toekomst een nauwkeurige afbakening van het hersengebied dat verantwoordelijk is voor het ervaren van angst mogelijk is?

En zou dan de hersenactiviteit in die regio de beste indicator van angst zijn?

Ik beschouw mezelf niet als een specialist ter zake, maar ik denk toch dat dit moeilijk wordt. De Amygdala staan sowieso in voor angst, maar ook voor andere emoties. Er is een periode geweest waarin men dacht dat er specifieke lokalisaties zouden zijn voor specifieke functies (lokalisatietheorie). Maar meer en meer blijkt, zoals anderen in de 19de eeuw ook al stelden, dat er zeker ook aanwijzingen zijn voor holisme: eenzelfde functie wordt ahw. uitgevoerd door diverse plaatsen die ahw. samenwerken, in de hersenen.

Ik weet niet of 1 bepaalde locatie van de Amygdala gelinkt is aan angst, maar dat zou me verbazen.
En het zou me dus nog meer verbazen mocht blijken dat men in de toekomst 1 plaats in de Amygdala (of een combinatie met een andere zone) zou kunnen aanduiden die steeds en enkel en alleen maar gelinkt is aan angst.
Maar nogmaals, ik ben niet zeker :eusa_whistle:

Dido
Ik ben niet jong genoeg om alles te weten...
-Oscar Wilde-

#9

Dido

    Dido


  • >1k berichten
  • 1814 berichten
  • Moderator

Geplaatst op 02 januari 2010 - 01:00

Squawk, ik las zojuist een interessant artikel wat niet helemaal ingaat op jouw vraag, maar toch een idee geeft over in welke richting je zou kunnen gaan denken. Het gaat om een pas verschenen studie over de neurologische correlaten, zeg maar, bij mensen met een gegeneraliseerde angststoornis (GAS). En hoe de hersenen van zo'n mensen verschillen met de hersenen van 'normale' mensen. Het komt er een beetje op neer dat, naast de Amygdala, ook de verbindingen (holisme!) met andere hersenregio's van belang kunnen zijn voor de diagnostiek.
Nogmaals, het gaat niet zomaar over angst, dit was jouw vraag, maar over een veel specifieker (angst komt ook vaak voor, los van GAS) en anderzijds ook een uitgebreider domein (GAS houdt meer in dan enkel angst). Maar het zegt wel iets over hoe beeldvorming eventueel zou kunnen helpen.

... Researchers can't say for sure whether the connectivity abnormalities came first or whether excessive worrying shaped the brain by reinforcing particular neural pathways. Still, the patterns uncovered by neurological scans could one day help psychiatrists diagnose and treat the disease.
"This is a nice example of neurology and psychiatry joining forces," said Michael Greicius, MD, assistant professor of neurology and neurological sciences at Stanford and senior author of the paper. The next step, said Etkin, is to study patients with other anxiety disorders and with depression. That will allow researchers to see if patterns of amygdala connectivity differ between disorders. If they do, brain scans could one day become additional diagnostic tools for disorders with symptoms that often overlap....

uit: Stanford University Medical Center (2009, December 30). Brain scansshow distinctive patterns in people with generalized anxiety disorder. ScienceDaily

Dido

Veranderd door Dido, 02 januari 2010 - 01:03

Ik ben niet jong genoeg om alles te weten...
-Oscar Wilde-

#10

Jeanmens

    Jeanmens


  • >25 berichten
  • 91 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 18 januari 2010 - 12:20

Een schrikreactie is een plotseling gevoel van angst,dat practisch altijd kan worden geobserveerd.
De meeste gevoelens van angst zoals angst te zakken voor een examen zijn niet observeerbaar,
dwz.niet op iemands gezicht te lezen.

#11


  • Gast

Geplaatst op 05 februari 2010 - 19:20

via houding/gedrag en ogen kun je angst observeren, als je een bepaald onderwerp zou aankaarten met iemand die echte angst heeft hiervoor, zou die angst kunnen herkennen hoe zij op dat moment reageren, maar vooral de ogen, afwenden van lichaam, armen over elkaar (zichzelf afschermen) moeite met woorden vinden. En vaak ook dat ze snel op een ander onderwerp overgaan.

Sha

#12

Dido

    Dido


  • >1k berichten
  • 1814 berichten
  • Moderator

Geplaatst op 05 februari 2010 - 20:38

via houding/gedrag en ogen kun je angst observeren, als je een bepaald onderwerp zou aankaarten met iemand die echte angst heeft hiervoor, zou die angst kunnen herkennen hoe zij op dat moment reageren, maar vooral de ogen, afwenden van lichaam, armen over elkaar (zichzelf afschermen) moeite met woorden vinden. En vaak ook dat ze snel op een ander onderwerp overgaan.

Lijkt me toch een stuk minder betrouwbaar te zijn dan het gewoon te vragen aan de persoon. Je zal zeker in staat zijn om bij een aantal mensen een bepaald gevoel in te schatten op basis van z'n houding/ gedrag. Maar dit als objectieve maatstaf nemen van, in dit geval, angst, is een stap te ver. Tenzij je dit misschien aanvult met andere maatstaven, zoals bv. de proefpersoon zelf z'n angst laten aangeven, hartslag, bloeddruk, diameter van de pupil meten (of, korter: orthosympatische reacties meten). Maar ik betwijfel of deze zaken steeds een meerwaarde zullen bieden boven 'het gewoon vragen aan de proefpersoon'.
Deze laatste methode (bevragen) wordt trouwens in veel onderzoeken gehanteerd. Uit studies blijkt trouwens dat datgene wat mensen zelf aangeven over hun ervaren gevoel vaak behoorlijk betrouwbaar is.

Een observator kan trouwens ook bevooroordeeld zijn (net zoals sommige proefpersonen dit eveneens kunnen zijn natuurlijk) en beschikt niet over de cruciale info die de proefpersoon wél bezit: hij weet niet wat er in de gedachten en gevoelens van de proefpersoon omgaat, terwijl de proefpersoon daar natuurlijk wél kennis over heeft én dus in principe veel beter kan aflezen wat hij/ zij voelt.

Dido
Ik ben niet jong genoeg om alles te weten...
-Oscar Wilde-





0 gebruiker(s) lezen dit onderwerp

0 leden, 0 bezoekers, 0 anonieme gebruikers

Ook adverteren op onze website? Lees hier meer!

Gesponsorde vacatures

Vacatures