Springen naar inhoud

- - - - -

Hoe zit het nu Úcht met antidepressiva?


  • Log in om te kunnen reageren

#1

Dido

    Dido


  • >1k berichten
  • 1814 berichten
  • Moderator

Geplaatst op 15 april 2010 - 19:13

Er verscheen onlangs een interessant artikel in BMJ over antidepressiva (AD). Een artikel dat gebaseerd is op goed wetenschappelijk onderzoek over hoe het nu echt zit met AD's: hun effectiviteit, de kans dat ze su´cide veroorzaken, hun nevenwerkingen en vooral hoe ze het beste worden gebruikt. Gezien de polemiek die er de laatste maanden/ jaren is ontstaan over AD's, is dit artikel zeker de moeite om te lezen omdat het rustig nagaat wat nu wel en niet klopt over AD's.

Men kwam tot de volgende besluiten:

  • The rise in the prescribing of antidepressants is largely accounted for by an increase in long term treatment
  • Half of people with a diagnosis of major depression will go on to have a further episode, and risk of recurrence increases with each episode
  • Evidence for the benefits of long term prescribing of antidepressants comes almost exclusively from secondary care
    settings
  • Continuing antidepressant treatment roughly halves the absolute risk of relapse
  • The increased risk of suicidal behaviour associated with selective serotonin reuptake inhibitors (SSRIs) is restricted to people aged under 25
  • People with risk factors for relapse of depression should be advised to continue with SSRIs for at least 12 months and consider long term treatment

Abstract van de studie: Reid, Barbui, Clinical Review: Long term treatment of depression with selective serotonin reuptake inhibitors and newer antidepressants, BMJ 2010;340:c1468

Op deze link (van MCH Digest), vind je trouwens een samenvatting van het artikel zelf (waarin de aangehaalde besluiten wat meer worden toegelicht)

Dido
Ik ben niet jong genoeg om alles te weten...
-Oscar Wilde-

Dit forum kan gratis blijven vanwege banners als deze. Door te registeren zal de onderstaande banner overigens verdwijnen.

#2

oktagon

    oktagon


  • >1k berichten
  • 4502 berichten
  • Verbannen

Geplaatst op 16 april 2010 - 07:24

Fluvoxamine-maleaat lijkt de balans tussen de neurotransmitters-oa.serotonine en noradrenaline- aardig op de rit te krijgen.De mens is een grote chemische fabriek en als het sturingssysteem een geringe storing krijgt slaat de zaak op hol.
Psychiatrie helpt maar beperkt en door de stress-maatschappij heeft deze tak van geneeskunde het overstelpend druk en per patient heel weinig tijd en ik krijg al gauw de indruk dat het tegenwoordig toch uitstel van executie is.

#3

Dido

    Dido


  • >1k berichten
  • 1814 berichten
  • Moderator

Geplaatst op 16 april 2010 - 11:39

Fluvoxamine-maleaat lijkt de balans tussen de neurotransmitters-oa.serotonine en noradrenaline- aardig op de rit te krijgen.De mens is een grote chemische fabriek en als het sturingssysteem een geringe storing krijgt slaat de zaak op hol.

Dat klopt: denken is chemie in de hersenen en omgekeerd, chemie in de hersenen is ook denken. Alleen is nog te weinig bekend over die chemie. Het is duidelijk dat Serotonine en Noradrenaline niet dÚ neurotransmitters zijn die gelinkt moeten worden met depressie. Er spelen ook andere en waarschijnlijk veel belangrijker factoren, waarover nu nog veel te weinig bekend is. Zo wordt ook de link gelegd met een verstoorde HPA-as (hypothalamo-hypofysaire bijnieras) en haar stresshormonen Cortisol en Adrenaline. Of met BDNF. Antidepressiva hebben hier mogelijks wel een beperkte invloed op. Maar er is nog te weinig bekend over de link van die mechanismen en depressie, waardoor specifieke medicatie die daarop werken, nog niet mogelijk zijn.
Bovendien spelen er waarschijnlijk nog andere, tot nu toe onbekende, factoren een rol.

Psychiatrie helpt maar beperkt en door de stress-maatschappij heeft deze tak van geneeskunde het overstelpend druk en per patient heel weinig tijd en ik krijg al gauw de indruk dat het tegenwoordig toch uitstel van executie is.

Er wordt inderdaad teveel gewerkt op het individu (en hoe hij de gebeurtenissen rondom hem interpreteert) en te weinig om de stressfactoren zelf. Of, anders uitgedrukt, teveel op de gevolgen van stress en te weinig op de oorzaak ervan.
Al is het wel zo dat het individu die oorzaken wel vaker gedeeltelijk zelf kan be´nvloeden. Bijvoorbeeld door z'n milieu zodanig te selecteren dat er een aantal stressfactoren wegvallen. Zo kan iemand die bv. een job uitoefent die hem niet ligt en hem teveel stress bezorgt, er uiteindelijk wel voor kiezen om van job te veranderen, ev. zelfs wat bijscholing te volgen, om dan tenslotte een job uit te kiezen die hem wÚl ligt en waar hij zich veel beter bij voelt. Dit betekent helemaal niet dat dit een makkelijke beslissing is, vaak vraagt het heel wat moed en doorzettingsvermogen van die persoon. Maar het kan vaak wÚl (niet steeds!). En met de nodige steun of begeleiding van buitenaf, slagen heel wat mensen er ook in om dat te doen.
Nu, het is en blijft inderdaad een feit dat sowieso de druk die op het individu wordt gelegd door het werk of ev. door andere factoren, vaak gewoonweg te hoog is.

Dido

Veranderd door Dido, 16 april 2010 - 11:44

Ik ben niet jong genoeg om alles te weten...
-Oscar Wilde-

#4

oktagon

    oktagon


  • >1k berichten
  • 4502 berichten
  • Verbannen

Geplaatst op 16 april 2010 - 14:16

Bedankt voor je duidelijke uitleg,Dido.

Wiki is goede "verzamelaar"!





0 gebruiker(s) lezen dit onderwerp

0 leden, 0 bezoekers, 0 anonieme gebruikers

Ook adverteren op onze website? Lees hier meer!

Gesponsorde vacatures

Vacatures