Springen naar inhoud

Evolutie is blind maar ook richtingloos?


  • Log in om te kunnen reageren

#1

Michel Uphoff

    Michel Uphoff


  • >5k berichten
  • 5382 berichten
  • Moderator

Geplaatst op 19 april 2011 - 18:27

Dag,

Midas Dekkers zegt het kort en bondig: "'er is geen vooruitgang, er is geen achteruitgang, er is slechts gang".

Evolutie heeft geen doel, er is geen plan, evolutie is blind. Complex is niet beter, intelligentie is slechts een (mogelijk kortstondige) behoorlijk succesvolle mutatie, en niet per sť beter. De enige drijfveer is het evolutiemechanisme dat succesvolle genen een betere kans geeft voort te blijven bestaan dan minder succesvolle-. Het is om het even op welke manier dat succes bereikt wordt, en de natuur blijkt onvoorstelbaar creatief gezien de vele vele wegen (zie de biodiversiteit hier op Aarde) die tot succes leiden.

Niet (langer) noodzakelijke zintuigen functies of ledematen degenereren met evenveel (on)gemak als er nieuwe varianten ontstaan, en het selectiemechanisme pikt er onverbiddellijk de beste resultaten uit. De evolutie is keer op keer door kosmische ongelukken als invallend ruimtepuin of extreem vulkanisme en andere ecologische rampen teruggevallen. Soms stierf meer dan 90% van al het leven uit, daarmee kans gevend aan nieuwe initiatieven van de evolutie.

Geen vooruitgang, geen achteruitgang. Slechts blinde gang, gedreven door volstrekt willekeurige mutaties. Mutaties die het gevolg zijn van foutjes die onstaan bij het kopiŽren van het DNA.

Volstrekt logisch en helemaal duidelijk, maar toch blijft er wat knagen:

Over het geheel genomen, dus alle terugval, missers en successen gedurende de lange evolutie in aanmerking genomen, kan toch niet worden volgehouden dat er een volslagen richtingloosheid in de evolutie zit. Het lijkt mij onmiskenbaar dat de complexiteit van het leven in de afgelopen miljarden jaren gemiddeld genomen alleen maar toegenomen is. Dat wil nog niet inhouden dat er een plan en een doel is, maar wel een onvermijdelijkheid. Die onvermijdelijkheid wordt alleen maar beter zichtbaar als we de biologische evolutie inpassen in het geheel van de kosmische evolutie. Van oerknal, via de eerste quarks, via eenvoudige elementen als waterstof en helium naar de eerste sterren die de zwaardere en complexere elementen smeedden met hun kernfusie en in hun doodsstuip de allerzwaarste en meest ingewikkelde elementen baarden, van deze evolutie van louter materie naar de chemische evolutie die steeds complexer verbindingen begon te creŽren, naar de biologische evolutie. Sommigen rekenen de sociale evolutie ook als een onderdeel van de kosmische evolutie, en ook hier is het onmiskenbaar zo, dat het leven vroeger niet beter of slechter maar wel eenvoudiger, minder complex in de zin van minder variabelen was.

Onmiskenbaar is het heelal en alles erin in de 13,7 miljard dat ze bestaat ingewikkelder geworden, alsof er een kosmisch imperatief bestaat dat verordonneert: Wordt complexer!

Hoe denken jullie hierover?

Goed boek hierover komt van Eric Chaisson: "Cosmic Evolution, the rise of complexity"
Heeft iemand een tip voor een ander goed boek of artikel over juist dit onderwerp, dit imperatief?

Ik haal nog even een zin uit het hierbovenstaande terug: "Mutaties die het gevolg zijn van foutjes die onstaan bij het kopiŽren van het DNA".

Foutjes...

Ik heb moeite met deze term. De gehele biologische evolutie afhankelijk van 'foutjes'? Zonder deze foutjes zou er nooit leven zijn ontstaan, of het zou tenminste immer bij hetzelfde oer-primitieve specimen zijn gebleven. Dat gaat er bij mij niet in. Het lijkt mij toe dat er achter deze 'foutjes' een dieper gelegen mechanisme, weer een soort imperatief, schuilgaat. Een imperatief dat verordonneert: "Werkelijke perfectie kent een lichte onbalans". Want absolute perfectie is de dood in de pot. Zou het heelal perfect in balans geweest zijn, dan was het nooit onstaan, dan zou alle materie perfect verdeeld zijn geweest en zou het nimmer tot stervorming gekomen zijn. Dan zouden materie en antimaterie volstrekt evenredig aanwezig geweest zijn en elkaar perfect vernietigd hebben. Dan zou bij de recominatie van genen er nimmer een foutje gemaakt worden. Nee, van die perfecte onbalans moeten wij het toch echt hebben.

Wat draagt er ten diepste zorg voor deze 'foutjes'?

Iemand hier ideeŽn over of een tip voor een goed boek, artikel?

Ben benieuwd naar jullie reacties.
Motus inter corpora relativus tantum est.

Dit forum kan gratis blijven vanwege banners als deze. Door te registeren zal de onderstaande banner overigens verdwijnen.

#2

Wouter_Masselink

    Wouter_Masselink


  • >5k berichten
  • 8246 berichten
  • VIP

Geplaatst op 19 april 2011 - 19:02

Je opmerking dat evolutie gedreven is door willekeur is pertinent onjuist. De drijvende kracht achter evolutie is natuurlijke selectie waarbij elke willekeurige variatie die een verbeterde kans op overleven en het doorgeven van het DNA bewerkstelligd, uiteindelijk de overhand zal krijgen in een soort.

Verder je aanname dat het heelal steeds complexer wordt zie ik ook nergens bewijs voor. Het heelal 'is' en bestaat uit niets meer dan een aantal natuurwetten. Ook de term kosmische evolutie is mij onbekend. Evolutie in de biologische zin (evolutie door middel van natuurlijke selectie), zie ik niet in de kosmos terug en de hele vergelijking gaat naar mijn mening dan ook volledig mank.

Ingaande op je voorstel van een organisme dat nooit mutaties zal meemaken, dit zou inderdaad stilstand betekenen en het uitblijven van evolutie. Evolutie en abiogenese hebben voor zover bekend niks met elkaar te maken. Echter over abiogenese spreekt men veel maar het is totaal niet duidelijk hoe het leven op aarde is ontstaan.
"Meep meep meep." Beaker

#3

Michel Uphoff

    Michel Uphoff


  • >5k berichten
  • 5382 berichten
  • Moderator

Geplaatst op 19 april 2011 - 20:41

Je opmerking dat evolutie gedreven is door willekeur is pertinent onjuist.


Zoals je uit mijn verhaaltje op kan maken als je daartoe bereid bent, ben ik het volledig eens met jouw stelling dat de natuurlijke selectie tezamen met de willekeurige mutaties het evolutiemechanisme aanstuurt. Ik ben er dan ook niet op uit een semantische discussie over woordkeuze te voeren.

>> Verder je aanname dat het heelal steeds complexer wordt zie ik ook nergens bewijs voor. <<

Het is eigenlijk geen aanname, het is een feit. Als je iets weet over kosmische evolutie, dan blijkt dat uit ieder detail. Het wil niet zeggen dat deze toename van complexiteit eeuwig door zal gaan, dat staat geenszins vast. Maar het ontegenzeggelijk zo, dat kort na de oerknal er slechts een paar eenvoudige elementen (waterstof, helium, en sporen van tritium) bestonden en verder natuurlijk de 4 fundamentele natuurkrachten (waaronder zwaartekracht) en bijbehorende natuurwetten. Geen sterren, planeten, geen chemische reacties, geen complexer elementen, laat staan complexe (organische) moluculen, planeten met complexe biotopen en atmosferen enzovoort. Dat is nu even anders zou ik zo denken.

>> Ook de term kosmische evolutie is mij onbekend. <<

Wat natuurlijk niet betekent dat dat een onzinterm is. Kijk eens op de volgende website: http://www.tufts.edu...ocs/splash.html

>> Evolutie in de biologische zin (evolutie door middel van natuurlijke selectie), zie ik niet in de kosmos terug <<

De biologische evolutie speelt zich af IN het heelal, mogelijk (maar minder waarschijnlijk) alleen op de Aarde, en mogelijk gemaakt door het heelal en haar natuurwetten. Zo bezien is ze een onderdeel van de kosmische evolutie. Ook in het heelal komen selectieprocessen voor, maar ik waak ervoor dat een op een te vergelijken met de biologische evolutie.

>> Echter over abiogenese spreekt men veel maar het is totaal niet duidelijk hoe het leven op aarde is ontstaan. <<

Is geen onderwerp dat ik aangehaald heb.

Liever had ik een mening/discussie/antwoord/nadere info/verwijzing naar materiaal mbt. mijn vragen.

Veranderd door Uphoff, 19 april 2011 - 20:54

Motus inter corpora relativus tantum est.

#4

anusthesist

    anusthesist


  • >5k berichten
  • 5818 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 20 april 2011 - 07:18

Complexiteit is een ambigue term. Definieer je het als biodiversiteit dan is het logisch dat er na verloop van tijd meer soorten ontstaan, omdat je door middel van natuurlijke selectie fenotypische veranderingen krijgt. Hoe langer de periode, hoe meer veranderingen, dus ook meer biodiversiteit. De complexiteit is in deze zin niet navenant aan evolutie an sich, maar aan simpele kansberekening.

Beschouw je complexiteit als de fenotypische eigenschappen van een bepaalde soort, dan zie je ook dat evolutie geen duidelijke weg volgt van primitief naar complex. Tijdens de evolutie kwamen grassen pas na bomen. De complexiteit van een boom met bladeren, een stam en zelfs vruchten lijkt op de keper beschouwd indrukwekkender dan een groen sprietje.
Bloemen kwamen zelfs pas na de dinosauriers.

Hoe het ook zij, ik denk dus dat complexiteit in welke zin van het woord dan ook alles te maken heeft met de kans dat deze complexiteit kan ontstaan. Hoe langer je wacht, hoe groter de kans.
That which can be asserted without evidence can be dismissed without evidence.

#5

Michel Uphoff

    Michel Uphoff


  • >5k berichten
  • 5382 berichten
  • Moderator

Geplaatst op 20 april 2011 - 15:46

ik denk dus dat complexiteit in welke zin van het woord dan ook alles te maken heeft met de kans dat deze complexiteit kan ontstaan. Hoe langer je wacht, hoe groter de kans.


Dank voor je reactie.

Dit inzicht lijkt op de (gevolgen van) de tweede wet van de thermodynamica. Deze wet (de enige 'statistische' natuurwet en de enige wet die de richting van de tijd volgt) schrijft voor dat de entropie in een gesloten systeem met het verstrijken van de tijd grosso modo toe moet nemen. Entropie kan beschouwd worden als een maat voor het aantal realiseringsmogelijkheden waarin een systeem onder gegeven omstandigheden kan verkeren. Ik ga daar eens wat meer op doorlezen.

Nog een inzicht over de 'foutjes' ?
Motus inter corpora relativus tantum est.

#6

Michel Uphoff

    Michel Uphoff


  • >5k berichten
  • 5382 berichten
  • Moderator

Geplaatst op 09 mei 2012 - 11:56

Een interessant essay over dit onderwerp gevonden: http://www.integralw.../jstewart2.html

John Steward plaatst in dit essay en in zijn boek Evolution's Arrow de biologische evolutie in een allesomvattend perspectief overeenkomstig de door mij genoemde kosmische evolutie. De evolutie van quark tot maatschappij (en verder).

Aardige frase uit zijn essay:
From this perspective, the European Union is a large-scale cooperative organization which is comprised in part of highly-organized and differentiated descendents of bacteria.
Motus inter corpora relativus tantum est.

#7

Ericw

    Ericw


  • >250 berichten
  • 289 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 09 mei 2012 - 12:59

Als je een grafiek zou maken met op de x-as complexiteit en op de y-as aantal verschillende soorten, dan is het begin van het leven op (0,0) of (1,1) of daar in de buurt. Hoe anders kan die grafiek er uit zien in de loop der tijd? Het aantal soorten kan niet onder de 0 komen; de complexiteit kan niet minder dan 0 zijn. Afgezien van stilstand zijn de enige opties meer soorten en meer complexiteit.

Als je zo'n grafiek zou maken van het huidige leven, dan zou er een piek in zitten en die zou liggen aan de linkerkant van de grafiek (lage complexiteit). Het aantal soorten bacteriën, virussen, algen etc. is vele malen groter dan het aantal soorten gewervelden. Het is niet correct om alleen naar de rechterkant van de grafiek te kijken en daaruit te concluderen dat er een neiging is naar meer complexiteit.

(Ik heb de definitie van 'complexiteit' nog even in het midden gelaten.)

#8

Michel Uphoff

    Michel Uphoff


  • >5k berichten
  • 5382 berichten
  • Moderator

Geplaatst op 09 mei 2012 - 13:51

@EricW

>> Het is niet correct om alleen naar de rechterkant van de grafiek te kijken en daaruit te concluderen dat er een neiging is naar meer complexiteit <<

Dat is een statische benadering, die ik graag dynamisch zou willen maken:

Laten we deze grafiek eens maken op het moment van het begin van het leven op Aarde, en vervolgens na iedere 50 miljoen jaar weer zo'n grafiek opstellen. Laten we dan eens snel door die kaartjes bladeren. Wat is dan volgens jou de algehele trend?

En als we het vereenvoudigen; als we alleen de maximale complexiteit van een organisme (of van groepen organismen, of sociale structuren) op enig moment in de geschiedenis op ieder kaartje in beeld brengen. Valt dan nog vol te houden dat er grosso modo geen enkele richting is?

Natuurlijk (in de meest letterlijke betekenis) is het zo dat je beginnend bij de ultieme eenvoud van 1,1 en uitgaande van verandering als vanzelf uitkomt op meer complexiteit. Dat is een statistisch gegeven, Anusthesist wees daar ook al op.

Ken je het essay, en zo ja wat vind je ervan?
Motus inter corpora relativus tantum est.

#9

Michel Uphoff

    Michel Uphoff


  • >5k berichten
  • 5382 berichten
  • Moderator

Geplaatst op 09 mei 2012 - 14:57

Correctie:

De link die ik in bericht #3 heb geplaatst blijkt inmiddels achterhaald.
Cosmic Evolution, the rise of complexity van Eric Chaisson is nu HIER te vinden.

Twee introductiefilmpjes vind je HIER

Veranderd door Uphoff, 09 mei 2012 - 14:59

Motus inter corpora relativus tantum est.

#10

Exception

    Exception


  • >100 berichten
  • 113 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 09 mei 2012 - 15:23

Ik begrijp het echt niet: sommigen zeggen toeval en anderen zeggen van niet.

Wouter_Masselink heeft in een andere topic gezegd dat de natuurwetenschap reductionistisch denken, dus causaliteit, dus determinisme veronderstelt (1). En in een andere topic onder dit forum zegt hij toeval (2).

Dit lijkt een tegenstrijdige combinatie te zijn tussen twee natuurwetenschappelijke, filosofische en religieuze opvattingen (mechanica, relativiteit, kwantum, emanatie en vrije wil).

Ik heb begrepen dat een externe natuurlijke invloed op een soort (verworven eigenschap) niet erfelijk is, of het wordt niet doorgegeven aan de nakomelingen, maar een aanpassing in of op een gen is wel erfelijk (of kan zijn. barthol maakt hier (3) onderscheid tussen verschillende mutaties).

Hoe verklaart dit dan de huidskleur? In warme gebieden krijg je bruine/zwarte huid en in andere omgevingen niet. Opmerkelijk zijn ze daar allemaal bruin/zwart. Als de omgeving geen invloed heeft op een gen, hoe ontstaat het dan want het is verwerpelijk om te denken dat een Europeaan niet kan overleven in Afrika?

#11

Ericw

    Ericw


  • >250 berichten
  • 289 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 09 mei 2012 - 19:49

Laten we deze grafiek eens maken op het moment van het begin van het leven op Aarde, en vervolgens na iedere 50 miljoen jaar weer zo'n grafiek opstellen. Laten we dan eens snel door die kaartjes bladeren. Wat is dan volgens jou de algehele trend?

Een trend naar een grotere oppervlakte: steeds hoger en steeds verder naar rechts, in de vorm van pakweg de rechterhelft van een standaardnormaalverdeling.

En als we het vereenvoudigen; als we alleen de maximale complexiteit van een organisme (of van groepen organismen, of sociale structuren) op enig moment in de geschiedenis op ieder kaartje in beeld brengen. Valt dan nog vol te houden dat er grosso modo geen enkele richting is?

De maximale complexiteit zal ongetwijfeld toenemen, maar het is m.i. onterecht om alleen daar naar te kijken.

Ken je het essay, en zo ja wat vind je ervan?

Ik heb het essay van John Stewart gelezen en vind het weinig overtuigend. De huidige menselijke samenwerking heeft niks meer met evolutie te maken. Hij geeft ook twijfelachtige voorbeelden.
Zo is de claim dat "Humans have been progressively integrated into social organizations of increasing scale: from family groups to bands, to tribes, to agricultural communities, to city states, to empires, to nations and so on." onzinnig. Naties zijn een schaal groter dan rijken en "and so on" kan alleen slaan op supra-nationale organisaties, organisaties die bekend staan om hun ineffectiviteit. Stewart verwijst ook naar het eind van de wereld en dat alleen verregaande (en verdergaande) organisatie de mensheid daarbij kan helpen, door ons tesamen te richten op leven elders in de ruimte. Er is echter geen enkele reden om te veronderstellen dat hier een wereldregering voor nodig is; sterker, in de huidige ruimtevaart is er een trend dat bedrijven (SpaceX, Virgin Galactic, Planetary Resources) de rol van pionier overnemen van de staten. Dat past niet in Stewarts trend van toenemende schaalgrote.
Ook hier is hij trouwens erg selectief. Weliswaar zorgt samenwerking ervoor dat (voorlopig) alleen de menselijke soort van de ooit gedoemde planeet af kan komen en zullen bacteriën daarbij geen enkele kans maken (met uitzondering van voor de mens nuttige bacteriën), er zijn andere doemscenario's denkbaar waarbij juist de mensheid aan het kortste eind trekt en 'individualistische' bacteriën vrolijk verder evolueren. Dan denk ik bijvoorbeeld aan een grote meteorietinslag waarbij het volledige aardoppervlak langdurig onbewoonbaar wordt.

#12

Zifter

    Zifter


  • 0 - 25 berichten
  • 4 berichten
  • Gebruiker

Geplaatst op 09 mei 2012 - 22:36

Nog even over de observatie dat het heelal zich richting complexiteit ontwikkelt. Het lijkt misschien alsof dat zo moet zijn, maar laat je niet misleiden door de scala naturae. Terugkijkend zien we een duidelijke lijn in de ontwikkeling van het leven, van simpel naar complex. Dat wil echter niet zeggen dat complexiteit ook de onontkoombare uitkomst is. Hooguit dat complexiteit is iets dat je mag verwachten van een cumulatie aan willekeur (optreden van mutaties) gecombineerd met de permanente test op reproductievermogen (natuurlijke selectie). Bedenk dat elke ‘voortgang’ alleen maar mogelijk is op basis van wat er al was. Vanuit elke positie kun richting verdere complexiteit én richting mindere complexiteit. Zo zijn uiteindelijk onze rudimentaire organen ontstaan evenals onze vierpotige verwanten zonder poten.

Zeker is dat voor complexiteit een bepaalde voorgeschiedenis noodzakelijk is. Het is alleen niet zo dat elke ontwikkeling leidt tot complexiteit. En dan nog. Ons brein is misschien indrukwekkend complex, maar daar was wel vier miljard jaar geschiedenis voor nodig. En de eerste helft van die geschiedenis bestond ook nog eens uit stilstand. Complexiteit op de zeer langer termijn voor een selectie van afstammingslijnen: ja. Op de wat kortere termijn voor afstammingslijnen in het algemeen: soms.

Veranderd door Zifter, 09 mei 2012 - 22:38


#13

Michel Uphoff

    Michel Uphoff


  • >5k berichten
  • 5382 berichten
  • Moderator

Geplaatst op 10 mei 2012 - 00:34

Een trend naar een grotere oppervlakte: steeds hoger en steeds verder naar rechts, in de vorm van pakweg de rechterhelft van een standaardnormaalverdeling.


Lijkt mij ook. Waarschijnlijk zitten er kaarten tussen waarbij het oppervlak afneemt als gevolg van een catastrofe, maar gosso modo neemt de diversiteit zowel op de y-as (complexiteit van de totale 'biomassa' door soortverscheidenheid) als op de X-as (fenotypische complexiteit) dan toch ook volgens jou toe?

>> De maximale complexiteit zal ongetwijfeld toenemen, maar het is m.i. onterecht om alleen daar naar te kijken. <<

Stuiten we inderdaad op het ontbreken van een tevoren bepaalde definitie van complexiteit, en ook van evolutie. Het lijkt mij erg omwaarschijnlijk dat er snel na het begin van leven veel te zien zou zijn ver rechts op de x-as. Waarschijnlijk is op deze as er sprake van een weliswaar onregelmatige groei met toename en terugval, maar de tendens is m.i. onmiskenbaar richting grotere fenotypische complexiteit. Over de soortverscheidenheid ben ik minder zeker. Ik vermoed dat de verscheidenheid op dit moment (nog) groter is dan ooit.

>> De huidige menselijke samenwerking heeft niks meer met evolutie te maken. <<

Dat is m.i. een kwestie van definitie. Als je je beperkt tot louter biologische evolutie, dan is dat zo. Maar deze grens is door ons mensen aangebracht om de vele gebieden van de wetenschap af te bakenen zodat het voor ons behapbaar blijft, en geen natuurlijke grens. Ik zie evolutie graag in een veel breder perspectief. En in dat perspectief zie je wel een in grote trekken doorgaande lijn richting toename van entropie > chaos&amp > complexiteit. Van quark naar atoom, naar molecuul naar ster naar planeet naar chemie naar biologie, naar cultuur, naar 'kunstmatige' intelligentie en wie weet wat er verderop nog allemaal in het verschiet ligt. Ik zet kunstmatig tussen quotes, omdat het dat in dit brede perspectief eigenlijk helemaal niet is; het is een logische stap in de evolutie.

>> in de huidige ruimtevaart is er een trend dat bedrijven (SpaceX, Virgin Galactic, Planetary Resources) de rol van pionier overnemen van de staten. Dat past niet in Stewarts trend van toenemende schaalgrote. <<

Die bedrijven staan op de schouders van miljoenen wetenschappers en uitvinders die met indivuduele en collectieve kennis en vindingen mogelijk hebben gemaakt dat dat nu zelfs voor kleinere organisatie mogelijk is. Zonder de uitermate complexe wisselwerkingen tussen al die miljoenen waren ze echter nergens geweest. Dat vereist een zeer complexe samenleving. En je hebt waarschijnlijk gelijk dat een mondiaal megabestuur een moloch is die niet vooruit te branden is, ik zie dat dan als een van de vele mislukkingen die nu eenmaal bij een trail and error proces als de evolutie horen. Er komt dan wel wat dat meer succes heeft, maar niet noodzakelijkerwijs minder complex hoeft te zijn, en alles bij elkaar genomen ook niet per sé minder groot van schaal.

>> er zijn andere doemscenario's denkbaar waarbij juist de mensheid aan het kortste eind trekt en 'individualistische' bacteriën vrolijk verder evolueren. Dan denk ik bijvoorbeeld aan een grote meteorietinslag waarbij het volledige aardoppervlak langdurig onbewoonbaar wordt <<

Dat is zeker mogelijk, en in de geschiedenis van het leven op Aarde al een aantal keren voorgekomen. Het heeft de evolutie niet gestopt, sterker soms zijn deze rampen nodig geweest voor een relatief sprongsgewijze toename van complexiteit. Dus ook al moorden wij mensen onzelf en ander hoger leven uit, zolang de Aarde leefbaar blijft is het het meest aannemelijk dat het slechts een tijdelijke terugval van soortdiversiteit en fenotypische complexiteit oplevert. En dat na deze terugval de individualistische bactiëren inderdaad wederom vrolijk verder evolueren naar grotere biodiversiteit en fenotypische complexiteit.

Misschien wel wat te sci-fi, maar toch: Stel dat er nog leven op Aarde is tegen de tijd dat het hier echt onaangenaam wordt (en dat is waarschijnlijk al vèr voordat de Zon een rode reus wordt), en dat leven herbergt geen grote intelligenties (niet noodzakelijkerwijs in de vorm van mensen). Dan is de kans dat dat leven uitsterft aanzienlijk. Als er echter een levensvorm is die bijvoorbeeld geleerd heeft hoe andere planeten te koloniseren zijn of op andere manieren aan het einde van de Aarde weet te onkomen, dan zal dit intelligente leven overleven (hopelijk nemen ze in die futuristische ark van noach dan wel andere levensvormen mee). Dat is dan de ultieme selectie voor wat betreft het leven op Aarde.

Veranderd door Uphoff, 10 mei 2012 - 00:40

Motus inter corpora relativus tantum est.

#14

Michel Uphoff

    Michel Uphoff


  • >5k berichten
  • 5382 berichten
  • Moderator

Geplaatst op 10 mei 2012 - 01:09

Dat wil echter niet zeggen dat complexiteit ook de onontkoombare uitkomst is.


Dat is inderdaad de kern van de zaak. Ik raak er steeds meer van overtuigd dat dit uiteindelijk op de grootsts denkbare (ruimtelijke en tijds-) schalen toch de onvermijdelijke conclusie moet zijn, en dat ieder onderdeel van dat grote geheel dat 'het overleeft' uiteindelijk toch zal moeten gehoorzamen aan dat kosmische 'imperiatief'. Volgens mij is het een redelijk logisch gevolg van de natuurwetten.

Als iemand mij aan kan tonen dat het heelal in het verleden grosso modo meer divers en complex is geweest en aannemelijk maakt dat het in de toekomst minder complex zal zijn ga ik twijfelen.
Motus inter corpora relativus tantum est.

#15

barthol

    barthol


  • >100 berichten
  • 154 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 10 mei 2012 - 01:16

Momenten in de evolutie waar het leven complexer werd zijn die momenten dat er een (mag ik het "synergie" noemen) ontstond. Een meer complexe samenwerking of symbiose, waarbij het geheel meer werd dan de som van de afzonderlijke delen. Ik denk dan bijvoorbeeld aan endosymbiose en de genese van de eukaryote cel. Aan de ontwikkeling van eencelligheid naar meercellige organismen, en de ontwikkeling naar een complexe relatie van een organisme met zijn microbioom. Maar eigenlijk ook aan complexer wordende relaties en interacties van en in de hele biotoop waarin een organisme functioneert.





0 gebruiker(s) lezen dit onderwerp

0 leden, 0 bezoekers, 0 anonieme gebruikers

Ook adverteren op onze website? Lees hier meer!

Gesponsorde vacatures

Vacatures