Springen naar inhoud

afstand en/of groote van een atoom


  • Log in om te kunnen reageren

#1

BaRT_CF

    BaRT_CF


  • 0 - 25 berichten
  • 2 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 13 april 2004 - 16:05

K heb een vraagske hoe berekend of meet men de afstand en/of groote van een atoom? Of hoe ziet men da? Kan iemand mij vertellen hoe men weet dat de ene schil dichter bij de andere zit? enzovoort en zovoort. Alle info rond het meten van deze piepkleine afstanden is welkom (tis voor een eindwerk) Met enkele trefwoorden ofzo ben ik al lang tevreden. Het spreekt voor zich dat goede hulp tot aan mijn demente periode, zal kunnen rekenen op een plaatsje in mijn collective geheugen en op veel dank. Dank ook bij voorbaat

Dit forum kan gratis blijven vanwege banners als deze. Door te registeren zal de onderstaande banner overigens verdwijnen.

#2

MethoxyRoxy

    MethoxyRoxy


  • >100 berichten
  • 159 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 13 april 2004 - 17:24

Hoi Bart,

Ik tiepte atoomstraal in op google en kwam uit op een link naar wikipedia:

Klik hier

Misschien dat dat je wat verder helpt, ik hoop het.

Groetjes,
Roxana

#3

Jorim

    Jorim


  • >5k berichten
  • 5075 berichten
  • Beheer

Geplaatst op 18 april 2004 - 15:15

En als je meer wilt weten dan wikipedia je biedt kan je altijd blijven vragen natuurlijk...

#4

Jantine_CF

    Jantine_CF


  • Chemieforum.nl erelid
  • 485 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 18 april 2004 - 17:17

Bekende proef is de proef van rutherford, waarbij alfa deeltjes werden afgevuurd op een folie van metaal. Hij merkte dat de deeltjes soms terugkaatsten en soms werden afgebogen en soms gewoon werden doorgelaten. Hieruit concludeerde hij dat atomen praktisch 'leeg' zijn en in die lege ruimte cirkelen de elektronen om de positief geladen kern (die veroorzaakte de afbuiging).
Maar hoe die afstand bepaalt kan worden weet ik niet (meer).
Het is niet echt zo dat de ene schil verder weg zit van het atoom dan de andere. De energie is hoger. Bij terugval van een elektron naar een lagere schil (energieniveau) komt er energie vrij in de vorm van straling. Die straling kan gemeten worden, interessant is de golflengte van deze straling. De golflengte staat namelijk in verhouding met de energie die vrijkwam en dus de energie die de hogere schil had. Energie=constante van Planck*(lichtsnelheid/golflengte)

U=h*(c/f)

#5

Tom_CF

    Tom_CF


  • >100 berichten
  • 159 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 06 mei 2004 - 00:02

Een manier om atoom- of ionafstanden in een kristal te meten is d.m.v. het opnemen van een röntgeninterferogram (als dat woord juist is...). Kort samengevat komt het erop neer dat als je röntgenstralen op een kristal schijnt, dat dan de straal gebroken wordt en dat er meerdere stralen van het kristal terug reflecteren. Uit de hoeken die deze gereflecteerde stralen met elkaar maken kun je samen met de golflengte van de röntgenstralen de atoomafstanden uitrekenen, en wat voor type kristal het is (fcc, bcc, hcp). Voor meer algemene info: http://materials.bin.../xray/xray.html.

Verder kun je met microgolven in gasfase de bindingslengte van moleculen bepalen, maar dit wordt bij relatief kleine moleculen al ingewikkeld en er is ook kwantummechanica bij betrokken, dus als je nog steeds geïnteresseerd bent kun je eens op internet gaan zoeken...

De afstanden van electronenschillen worden normaal gesproken berekend. Als je een waterstofatoom bekijkt, heeft het een positieve kern en een negatief electron, die elkaar dus aantrekken. Het electron beweegt om de kern, waarbij deze beweging aan een aantal voorwaarden moet voldoen. Zo moet de De-Broglie-golflengte zo gekozen worden dat er een staande golf ontstaat en quantumchemie dit en Schrödinger dat en bla bla bla...
Al met al zijn er maar een paar verschillende soorten 'bewegingspatronen' mogelijk die het electron om de kern kan maken, die allemaal een eigen energiewaarde hebben (dit zijn de orbitalen of schillen). Als er maar een electron is, gaat dit in het orbitaal met de laagste energie. Bij meerdere electronen wordt het verhaaltje weer een stuk ingewikkelder, omdat elk orbitaal maar een bepaald aantal elektronen opnemen kan, en dus hogere orbitalen bezet moeten worden, wat leidt tot een toename in de atoomstraal. De kernlading neemt bij zwaardere elementen echter toe, wat ertoe leidt dat de electronen naar de kern worden getrokken en de straal in sommige gevallen dus weer kleiner wordt (keyword: lanthanoid contraction) enz. enz.
Het komt er op neer dat zulke modellen allemaal bij (goede) benadering met de computer uit te rekenen zijn (keyword: Hartree-Fock). Hoe goed die benadering is, hangt er vanaf hoelang je de computer laat berekenen.

Je begrijpt misschien dat deze uitleg-in-een-notendop misschien niet zo geschikt is om in een eindwerk te zetten, maar misschien heb je nu een beetje inzicht in hoe die methodes in elkaar zitten.

Als je jezelf wilt kwellen met quantumchemie en berekeningen van molecuul-/atoomstructuren, kun je eens 'ab initio' bij google intypen. Veel plezier!!

#6

BaRT_CF

    BaRT_CF


  • 0 - 25 berichten
  • 2 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 06 mei 2004 - 20:47

Dank u allemaal voor de info;
k ben dus inderdaad daarmee bezig en (t is van moeten) zal mij verder bezig houden met de uitwerking hiervan :D
(verdere tips nog steeds welkom

BaRT





0 gebruiker(s) lezen dit onderwerp

0 leden, 0 bezoekers, 0 anonieme gebruikers

Ook adverteren op onze website? Lees hier meer!

Gesponsorde vacatures

Vacatures