Springen naar inhoud

De functie van verdriet en machteloosheid


  • Log in om te kunnen reageren

#1

ConocimientA

    ConocimientA


  • >250 berichten
  • 321 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 06 november 2005 - 12:05

In ‘De Psycholoog’ van oktober 2005 schreven Michelle Hendriks en Ad Vingerhoets een artikel, genaamd: “Tranen roepen hulp en troost op; De functies van huilen bij volwassenen”. Ze schrijven dat huilen vaak gepaard gaat met gevoelens van machteloosheid in combinatie met verdriet en rouw. In het artikel beargumenteren de schrijvers dat huilen voornamelijk interpersoonlijke voordelen zou hebben en functioneel is omdat het efficiënt hulp en emotionele steun oproept bij anderen. Het zou ontstaan vanuit het natuurlijke hechtingsgedrag van mensen. Een eerdere theorie dat huilen functioneel is omdat het onze emotionele en fysiologische balans na stress herstelt, weerleggen ze aan de hand van onderzoek waaruit bleek dat stemming en pijnwaarneming niet werden beïnvloed door huilen. Huilen leek eerder een gevolg dan de oorzaak van het parasympathische mechanisme dat de fysiologische balans herstelt.

Nu geloof ik dat emoties functioneel zijn omdat ze een regulerende werking hebben. Ze vertellen je of je snel moet reageren of juist niet, of je toenadering moet zoeken of juist hard moet wegrennen en verhogen op die manier de overlevingskansen. Bij het zoeken naar de functie of overlevingskansverhogende waarde van verdriet, rouw en machteloosheid loop ik echter een beetje vast. Ok, huilen in het bijzijn van anderen lijkt inderdaad functioneel te zijn. Maar wat nou als je huilt terwijl er geen anderen in de buurt zijn? En wat nou als het verdriet en de machteloosheid zo intens en immobiliserend zijn dat de tranen hun weg naar buiten niet vinden? Of als het immobiliserende verdriet en de gevoelens van machteloosheid totaal niet in verhouding lijken te staan met wat je verstand je kan vertellen over de daadwerkelijke gebeurtenissen die er de oorzaak van zijn geweest? Hoe functioneel is dat? Is het doel van intens verdriet het inwerking stellen van een verdedigingsmechanisme om te zorgen dat je je emoties afsluit om overname door verstand te kunnen bewerkstelligen? Of is dat verdedigingsmechanisme slechts een disfunctioneel gevolg van een verstoorde rouwreactie? We zeggen vaak dat we onze emoties serieus moeten nemen omdat ze er niet voor niets zijn, maar geldt dat ook voor deze emoties? Hebben verdriet en machteloosheid wel een functie? Of zijn deze emoties slechts een nare bijwerking van ons emotionele bestaan en moeten we proberen ze te negeren? Verdienen deze negatieve emoties hun bestaansrecht als tegenhanger van de positieve zodat deze beter gewaardeerd kunnen worden en een grotere activerende en daarmee overlevingskansverhogende waarde kunnen hebben?
'I may be wrong and you may be right, and by an effort, we may get nearer to the truth'
K.R. Popper

Dit forum kan gratis blijven vanwege banners als deze. Door te registeren zal de onderstaande banner overigens verdwijnen.

#2

peterA

    peterA


  • >250 berichten
  • 672 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 06 november 2005 - 14:35

Nu geloof ik dat emoties functioneel zijn omdat ze een regulerende werking hebben.

Dit vind ik nogal voorbarig...je deed er goed aan te specifieren dat dit voor jou een "geloof" betreft.Emoties kunnen functioneel zijn of disfunctioneel afhankelijk van het doel.Dat het doel van moties reguleren zou zijn lijkt me ook niet echt helder.Het doel van emoties is in essentie de overlevingskansen vergroten van het individu...evolutie heeft de mens begiftigd met een sterk bewustzijn zodat het begrip "individu" een rijkere betekenis heeft gekregen...als mensen hun "natuurlijk-functionele" fase zijn ontgroeid worden de basale functie-emoties vaak weggefilterd en rest er nog het bijna organicistische "hogere" emotionele systeem dat zich heel moeilijk laat vertalen in wetenschappelijke termen...muziek,poezie en andere kunstvormen geven daar uiting aan.
Emoties zijn imo eerder deregulerend dan regulerend,ze laten je weten dat je je houding moet veranderen,dat er nood is aan aanassing.Emoties duiden erop dat de huidige situatie geen voldoening biedt of gevaar inhoudt.

Ze vertellen je of je snel moet reageren of juist niet, of je toenadering moet zoeken of juist hard moet wegrennen en verhogen op die manier de overlevingskansen.


Emoties zouden inderdaad heel disfunctioneel zijn moesten ze bestaan om je duidelijk te maken dat je ze moet ontvluchten.Dit is een absurde cirkelredenering.

Is het doel van intens verdriet het inwerking stellen van een verdedigingsmechanisme om te zorgen dat je je emoties afsluit om overname door verstand te kunnen bewerkstelligen? Of is dat verdedigingsmechanisme slechts een disfunctioneel gevolg van een verstoorde rouwreactie? We zeggen vaak dat we onze emoties serieus moeten nemen omdat ze er niet voor niets zijn, maar geldt dat ook voor deze emoties? Hebben verdriet en machteloosheid wel een functie?

Verdriet,rouw zijn een neveneffect van hechting,dat emotionele hechting een functie heeft zal duidelijk zijn,zonder die hechting geen rouw of verdriet.het machteloze gevoel is een rationeel aspect van deze rouw...

Of zijn deze emoties slechts een nare bijwerking van ons emotionele bestaan en moeten we proberen ze te negeren?


Ze zijn er...ze degraderen tot een bijwerking is ze niet genoeg eer aandoen,ze negeren kun je proberen,zoals je honger kunt proberen te negeren,ooit betaal je daar de rekening voor,de mechanismen die mensen ontwikkelen om emoties te negeren kunnen hele nare fysieke bijwerkingen hebben,want de uitrdukking van emoties is tot nader order fysiek.

Verdienen deze negatieve emoties hun bestaansrecht als tegenhanger van de positieve zodat deze beter gewaardeerd kunnen worden en een grotere activerende en daarmee overlevingskansverhogende waarde kunnen hebben?

Verdienen emoties hun bestaansrecht vraag je,moeten ze dat?denk je dat je rationeel kunt beredeneren dat emoties geen bestaansrecht hebben en vervolgens emotieloos door het leven gaan?
Negativiteit is een interpretatie...als je aantrekking positief wil noemen en vluchtreflex negatief kun je dat...emoties komen hoofdzakelijk als een paket,je kunt de "aangename" niet beleven zonder de andere erbij te nemen...Yin en Yang
huh?

#3

Veertje

    Veertje


  • >5k berichten
  • 6713 berichten
  • VIP

Geplaatst op 06 november 2005 - 16:16

http://www.nbmf.nl/d...3dechuilen.html Als ik dit artikel lees concludeer ik eigenlijk alleen maar dat Hendriks en Vingerhoets zich terughoudend willen opstellen tegenover de gangbare theorie dat huilen goed zou zijn voor de gezondheid. Ze zeggen hier echter niet dat ze die veronderstelling weerleggen, ze zeggen eigenlijk alleen maar dat het lijkt alsof het tegendeel waar is.
Maar dit terzijde.

Verdriet,rouw zijn een neveneffect van hechting,dat emotionele hechting een functie heeft zal duidelijk zijn,zonder die hechting geen rouw of verdriet.het machteloze gevoel is een rationeel aspect van deze rouw...

Inderdaad, als je ervanuit gaat dat hechting belangrijk is voor een overlevensstrategie, zoals ook ambitie dat kan zijn, dan vloeien rouw, verdriet, teleurstelling, machteloosheid automatisch daaruit voort.

Gaan we ervan uit dat Hendriks en Vingerhoets gelijk hebben dan is de enige functie die ik kan bedenken van het voor jezelf uiten van die emoties een identificatie functie. We hebben een bepaalde (over)levensstrategie en er gebeurt iets in ons leven, waardoor de voorwaarden voor het overleven niet meer optimaal zijn. Het verdriet, de rouw, het gevoel van machteloosheid laten ons misschien wel zien welke aspecten van het verloren gegane wij belangrijk vinden en stellen ons misschien in staat om efficiënter en gericht een compensatie te vinden.

Is het doel van intens verdriet het inwerking stellen van een verdedigingsmechanisme om te zorgen dat je je emoties afsluit om overname door verstand te kunnen bewerkstelligen?

Kijk eens naar dit artikel. Ik weet niet zeker of het helemaal to-the-point is, maar in verband met de funktie van emoties (NB PSI staat hier voor personality systems interactions) is het zeker interessant:

http://diffpsycho.ps.../PSI-light .pdf (pagina 3 bevat een mooi schema)
I am not young enough to know everything - Oscar Wilde

#4

ConocimientA

    ConocimientA


  • >250 berichten
  • 321 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 06 november 2005 - 20:09

Uit jullie beider posts maak ik op dat emoties een signaleringsfunctie hebben en verdriet en rouw je laten weten dat een bepaalde situatie blijkbaar onvoldoende voldoening geeft. Emoties zijn echter ook zichzelf versterkend, wist je dat? Ik heb ooit eens bedacht dat emoties zelf niet eens zo ingewikkeld hoeven te zijn, maar dat het de interpretatie van die emoties is die het leven ingewikkeld kan maken. Die interpretatie kan ook een oorzaak zijn van de gevoelens van machteloosheid, dus wat dat betreft heb je gelijk, PeterA, als je zegt dat het machteloze gevoel een rationeel aspect is van rouw. Doordat emoties zichzelf kunnen versterken wordt het hoe langer hoe moeilijker om te zien wat een bepaalde emotie je probeert te vertellen en in hoeverre je de emotie moet zien als een logisch en informatief gevolg van de situatie waarin je je bevindt en in hoeverre de signalerende functie van de emotie wordt bemoeilijkt door de emotie zelf. Helemaal wegstoppen van de emotie lijkt inderdaad disfunctioneel en even immobiliserend als het ondergaan van de emotie zelf, maar soms lijkt het toch beter een emotie te relativeren om te voorkomen jezelf erin te verliezen. Het lijkt dan functioneler om alert en geduldig te wachten totdat je het door de emotie geleerde kunt gebruiken om de noodzakelijke veranderingen aan te brengen. Eigenlijk gaat dit enigszins in tegen mijn persoonlijke levensvisie, aangezien ik passiviteit verafschuw. Maar goed, ik erken ook dat een bepaalde afstand nemen soms nodig is om het juiste inzicht bij een emotie te kunnen krijgen. En wellicht is doelgerichte passiviteit anders dan het machteloos ondergaan van een emotie.

Dit vind ik nogal voorbarig...je deed er goed aan te specifieren dat dit voor jou een "geloof" betreft.Emoties kunnen functioneel zijn of disfunctioneel afhankelijk van het doel.Dat het doel van moties reguleren zou zijn lijkt me ook niet echt helder.Het doel van emoties is in essentie de overlevingskansen vergroten van het individu...evolutie heeft de mens begiftigd met een sterk bewustzijn zodat het begrip "individu" een rijkere betekenis heeft gekregen...als mensen hun "natuurlijk-functionele" fase zijn ontgroeid worden de basale functie-emoties vaak weggefilterd en rest er nog het bijna organicistische "hogere" emotionele systeem dat zich heel moeilijk laat vertalen in wetenschappelijke termen...muziek,poezie en andere kunstvormen geven daar uiting aan.  
Emoties zijn imo eerder deregulerend dan regulerend,ze laten je weten dat je je houding moet veranderen,dat er nood is aan aanassing.Emoties duiden erop dat de huidige situatie geen voldoening biedt of gevaar inhoudt.

Dat emoties een regulerende werking zouden hebben, wordt in de literatuur (Cosmides & Tooby, 2000) beargumenteerd vanuit de noodzaak situaties te evalueren ten einde op gepaste en overlevingskansverhogende wijze te kunnen reageren. De regulerende werking betreft hier ten aanzien van de cortex, maar kan inderdaad zeker ook disregulatie van de mens in zijn geheel tot gevolg hebben. Wellicht is deze disregulatie op termijn ook regulerend, gezien de veranderingen die er inderdaad meestal op volgen. Ik denk dat je gelijk hebt dat er een onderscheid te maken is tussen de basale emoties en de later ontwikkelde higher-level emoties. Begrijp ik het goed dat je het ervaren van deze hogere emoties eerder als doel dan als middel ziet?

http://www.nbmf.nl/d...3dechuilen.html  Als ik dit artikel lees concludeer ik eigenlijk alleen maar dat Hendriks en Vingerhoets zich terughoudend willen opstellen tegenover de gangbare theorie dat huilen goed zou zijn voor de gezondheid. Ze zeggen hier echter niet dat ze die veronderstelling weerleggen, ze zeggen eigenlijk alleen maar dat het lijkt alsof het tegendeel waar is.  
Maar dit terzijde.

In het artikel van jouw link zijn de schrijvers inderdaad een stuk minder stellig dan in het artikel dat ik las, waarin ze letterlijk schrijven: 'De volkswijsheid dat huilen zou opluchten wordt door onderzoek ontkracht. Huilen stimuleert vooral andere mensen tot het bieden van hulp en troost'. Jij bewijst hier nogmaals hoe belangrijk het is gebruik te maken van meerdere bronnen en je niet te laten leiden door de conclusies van één enkel artikel en deze ook nog eens op enigszins subjectieve wijze te interpreteren. Ik zou toch beter moeten weten.

Kijk eens naar dit artikel. Ik weet niet zeker of het helemaal to-the-point is, maar in verband met de funktie van emoties (NB PSI staat hier voor personality systems interactions) is het zeker interessant:  

http://diffpsycho.ps.../PSI-light .pdf (pagina 3 bevat een mooi schema)

Je vraagt me 32 pagina's Duits te lezen. Het lijkt me zeker een relevant artikel en ik ben op het moment erg geïnteresseerd in de functie van emoties. Zou je zo vriendelijk willen zijn de essentie ervan kort weer te geven?
'I may be wrong and you may be right, and by an effort, we may get nearer to the truth'
K.R. Popper

#5

peterA

    peterA


  • >250 berichten
  • 672 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 06 november 2005 - 21:24

Doordat emoties zichzelf kunnen versterken wordt het hoe langer hoe moeilijker om te zien wat een bepaalde emotie je probeert te vertellen en in hoeverre je de emotie moet zien als een logisch en informatief gevolg van de situatie waarin je je bevindt en in hoeverre de signalerende functie van de emotie wordt bemoeilijkt door de emotie zelf. Helemaal wegstoppen van de emotie lijkt inderdaad disfunctioneel en even immobiliserend als het ondergaan van de emotie zelf, maar soms lijkt het toch beter een emotie te relativeren om te voorkomen jezelf erin te verliezen. Het lijkt dan functioneler om alert en geduldig te wachten totdat je het door de emotie geleerde kunt gebruiken om de noodzakelijke veranderingen aan te brengen. Eigenlijk gaat dit enigszins in tegen mijn persoonlijke levensvisie, aangezien ik passiviteit verafschuw. Maar goed, ik erken ook dat een bepaalde afstand nemen soms nodig is om het juiste inzicht bij een emotie te kunnen krijgen. En wellicht is doelgerichte passiviteit anders dan het machteloos ondergaan van een emotie.

Hier zie ik een belangrijke fout...
Eerst spreek je over het relativeren van een emotie en je stelt dat gelijk aan het "wegstoppen" ervan.Een emotie kun je niet relativeren,wel de oorzaak ervan,een bepaalde emotie kan in een bepaalde omstandigheid door secundaire factoren getriggerd worden (verliefd word je vlugger op een hoge hangbrug dan in een park) Een emotie "wegstoppen" is echter verkeerd mi,omdat je fysieke compensatietechnieken aankweekt die op zijn zachts gezegd ongezond zijn.Het onderdrukken van emoties kan mi in een bepaalde fase van een menselijk leven een functie hebben ,als deze voorwaarden echter niet meer vervuld zijn blijft de geconditioneerde fysieke reactie de emotie onderdrukken,op dit ogenblik is het wenselijk dat aandacht wordt besteed aan de afbouw van dit compensatiesysteem.
Het is idd goed geduldig en allert te wachten en niet zuiver emotioneel te reageren,weerom mag het blokkeren van emotie niet gezien worden als geduld,zelfdiscipline of "doelgerichte passiviteit".


Begrijp ik het goed dat je het ervaren van deze hogere emoties eerder als doel dan als middel ziet?

een persoonlijke en intrigerende vraag,Ik heb het beleven van emoties leren zien als een doel ja,op deze manier blijken ze zich op een wonderbaarlijke wijze tot "middel" te ontpoppen.
(Dit geeft het woord "levensmiddelen" een totaal nieuwe dimmensie.)
huh?

#6

ConocimientA

    ConocimientA


  • >250 berichten
  • 321 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 07 november 2005 - 02:34

Hier zie ik een belangrijke fout...
Eerst spreek je over het relativeren van een emotie en je stelt dat gelijk aan het "wegstoppen" ervan.Een emotie kun je niet relativeren,wel de oorzaak ervan,een bepaalde emotie kan in een bepaalde omstandigheid door secundaire factoren getriggerd worden (verliefd word je vlugger op een hoge hangbrug dan in een park) Een emotie "wegstoppen" is echter verkeerd mi,omdat je fysieke compensatietechnieken aankweekt die op zijn zachts gezegd ongezond zijn.Het onderdrukken van emoties kan mi in een bepaalde fase van een menselijk leven een functie hebben ,als deze voorwaarden echter niet meer vervuld zijn blijft de geconditioneerde fysieke reactie de emotie onderdrukken,op dit ogenblik is het wenselijk dat aandacht wordt besteed aan de afbouw van dit compensatiesysteem.
Het is idd goed geduldig en allert te wachten en niet zuiver emotioneel te reageren,weerom mag het blokkeren van emotie niet gezien worden als geduld,zelfdiscipline of "doelgerichte passiviteit".

Dat je eerder verliefd wordt op een hoge hangbrug dan in een park, dat klopt. Hier is toch onderzoek naar geweest? De hoge hangbrug zou een fight-or-flight reactie teweegbrengen met de bijbehorende heftige emoties tot gevolg en deze emoties worden vervolgens geprojecteerd op de persoon op wie je verliefd denkt te worden. Het gaat dan dus weer om de interpretatie van emoties en niet om emoties zelf.

Je hebt gelijk dat het wegstoppen van een emotie heftige fysieke reacties kan ontlokken en dat is ook niet wat ik bedoel. Wanneer een rouwproces nog niet volledig doorlopen kan worden, bijvoorbeeld omdat er nog onduidelijkheden zijn in de situatie, kan het echter goed zijn de emoties enigszins leefbaar te maken door de ervaring ervan uit te stellen tot een moment waarop er wel duidelijkheid is. Anders bestaat het risico dat er een negatieve spiraal ontstaat en het zichzelf versterkende effect van emoties te immobiliserend wordt. Wanneer dat gebeurt verliezen de emoties naar mijn idee helemaal hun functie.

een persoonlijke en intrigerende vraag,Ik heb het beleven van emoties leren zien als een doel ja,op deze manier blijken ze zich op een wonderbaarlijke wijze tot "middel" te ontpoppen.
(Dit geeft het woord "levensmiddelen" een totaal nieuwe dimmensie.)

Ik kan me voorstellen dat dit inderdaad een nogal persoonlijke vraag was. Het is nooit mijn uitgangspunt om persoonlijk te worden op dit forum, maar ik merk dat posts van anderen me heel snel over die grens brengen. Blijkbaar zijn bij mij gevoel en verstand ook niet geheel gescheiden. Wanneer iets dat eerst een doel was ontpopt tot een middel naar een hoger doel, denk ik dat dat betekent dat je vooruitgang boekt in je leven en grenzen verlegt. Het middel tot het eerste doel verdwijnt zodra het doel is bereikt, waarna dat doel een middel kan vormen voor een nieuw doel of kan helpen een eerder gesteld doel op een efficiëntere wijze na te streven. Dit kan alleen maar goed zijn, denk ik. Misschien is dat sowieso wel een kenmerk van emoties, dat het kunnen ervaren ervan eerst een doel moet worden, voordat het op een functionele manier als middel kan dienen.
'I may be wrong and you may be right, and by an effort, we may get nearer to the truth'
K.R. Popper

#7

peterA

    peterA


  • >250 berichten
  • 672 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 07 november 2005 - 07:51

Dat je eerder verliefd wordt op een hoge hangbrug dan in een park, dat klopt. Hier is toch onderzoek naar geweest? De hoge hangbrug zou een fight-or-flight reactie teweegbrengen met de bijbehorende heftige emoties tot gevolg en deze emoties worden vervolgens geprojecteerd op de persoon op wie je verliefd denkt te worden. Het gaat dan dus weer om de interpretatie van emoties en niet om emoties zelf.

Je hebt gelijk dat het wegstoppen van een emotie heftige fysieke reacties kan ontlokken en dat is ook niet wat ik bedoel. Wanneer een rouwproces nog niet volledig doorlopen kan worden, bijvoorbeeld omdat er nog onduidelijkheden zijn in de situatie, kan het echter goed zijn de emoties enigszins leefbaar te maken door de ervaring ervan uit te stellen tot een moment waarop er wel duidelijkheid is. Anders bestaat het risico dat er een negatieve spiraal ontstaat en het zichzelf versterkende effect van emoties te immobiliserend wordt. Wanneer dat gebeurt verliezen de emoties naar mijn idee helemaal hun functie.

Kun je iets duidelijker omschrijven hoe je dit "zichzelfversterkende effect" ziet? zou dit geen symptoom zijn van surpressie van emoties die een blokkade tot gevolg kan hebben?
Kan het niet zijn dat het niet toelaten van een emotie die emotie versterkt,tot het lichaam een fysieke tegenwerking heeft gerealiseerd,en de emotie dan verkeerdelijk als "gerelativeerd" wordt aanzien?
(Mag ik er ook nog op wijzen dat we "verliefd worden op een hangbrug"niet verkeerdelijk mogen interpreteren,in de verkeerde interpretatie zou dit een beetje hoog gegrepen zijn)

Ik kan me voorstellen dat dit inderdaad een nogal persoonlijke vraag was. Het is nooit mijn uitgangspunt om persoonlijk te worden op dit forum, maar ik merk dat posts van anderen me heel snel over die grens brengen. Blijkbaar zijn bij mij gevoel en verstand ook niet geheel gescheiden. Wanneer iets dat eerst een doel was ontpopt tot een middel naar een hoger doel, denk ik dat dat betekent dat je vooruitgang boekt in je leven en grenzen verlegt. Het middel tot het eerste doel verdwijnt zodra het doel is bereikt, waarna dat doel een middel kan vormen voor een nieuw doel of kan helpen een eerder gesteld doel op een efficiëntere wijze na te streven. Dit kan alleen maar goed zijn, denk ik. Misschien is dat sowieso wel een kenmerk van emoties, dat het kunnen ervaren ervan eerst een doel moet worden, voordat het op een functionele manier als middel kan dienen.


Ik denk dat onze ideeen hier in resonantie zijn.

Peter
huh?

#8

ConocimientA

    ConocimientA


  • >250 berichten
  • 321 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 07 november 2005 - 09:36

Kun je iets duidelijker omschrijven hoe je dit "zichzelfversterkende effect" ziet? zou dit geen symptoom zijn van surpressie van emoties die een blokkade tot gevolg kan hebben?
Kan het niet zijn dat het niet toelaten van een emotie die emotie versterkt,tot het lichaam een fysieke tegenwerking heeft gerealiseerd,en de emotie dan verkeerdelijk als "gerelativeerd" wordt aanzien?

Als onderdeel van de rouwreactie moet iemand in eerste instantie het verlies verstandelijk erkennen, waarna de persoon in kwestie de pijn en het verdriet in al zijn intensiteit tot zich moet laten komen om het uiteindelijk ook gevoelsmatig te kunnen accepteren. Deze eerste fasen van het rouwproces komen vaak ook al op gang wanneer het bijvoorbeeld gaat om iemand die ernstig ziek is. Aangezien de zieke nog niet is overleden en er misschien zelfs een kans bestaat dat dit overlijden helemaal niet zal gaan plaatsvinden, is het niet mogelijk te komen tot acceptatie. Het rouwproces kan dan stagneren. In dat geval is het mogelijk dat iemand blijft hangen in het verdriet en dit verdriet kan dan zichzelf gaan versterken. Verdriet hebben maakt verdrietig. Er zijn in het verleden al eens onderzoeken gedaan naar het oproepen van een emotie door het nabootsen ervan en daaruit bleek dat zelfs een verdrietige gezichtsuitdrukking kan leiden tot een verdrietig gevoel. In zulke gevallen kan het, denk ik, juist heel adaptief zijn om te relativeren en het rouwproces uit te stellen.

(Mag ik er ook nog op wijzen dat we "verliefd worden op een hangbrug"niet verkeerdelijk mogen interpreteren,in de verkeerde interpretatie zou dit een beetje hoog gegrepen zijn)

Volgens Schachter’s twee-componenten theorie heb je voor een emotionele reactie twee factoren nodig, ten eerste moet er fysiologische arousal zijn en ten tweede moet deze arousal worden geïnterpreteerd als een bepaalde emotie. De fysiologische arousal hoeft niet persé voort te vloeien uit dezelfde stimulus als de interpretatie. Zelfs een fysiologische arousal ten gevolge van een bedreigende stimulus kan worden geïnterpreteerd als verliefdheid. Zo kan het dus voorkomen dat fysieke arousal ten gevolge van een bepaalde situatie (in dit geval de hangbrug) kan worden geïnterpreteerd als verliefdheid, waarna deze kan worden geprojecteerd op iemand die op dat moment toevallig in de buurt was. Ik heb het zelf nog nooit meegemaakt, maar goed… dat betekent natuurlijk niet dat zoiets niet bij anderen kan gebeuren. Dit geldt natuurlijk ook voor andere emoties, niet alleen voor verliefdheid. Als je deze theorie letterlijk opvat, lijkt het erop dat je iedere willekeurige lichamelijke sensatie kunt interpreteren als iedere willekeurige emotie. Het 'risico' zit dus niet zozeer in de emotie, maar meer in de interpretatie die je eraan geeft. En wat daar dan weer de functie van is...?
'I may be wrong and you may be right, and by an effort, we may get nearer to the truth'
K.R. Popper

#9

peterA

    peterA


  • >250 berichten
  • 672 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 07 november 2005 - 09:42

(Mag ik er ook nog op wijzen dat we "verliefd worden op een hangbrug"niet verkeerdelijk mogen interpreteren,in de verkeerde interpretatie zou dit een beetje hoog gegrepen zijn)


Conocimienta,mag ik je vragen deze zin nogmaals te lezen.
Humor heeft een belangrijke relativerende functie.
huh?

#10

ConocimientA

    ConocimientA


  • >250 berichten
  • 321 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 07 november 2005 - 10:05

(Mag ik er ook nog op wijzen dat we "verliefd worden op een hangbrug"niet verkeerdelijk mogen interpreteren,in de verkeerde interpretatie zou dit een beetje hoog gegrepen zijn)


Conocimienta,mag ik je vragen deze zin nogmaals te lezen.
Humor heeft een belangrijke relativerende functie.


O ja.... :roll: Tja, zo zie je maar weer hoe belangrijk een juiste interpretatie is.
'I may be wrong and you may be right, and by an effort, we may get nearer to the truth'
K.R. Popper

#11

peterA

    peterA


  • >250 berichten
  • 672 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 07 november 2005 - 10:23

Even terugkomend op de essentie van deze thread,mogen we concluderen?
Verdriet heeft geen basale "functie" het is een bijwerking van hechting.We kunnen er uiteraard wel functies bij verzinnen of bedenken maar als we ockham's razor zijn werk laten doen denk ik dat de kans groot is dat we steeds bij bovenstaande uitkomen.De manier waarop we er uiting aan geven heeft waarschijnlijk een sociale functie,anderen aantrekken om je daar dan aan te hechten bvb.Alleen wenen heeft iets minder zin,maar alleen zijn is voor ons een heel onnatuurlijke situatie,vandaar de verwarring misschien.

Machteloosheid is een hoger gevoel,waarschijnlijk voortvloeiend uit de menselijke neiging situaties te controleren.Als dit niet meer kan komt er een gevoel van onbehagen.
Een vriend omschreef zijn houding ooit als "ik betracht inspanningsloosheid",een vaag begrip voor mij op dat moment maar het wordt nu duidelijker wat hij bedoelde.
Als machteloosheid dan al een functie mag hebben is het misschien als signaal dat je te "controlerend" bent ingesteld.

Ik persoonlijk heb mijn houding kortgeleden iets aangepast op dat vlak,het is me duidelijk geworden dat we een speelbal zijn van een symfonie aan faktoren die ons beinvloeden,we hebben veel minder invloed op de evolutie der dingen dan we zelf willen,nog steeds blijven we ons homocentrisme trouw en overschatten we onszelf schromelijk.
Het enige wat we kunnen doen is alle instrumenten stemmen,de vals klinkende bijstellen.Genieten van de muziek ipv ze zelf te willen schrijven.

Peter
huh?

#12

Veertje

    Veertje


  • >5k berichten
  • 6713 berichten
  • VIP

Geplaatst op 07 november 2005 - 10:25

Off-topic:

Je vraagt me 32 pagina's Duits te lezen. Het lijkt me zeker een relevant artikel en ik ben op het moment erg geïnteresseerd in de functie van emoties. Zou je zo vriendelijk willen zijn de essentie ervan kort weer te geven?

Ja, ik weet het, en ik was er al bang voor.... ik hoopte dat je zoveel Duits voor je studie hebt moeten lezen dat je er de essentie uit kon pikken. Ik kan een poging wagen, maar moet hier wel bij zeggen dat ik de koppeling tussen de Nederlandse en Duitse terminologie niet zomaar voor elkaar krijg. Het artikel gaat van een bepaalde kennis uit die ik helaas niet bezit. Ik had al eerder geprobeerd een Engelse vertaling te vinden daar de theorie ook op Amerikaanse sites wordt aangehaald, maar de dollar-zuchtigen willen meteen geld zien. Heb je niet een Duits sprekende collega-vriend-psycholoog die je kunt aanschieten?
I am not young enough to know everything - Oscar Wilde

#13

ConocimientA

    ConocimientA


  • >250 berichten
  • 321 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 07 november 2005 - 10:43

Ja, ik weet het, en ik was er al bang voor.... ik hoopte dat je zoveel Duits voor je studie hebt moeten lezen dat je er de essentie uit kon pikken. Ik kan een poging wagen, maar moet hier wel bij zeggen dat ik de koppeling tussen de Nederlandse en Duitse terminologie niet zomaar voor elkaar krijg. Het artikel gaat van een bepaalde kennis uit die ik helaas niet bezit. Ik had al eerder geprobeerd een Engelse vertaling te vinden daar de theorie ook op Amerikaanse sites wordt aangehaald, maar de dollar-zuchtigen willen meteen geld zien. Heb je niet een Duits sprekende collega-vriend-psycholoog die je kunt aanschieten?

Geen probleem, op zich denk ik dat ik wel in staat ben het te lezen. Het kost alleen wat meer moeite dan een Engelse tekst. Zodra ik me een keer echt verveel, ga ik me ertoe zetten :wink: . In ieder geval bedankt voor het zoeken.

Even terugkomend op de essentie van deze thread,mogen we concluderen?  
Verdriet heeft geen basale "functie" het is een bijwerking van hechting.We kunnen er uiteraard wel functies bij verzinnen of bedenken maar als we ockham's razor zijn werk laten doen denk ik dat de kans groot is dat we steeds bij bovenstaande uitkomen.De manier waarop we er uiting aan geven heeft waarschijnlijk een sociale functie,anderen aantrekken om je daar dan aan te hechten bvb.Alleen wenen heeft iets minder zin,maar alleen zijn is voor ons een heel onnatuurlijke situatie,vandaar de verwarring misschien.

Verdriet als bijwerking van hechting... dat is dus ook een beetje de conclusie waar ik eerder toe kwam, alhoewel jij hem wel een beetje optimistischer verwoord hebt. Misschien is rouw dan wel een onbewuste poging het verlies van de persoon aan wie je je gehecht had terug te halen, zelfs wanneer dat door overlijden niet meer mogelijk is. Een soort automatische overlevingskansverhogende reactie, die alleen in zo'n geval de oorspronkelijke functie mist.

Machteloosheid is een hoger gevoel,waarschijnlijk voortvloeiend uit de menselijke neiging situaties te controleren.Als dit niet meer kan komt er een gevoel van onbehagen.  
Een vriend omschreef zijn houding ooit als "ik betracht inspanningsloosheid",een vaag begrip voor mij op dat moment maar het wordt nu duidelijker wat hij bedoelde.  
Als machteloosheid dan al een functie mag hebben is het misschien als signaal dat je te "controlerend" bent ingesteld.

En daar hebben we dan toch weer de boeddhistische inspanningsloosheid. Niets nastreven, de dingen laten komen zoals ze komen. Misschien hebben ze een punt, die boeddhisten. Alhoewel ik heb gelezen dat zelfs de Dalai Lama zich 'schuldig heeft gemaakt' aan rouw :wink: Ik denk ook dat het betrachten van inspanningsloosheid niet voor iedereen in rouw even effectief zal zijn. Inspanningsloosheid is namelijk makkelijk te verwarren met passiviteit. En wanneer je te maken hebt met echte rouw kan deze passiviteit leiden tot depressiviteit.

Ik persoonlijk heb mijn houding kortgeleden iets aangepast op dat vlak,het is me duidelijk geworden dat we een speelbal zijn van een symfonie aan faktoren die ons beinvloeden,we hebben veel minder invloed op de evolutie der dingen dan we zelf willen,nog steeds blijven we ons homocentrisme trouw en overschatten we onszelf schromelijk.  
Het enige wat we kunnen doen is alle instrumenten stemmen,de vals klinkende bijstellen.Genieten van de muziek ipv ze zelf te willen schrijven.

Een ware poeet...
'I may be wrong and you may be right, and by an effort, we may get nearer to the truth'
K.R. Popper

#14

peterA

    peterA


  • >250 berichten
  • 672 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 06 december 2005 - 11:35

Ik persoonlijk heb mijn houding kortgeleden iets aangepast op dat vlak,het is me duidelijk geworden dat we een speelbal zijn van een symfonie aan faktoren die ons beinvloeden,we hebben veel minder invloed op de evolutie der dingen dan we zelf willen,nog steeds blijven we ons homocentrisme trouw en overschatten we onszelf schromelijk.  
Het enige wat we kunnen doen is alle instrumenten stemmen,de vals klinkende bijstellen.Genieten van de muziek ipv ze zelf te willen schrijven.

Een ware poeet...


Wat een inspirerende thread niet allemaal bovenbrengt in een mens he :wink:
huh?





0 gebruiker(s) lezen dit onderwerp

0 leden, 0 bezoekers, 0 anonieme gebruikers

Ook adverteren op onze website? Lees hier meer!

Gesponsorde vacatures

Vacatures