Springen naar inhoud

Sterke vergiften


  • Log in om te kunnen reageren

#1

Tralemonas

    Tralemonas


  • 0 - 25 berichten
  • 5 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 23 september 2008 - 18:06

Hallo,

Met een groepje moeten we informatie opdoen over giftige stoffen. HCN, NaCN en KCN hebben we al uitgediept.

Naast cyaniden hebben we onder andere nog: kwik(II)chloride en kaliumdichromaat. Wat doen deze twee giffen in het lichaam? Komt de werking overeen met die van cyanides of zijn het stoffen die op andere wijze werken? Stoffen die in tegenstelling tot cyaniden een bijvoorbeeld pijnlijke dood geven door bijtende eigenschappen ofzo?

Dit forum kan gratis blijven vanwege banners als deze. Door te registeren zal de onderstaande banner overigens verdwijnen.

#2

Fuzzwood

    Fuzzwood


  • >5k berichten
  • 11101 berichten
  • Moderator

Geplaatst op 23 september 2008 - 18:42

Hoe werken cyanides volgens jou?

#3

woelen

    woelen


  • >1k berichten
  • 3145 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 23 september 2008 - 19:14

Maak eens onderscheid tussen systemische gifstoffen (systemic poisons) en locale corrosief werkende gifstoffen. Zo is bijv. een oplossing van HgCl2 een systemische gifstof en geconcentreerd zwavelzuur niet.

Door hier eens wat dieper in te duiken kun je in ieder geval al een grove indeling maken van verschillende werkingen.

#4

Tralemonas

    Tralemonas


  • 0 - 25 berichten
  • 5 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 23 september 2008 - 20:45

Hoe werken cyanides volgens jou?

Cyanides blokkeren de ademhaling van cellen doordat ze aan een bepaald enzym (dat verantwoordelijk is voor de celademhaling) binden. Hierdoor sterf je binnen enkele minuten.


Maar zoek ik zo slecht of is er niks te vinden over 'systemische gifstoffen'? Wat geconcentreerd zwavelzuur doet kan ik me wel indenken, maar wat houdt een systemische gifstof dan precies in? Zijn de cyanides ook een systemische gifstof doordat ze aan een cruciaal enzym binden met acute dood tot gevolg?

Ik ben er inmiddels achter dat verbindingen van lood en kwik systemische gifstoffen zijn: 'The soluble salts of inorganic lead are also strong systemic poisons. They may accumulate within the body over a long period until toxic levels are reached and cell damage ensues' Zijn systemische gifstoffen dan gifstoffen die zich 'ophopen' in je lichaam en op die manier schade aanrichten? En dus niet zo dat je na enkele minuten overleden zou zijn wanneer je op een of andere manier lood- of kwikverbindingen binnenkrijgt, in tegenstelling tot cyanides.

Zoals je merkt koppel ik steeds terug op die cyanides. Het is namelijk min of meer de bedoeling om de werking van cyanides met andere zeer giftige stoffen te vergelijken.

Veranderd door Tralemonas, 23 september 2008 - 20:48


#5

Tralemonas

    Tralemonas


  • 0 - 25 berichten
  • 5 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 23 september 2008 - 21:15

Ik heb dit ook nog gevonden:

'Mercury in the pure metallic form is rather harmless, but the salt of the same substance, notably mercuric chloride, is a deadly poison. As little as 0.1 gram is enough to cause damage to body tissues, and 2 grams can cause death in a 70-kilogram person. This agent causes extensive tissue damage wherever high concentrations of the poison are encountered. When the substance is swallowed, the stomach represents the portal of entry. The mercuric chloride is partially absorbed into the blood, and this portion is excreted through the urine. The remainder affects organs in the digestive tract, principally the stomach and the colon, and the kidneys. Mercuric salts cause death of cells by precipitating the proteins within the cells, a form of cell injury called coagulative necrosis. With careful treatment, affected persons survive with full recovery. Chronic ingestion of smaller amounts of mercuric salts, as is seen in some industrial settings, can result in disease involving the mouth, skin, and nervous system.'

Bron: http://www.britannica.com

Het breekt dus eiwitten af met celdood tot gevolg. Zowel cyanides als zware metalen vernietigen dus cellen. Maar wat is nu het cruciale verschil in de uitwerking van beide stoffen?

Veranderd door Tralemonas, 23 september 2008 - 21:17


#6

*_gast_Gerard_*

  • Gast

Geplaatst op 23 september 2008 - 21:33

Maar wat is nu het cruciale verschil in de uitwerking van beide stoffen?

Er is geen verschil in uitwerking, in beide gevallen de dood.
Cyaniden leggen de werking van een enzym stil, terwijl kwikcloride zorgt dat eiwitten in de cel neeslaan met beide tot gevolg dat de cel sterft

Hulp over wat de stoffen doen kun je vaak vinden in de MSDS (Material Safety Data Sheet)
Google op kaliumdichromaat MSDS levert de volgende link op:
http://www.hach-lang...AN2UC4/M/rAocsQ

#7

Tralemonas

    Tralemonas


  • 0 - 25 berichten
  • 5 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 24 september 2008 - 22:13

Er is geen verschil in uitwerking, in beide gevallen de dood.
Cyaniden leggen de werking van een enzym stil, terwijl kwikcloride  zorgt dat eiwitten in de cel neeslaan met beide tot gevolg dat de cel sterft

Ja, dat je dan dood gaat snapte ik. :P

Ik denk dat ik mijn vraag iets anders had moeten formuleren, aangezien ik eigenlijk de werkingssnelheid bedoelde: hoeveel tijd er (ongeveer) zit tussen inname en dood. De snelheid waarmee het gif werkt kun je best zien als een ander uitgangspunt om te beoordelen hoe giftig een stof is.

Wij willen dus ongeveer vergelijkingen/schattingen hebben van de gemiddelde tijdsduur tussen inname en dood wanneer je van verschillende giffen de LD99-dosis (of wanneer hier te weinig informatie over bekend is de LD50-dosis) inneemt. Heeft iemand enige informatie hierover wanneer het gaat om cyaniden, kwikverbindingen, dichromaat, permanganaat misschien?



Daarnaast dus even terugkomend op dat 'systemische gifstoffen'. Dit zijn dus stoffen die cellen vernietigen doordat het bijvoorbeeld bindt aan hemoglobine (koolstofmonoxide), de celademhaling blokkeert doordat het aan een enzym bindt dat hiervoor verantwoordelijk is (cyaniden) of eiwitten neerslaat (kwikionen). En het tegengestelde van een systemische gifstof is dus een corrossieve stof (sterke zuren/basen, oxidatoren) die simpelweg je lichaam van binnenuit wegvreet en niet inwerkt op specifieke (cel)functies?

EDIT:
Kaliumdichromaat is zowel zeer toxisch (heeft de T+ doodskop) en lage LD50), maar is ook een sterke oxidator. Kan een gif dan zowel systemisch zijn als corrossief?

Veranderd door Tralemonas, 24 september 2008 - 22:20


#8

woelen

    woelen


  • >1k berichten
  • 3145 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 25 september 2008 - 21:29

Systemische gifstoffen zijn gifstoffen die niet noodzakelijkerwijs op de zelfde plek schade aanrichten, als waar ze het lichaam binnenkomen. Voorbeelden van systemische werking is het in de war gooien van stofwisseling, het beinvloeden van de werking van neurotransmitters, het beschadigen van hersencellen, etc.

Systemische gifstoffen kunnen soms al in zeer kleine hoeveelheden erg gevaarlijk zijn. Bijv. een systemische gifstof die werkt als hormoon en daardoor allerlei signaleringsprocessen in het lichaam in de war schopt kan al in microgramhoeveelheden gevaarlijk zijn.

Stoffen kunnen zowel systemisch gifstof als corrosieve gifstof zijn. Een voorbeeld is HF. Het is zeer corrosief en vreet de weefsels weg op de plaats van binnenkomst in het lichaam. Echter ook elders in het lichaam heeft het ernstige gevolgen vanwege het fluoride ion, dat bijvoorbeeld in botten gaat zitten en daar allerlei problemen veroorzaakt.

#9

Tralemonas

    Tralemonas


  • 0 - 25 berichten
  • 5 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 25 september 2008 - 22:23

Systemische gifstoffen zijn gifstoffen die niet noodzakelijkerwijs op de zelfde plek schade aanrichten, als waar ze het lichaam binnenkomen. Voorbeelden van systemische werking is het in de war gooien van stofwisseling, het beinvloeden van de werking van neurotransmitters, het beschadigen van hersencellen, etc.

Systemische gifstoffen kunnen soms al in zeer kleine hoeveelheden erg gevaarlijk zijn. Bijv. een systemische gifstof die werkt als hormoon en daardoor allerlei signaleringsprocessen in het lichaam in de war schopt kan al in microgramhoeveelheden gevaarlijk zijn.

Stoffen kunnen zowel systemisch gifstof als corrosieve gifstof zijn. Een voorbeeld is HF. Het is zeer corrosief en vreet de weefsels weg op de plaats van binnenkomst in het lichaam. Echter ook elders in het lichaam heeft het ernstige gevolgen vanwege het fluoride ion, dat bijvoorbeeld in botten gaat zitten en daar allerlei problemen veroorzaakt.

OK, bedankt. Duidelijke uitleg. :)
Gaat het bij de gifstoffen die werken als hormoon niet om zeer ingewikkelde verbindingen die synthetisch vervaardigd zijn of voorkomen in vergiften van organismen (slangen, spinnen, micro-organismen...)?


Weet je toevallig ook het een en ander over de werkingssnelheid van systemische gifstoffen? De tijd tussen inname en dood bij LD50 of LD-99 inname? We wouden daar voor de meest bekende en voorkomende gifstoffen een lijstje van hebben, als een andere indicatie van de giftigheid/gevaarlijkheid.

#10

Fuzzwood

    Fuzzwood


  • >5k berichten
  • 11101 berichten
  • Moderator

Geplaatst op 26 september 2008 - 06:18

Er hoeft maar iets in de normale werking van een cel te gebeuren, wil iets een vergif zijn. Zelfs water is dat in zeer grote hoeveelheden in 1x

Veranderd door FsWd, 26 september 2008 - 06:18






0 gebruiker(s) lezen dit onderwerp

0 leden, 0 bezoekers, 0 anonieme gebruikers

Ook adverteren op onze website? Lees hier meer!

Gesponsorde vacatures

Vacatures