Springen naar inhoud

Reciproke diffractierooster


  • Log in om te kunnen reageren

#1

Luders

    Luders


  • >100 berichten
  • 218 berichten
  • Gebruiker

Geplaatst op 28 januari 2009 - 20:35

Hoi allemaal,

Ik ben momenteel voor een tentamen aan het leren en blijf maar twijfelen over één (belangrijk) aspect. Dan wel over de reciproke diffractierooster dat ontstaat wanneer je een kristal bestraald.
Er zijn 3 methoden:
-Laue diffractie: het bestralen van een enkel kristal dmv "wit licht".
-Poeder diffractie: door monochromatisch licht (in het geval van koper: 1.54 å) op poeder (= véél kristallen= véél orientaties) te "schijnen" ontstaat er als het ware een "intensiteits-cirkels" als diffractierooster. Waarbij iedere "cirkel" een vlak (hkl) voorstelt.
- Single kristal diffractie d.m.v. een zogenaamde "four-circle diffractometer". Één kristaloriëntatie, één golflengte.

Dit alles heeft natuurlijk direct te maken met de wet van Bragg: 2dhklsinΦ=nλ.

Mijn probleem: Met poederdiffractie toon je meerdere vlakken (verschillende reflectiehoeken) met één golflengte aan. Geldt dit ook voor Laue diffractie? Hier wordt een grote verscheidenheid aan lichtstalen op een kristal (met een vaste oriëntatie) geprojecteerd. En hoe zit dit voor Single kristal diffractie? Hier staat de oriëntatie van het kristal en de golflengte vast. Kunnen er tijdens één experimentele setting meerdere reflecties (= meerdere vlakken) worden waargenomen?

In ieder geval bedankt!

Dit forum kan gratis blijven vanwege banners als deze. Door te registeren zal de onderstaande banner overigens verdwijnen.

#2

rwwh

    rwwh


  • >5k berichten
  • 6847 berichten
  • Moderator

Geplaatst op 28 januari 2009 - 21:29

Een enkele invallende lichtstraal van één golflengte kan, als aan de wet van Bragg is voldaan, met één kristal, en één set wiskundige netvlakken een reflectie opleveren in precies één richting. Afhankelijk van de grootte van de eenheidscel zitten er tientallen (keukenzout) tot honderdduizenden (eiwitten) setten netvlakken. Voor een eiwit zorgt dat ervoor dat zelfs voor een enkel kristal en een enkele bundel van een enkele golflengte honderden reflecties tegelijk actief zijn. Elk van die diffracties heeft een eigen richting. Bij draaien van dat kristal in de bundel komen er telkens honderden of duizenden andere reflecties.

Bij zulke monochromatische éénkristal kristallografie moet je het kristal helemaal ronddraaien om (bijna) alle reflecties te zien te krijgen. Dit komt dus door die Bragg-voorwaarde.

Als we heel veel verschillende golflengten nemen, dan is er in een enkele orientatie van het kristal voor elke set netvlakken wel een golflengte (of zelfs meerdere) waarvoor de Bragg voorwaarde geldt. Dit is Laue diffractie: in een enkel beeld zitten bijna alle reflecties. Maar elke reflectie is nog steeds een puntje.

Als we heel veel verschillende kristallen nemen (poederdiffractie), dan zijn er voor elke set netvlakken een groot aantal minikristalletjes waarbij aan de wet van Bragg is voldaan, en de resulterende vele reflecties vormen dan ringen op de detector of foto.

#3

hzeil

    hzeil


  • >1k berichten
  • 1379 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 30 januari 2009 - 12:03

Het gaat hier om de roentgendiffractie volgens Debije-Scherrer. In het nederlandstalige boek over kristallografie ( de titel ben ik vergeten) van Bijvoet, Kolkmeijer en Mac Gillavry staat alles precies beschreven.
Uitleggen is beter dan verwijzen naar een website

#4

Luders

    Luders


  • >100 berichten
  • 218 berichten
  • Gebruiker

Geplaatst op 02 februari 2009 - 20:20

Bedankt voor jullie reactie.
Het idee achter de methoden is me (nu) duidelijk.

Het tentamen is overigens goed verlopen.

Thanks!

Luuk





0 gebruiker(s) lezen dit onderwerp

0 leden, 0 bezoekers, 0 anonieme gebruikers

Ook adverteren op onze website? Lees hier meer!

Gesponsorde vacatures

Vacatures