Springen naar inhoud

Zich zieker voelen door zich in de steek gelaten te voelen


  • Log in om te kunnen reageren

#1

E.Desart

    E.Desart


  • >1k berichten
  • 2391 berichten
  • VIP

Geplaatst op 19 april 2012 - 08:12

Ik weet niet juist hoe deze vraag te stellen.
Heeft dit fenomeen een naam, vindt ik daar literatuur over? Ik weet niet goed naar wat te zoeken.

Situatieschets: (het gaat hier niet om de aandoening(en) op zich)

Er zijn een aantal typische aandoeningen die te maken hebben met geluid:
zoals bijvoorbeeld:
http://nl.wikipedia.org/wiki/Tinnitus
http://nl.wikipedia....iki/Hyperacusis

Uit beroepservaring, maar ook bevestigd via fora en topics op het net merk je dat het voor mensen vaak zeer moeilijk te accepteren is dat de oorzaak hier eerder lichamelijk van aard en niet of slechts ondergeschikt toe te wijzen is aan externe bronnen.
Juist het feit dat dit met ook met de psyche te maken kan hebben, beangstigd dit mensen: zij horen dingen die anderen niet horen, of al ze het al zouden horen heel stil op de achtergrond. Voor de meeste mensen uit de directe omgeving van betrokkenen is er dus geen sprake van een probleem.
Vaak zijn dergelijke geluiden meettechnisch (ook niet met professionele aangepaste apparatuur) niet of haast niet vast te stellen, en is de logische reactie van de akoesticus dergelijke mensen door te verwijzen naar hun dokter, of organisaties als de GGD of andere die met gezondheidszorg en -bewaking bezig zijn.

Nu is er een site inzake laagfrequent geluid (zéér actueel in Nederland) die een belangengroep opgericht heeft.
Het doel: de wetenschappelijke wereld meer aan te zetten om dergelijke bronnen op te sporen en aan te pakken.
De techniek: zonder enige kennis of achtergrond inzake geluid, noch langs de fysische, noch langs de medische kant, mensen haast te overtuigen dat zij in de steek gelaten worden door de overheid en de wetenschappelijke wereld.

In feite (voor mij persoonlijk) bevestigen een dergelijke site de angst en weerstand die mensen voelen om die professionele hulp te zoeken die zij mogelijk nodig hebben. Dergelijke site geeft hen de vluchtweg waar zij soms wanhopig naar zoeken. De schuld ligt bij de grote onbekende boosdoener die hen niet ernstig neemt.

Mijn vraag: welk effect heeft het op de ervaring van een aandoening wanneer mensen zich hier gaan op concentreren en als basis van een aanhoudend conflict maken.
Gaan mensen zich hier nog zieker of ellendiger door voelen?

Therapieën zijn erop gericht om te leren omgaan met dergelijke dingen, zo'n site activeert mensen om zich te verenigen en strijden.
Zoals een lid het uitdrukte: "samen staan we sterk en kunnen we een vuist opsteken."
Op mijn vraag tegen wie of wat zij in feite een vuist wou opsteken, wat zij verwachtte van die opgestoken vuist, en wie dan wat zou moeten doen, bleef zij het antwoord schuldig.
Gewoon: zij heeft een probleem (dat ik niet ontken of onderschat) dat zij zelf niet kan definiëren en iets of iemand blijkt schuldig. De hoe en waarom en hoe dat relateert aan haar probleem: .... geen idee van.

Veranderd door E.Desart, 19 april 2012 - 08:27

Eric

Dit forum kan gratis blijven vanwege banners als deze. Door te registeren zal de onderstaande banner overigens verdwijnen.

#2

E.Desart

    E.Desart


  • >1k berichten
  • 2391 berichten
  • VIP

Geplaatst op 19 april 2012 - 09:10

Vaak zijn dergelijke geluiden meettechnisch (ook niet met professionele aangepaste apparatuur) niet of haast niet vast te stellen, en is de logische reactie van de akoesticus dergelijke mensen door te verwijzen naar hun dokter, of organisaties als de GGD of andere die met gezondheidszorg en -bewaking bezig zijn.


Tussen haakjes:
Een dergelijke suggestie of advies wordt (minstens in eerste instantie) ZELDEN in dank aangenomen.
Een persoon heeft een geluidsprobleem en die knoeier van een akoesticus vindt die oorzaak niet of neemt hem of zijn vraag niet ernstig genoeg.

In wezen speelt betrokken gerefereerde site hier op in (maar dan niet specifiek gericht op individuele zaken maar vage dingen als: DE wetenschap en/of DE overheid).

Veranderd door E.Desart, 19 april 2012 - 09:20

Eric

#3

Dido

    Dido


  • >1k berichten
  • 1814 berichten
  • Moderator

Geplaatst op 29 april 2012 - 17:54

Mijn kennis over oto-acustische fenomenen is eerder beperkt, maar ik denk dat ik wel wat bedenkingen kan meegeven vanuit de psychologische/ therapeutische hoek met hier en daar een medische insteek.

Zich in de steek gelaten voelen, kan gelinkt worden aan eenzaamheid, in die zin dat men alléén zit met z'n zorgen. Dit is inderdaad iets dat kan voorkomen bij mensen die zich niet ernstig genomen voelen (dus, in dit geval, in hun idee 'datgene wat ik hoor komt wel degelijk van buitenaf'). Mensen die zich eenzaam voelen, voelen dan weer, volgens onderzoek, dezelfde pijn als pijn die komt vanuit een lichamelijke oorzaak. Dus, emotionele pijn kan aanleiding geven tot fysieke pijn, die even erg is als de pijn die voortkomt nadat het lichaam een wonde heeft opgelopen.
In deze zin zou je kunnen stellen, dat 'zich in de steek gelaten voelen' pijn teweeg kan brengen. Of je dit dan ook kan doortrekken naar 'de symptomen van tinnitus ed. nemen toe' is me onduidelijk. Ik lees echter dat sommigen hun tinnitus beschrijven als pijnlijk, dus daar zou je kunnen verwachten dat de pijn zal toenemen.
Nu, zo'n belangengroep is zeker in staat om het 'in de steek gelaten voelen' te doorbreken. Als lid van die groep, voelt men zich verbonden met andere gelijkdenkenden en wat dat betreft, kan de groep wel degelijk iets betekenen voor het individuele lid, het kan z'n eenzaamheid (deels) opheffen.

Als ik zo het verhaal lees, van hoe mensen er zowat alles aan doen, om de oorzaak van hun klachten te externaliseren (het ligt bij anderen, niet bij mezelf), dan kwam er toch even de bedenking 'psychose' in me op. In die zin dat een aantal van de mensen met klachten zoals je dat beschreef, zo hard vasthouden aan hun idee 'het geluid is wel degelijk aanwezig in m'n omgeving', zelfs zodanig dat hun idee helemaal niet meer corrigeerbaar is en zelfs niet meer in vraag gesteld kan worden.
Zo wijzen de volgende kenmerken op de aanwezigheid van een waan (= delusion = behorend tot een psychose):

The following can indicate a delusion: [ 6 ]
- The patient expresses an idea or belief with unusual persistence or force.
- That idea appears to exert an undue influence on the patient's life, and the way of life is often altered to an inexplicable extent.
- Despite his/her profound conviction, there is often a quality of secretiveness or suspicion when the patient is questioned about it.
- The individual tends to be humorless and oversensitive, especially about the belief.
- There is a quality of centrality : no matter how unlikely it is that these strange things are happening to him, the patient accepts them relatively unquestioningly.
- An attempt to contradict the belief is likely to arouse an inappropriately strong emotional reaction, often with irritability and hostility.
- The belief is, at the least, unlikely, and out of keeping with the patient's social, cultural and religious background.
- The patient is emotionally over-invested in the idea and it overwhelms other elements of their psyche .
- The delusion, if acted out, often leads to behaviors which are abnormal and/or out of character, although perhaps understandable in the light of the delusional beliefs.
- Individuals who know the patient observe that the belief and behavior are uncharacteristic and alien.

Ik spreek me zeker niet uit over het feit dat deze mensen wel of niet een waan hebben, maar ik vermoed dat dit bij enkelen toch wel overwogen kan worden.

Verder kunnen mensen beslissen om te blijven hangen in een externe oorzaak van hun klachten omwille van het volgende (redenen die ik er zelf bij haal):
- externaliseren (het ligt aan de omgeving/ anderen) kan ervoor zorgen dat het positieve zelfbeeld intact blijft. En zo'n positief zelfbeeld is erg belangrijk voor mensen. Als men toegeeft dat de oorzaak ligt binnen het eigen lichaam (psychisch of fysiek), dan knabbelt dat natuurlijk aan dat positieve zelfbeeld. Ik ben dan blijkbaar toch helemaal niet zo goed als ik dacht dat ik was.
- Bovendien zal voor sommigen de dreiging van 'het zit allemaal in jouw hoofd (het is psychologisch)' erg zwaar doorwegen... Denkend aan psychose ed. betekent dit dat je plots de label 'psychiatrisch patiënt' opgeplakt krijgt. Aangezien dit voor velen nog een taboe is en door vele mensen in onze maatschappij een reden is om zo'n persoon als minderwaardig te zien, kan ik zeker begrijpen dat velen dit kost wat kost willen proberen tegen te gaan. Dit laatste is vermoedelijk minder van toepassing als men het als een medisch probleem bekijkt, maar dan nog betekent dit oa. dat jouw positief zelfbeeld wordt aangetast.
- Het zal volgens mij ook te maken hebben met machteloosheid: de klachten waarover je het hebt, zijn moeilijk/ niet medisch te behandelen. Mocht de oorzaak echter extern liggen, dan ligt dat anders en kan er vermoedelijk wel iets aan gedaan worden.
- Het vinden van een schuldige of een zondebok is vaak ook draaglijker dan niet weten tegen wie je je woede moet richten. Je woede tegen jezelf richten, is mogelijk, maar dan is de kans groot dat je depressief wordt/ bent. Als men echter een 'andere' schuldige vindt die men het liefst ook kan straffen (bv.: geld krijgen voor de schade die ze hebben aangericht en nog aanrichten), dan kan dat een deel van de miserie verzachten. Men krijgt dan tenminste toch iets (geld & erkenning) voor het feit dat men geleden heeft (vorm van wederkerigheid), men kan dan ook aantonen aan de omgeving dat het toch niet aan hen zelf ligt maar wel aan 'de schuldige' (~ behoud positief zelfbeeld), ...
- typisch aan een psychose (in dit geval hallucinaties, kort te vertalen als 'dingen horen en/ of zien die er in realiteit niet zijn'), is ook dat de patiënt écht die zaken hoort en ziet. Alleen worden ze geproduceerd in z'n eigen hersenen zonder dat er een externe bron voor is. Vandaar ook dat een psychose niet corrigeerbaar is: het fenomeen is voor die patiënt écht aanwezig. Als dan iemand komt te vertellen dat het fenomeen er in realiteit niet is, dan staat dit lijnrecht tegenover z'n eigen ervaringen.

Of dit een gezonde houding is, is weer iets anders. Men mag dan we de samenhorigheid voelen van de groep, het betekent ook dat men er veel voor moet opgeven:
- de patiënt mist zo een eventuele behandeling die toch iets kan veranderen aan het probleem (sommige van die problemen zijn wel min of meer te behandelen of aan te pakken). Bijvoorbeeld TMS, die waarschijnlijk bij sommige patiënten een effect kan hebben (zie bv. hier of hier).
- men beschuldigt anderen onterecht, met alle gevolgen van dien voor die ander.
- men wordt er bijna paranoïde van (is een bepaald soort waan) met oa. de overtuiging dat er allerlei complotten van wetenschappers zijn ed. Vergelijk bv. met het volgende:

In pathologische vorm is paranoia het gevoel dat men in de gaten gehouden, achtervolgd of bedreigd wordt, zonder dat zoiets daadwerkelijk gebeurt. Paranoïde mensen verkeren bijvoorbeeld in de waan dat zij worden gevolgd, dat mensen 's nachts in hun huis inbreken en rondlopen, dat er giftige gassen in hun huis worden gepompt door kwaadwillende buren, dat elektronische apparaten in hun huis informatie naar de overheid doorzenden of dat de politie voor de deur de wacht houdt. Ook houden zij er vaak complottheorieën op na. Ze hebben over het algemeen geen ziekte-inzicht. Hierdoor zien ze zelf in de regel geen heil in behandeling, zelfs als ze voor hun omgeving evident geestesziek zijn.


- Deze mensen moeten ook wel blijvend vasthouden aan hun klachten, want anders tonen ze aan zichzelf aan dat ze ongelijk hadden. Als hun klachten door één of andere reden zou verminderen, dan is dit wel vaker in strijd tegen hun overtuiging dat er in de omgeving constant stoorzenders aanwezig zijn die hun klachten veroorzaakten. Ook blijven deze mensen aandacht houden voor hun klachten, via zo'n groep. En als mensen moeilijk hun aandacht kunnen verzetten van iets onaangenaams naar iets aangenaams, lijkt me dit ook niet gezond. Je gedachten kunnen verzetten is immers een manier van coping (= manier van omgaan met onze problemen, waardoor we ze weer beter aan kunnen).
- Je schrijft terecht dat de klachten proberen te aanvaarden kan helpen. Dat wordt juist bevorderd door de klachten te bekijken zoals ze zijn (bv. als iets vervelends maar ongevaarlijks) en niet door er constant de strijd mee aan te binden.
- Volgens mij is op dat moment de stap naar de pseudowetenschappen ook niet zo groot. En als dit gebeurt, dan vraag ik me af hoeveel geld en energie men daar niet zal insteken om toch maar z'n gelijk te kunnen aantonen.
- Als lid van zo'n groep zal iemands overtuiging over externe oorzaken alleen maar sterker worden, aangezien kritische bedenkingen vaak in de kiem worden gesmoord door alle leden van de groep.
- en ik vermoed dat er nog nadelen verbonden zullen zijn als men lid is van zo'n belangengroep.

Ik weet niet of je hier iets mee kan, met dit antwoord? Misschien zijn er nog anderen die hier nog 't één en 't ander aan kunnen toevoegen.

Dido

Veranderd door Dido, 29 april 2012 - 18:00

Ik ben niet jong genoeg om alles te weten...
-Oscar Wilde-

#4

E.Desart

    E.Desart


  • >1k berichten
  • 2391 berichten
  • VIP

Geplaatst op 30 april 2012 - 01:50

Mijn kennis over oto-acustische fenomenen is eerder beperkt, maar ik denk dat ik wel wat bedenkingen kan meegeven vanuit de psychologische/ therapeutische hoek met hier en daar een medische insteek.


Dat was mijn bedoeling of hoop: het gaat me hier over de psychologische/ therapeutische hoek met hier en daar een medische insteek.

Zich in de steek gelaten voelen, kan gelinkt worden aan eenzaamheid, in die zin dat men alléén zit met z'n zorgen. Dit is inderdaad iets dat kan voorkomen bij mensen die zich niet ernstig genomen voelen (dus, in dit geval, in hun idee 'datgene wat ik hoor komt wel degelijk van buitenaf'). Mensen die zich eenzaam voelen, voelen dan weer, volgens onderzoek, dezelfde pijn als pijn die komt vanuit een lichamelijke oorzaak. Dus, emotionele pijn kan aanleiding geven tot fysieke pijn, die even erg is als de pijn die voortkomt nadat het lichaam een wonde heeft opgelopen.
In deze zin zou je kunnen stellen, dat 'zich in de steek gelaten voelen' pijn teweeg kan brengen. Of je dit dan ook kan doortrekken naar 'de symptomen van tinnitus ed. nemen toe' is me onduidelijk. Ik lees echter dat sommigen hun tinnitus beschrijven als pijnlijk, dus daar zou je kunnen verwachten dat de pijn zal toenemen.
Nu, zo'n belangengroep is zeker in staat om het 'in de steek gelaten voelen' te doorbreken. Als lid van die groep, voelt men zich verbonden met andere gelijkdenkenden en wat dat betreft, kan de groep wel degelijk iets betekenen voor het individuele lid, het kan z'n eenzaamheid (deels) opheffen.


Het is inderdaad zo dat dergelijke mensen zich eenzaam voelen met dit probleem in hun directe omgeving, omdat dergelijke aandoeningen haast niet voor te stellen zijn voor hun omgeving.
Het heeft iets ongrijpbaar, een ver van mijn bed show. En meeleven met iemand die met zo'n ongrijpbaar en niet te plaatsen probleem zit, dat bovendien blijft aanhouden, maakt die directe omgeving machteloos en gaan dit probleem ontwijken of er over heen praten. Juist omdat zij het onbekende, waar zij niets mee kunnen ontlopen (wordt te belastend op langere termijn) ontstaan er spanningen tussen degene met het probleem die hier regelmatig wil over praten.

Als tinnituslijder zelf merk ik ook dat huisdokters dat liever ontlopen omdat dit ook voor hen vaak ongrijpbaar is. Ik ben ook klinisch grondig onderzocht bij opname (niet door doorverwijzing van de huisarts) waar men alle wel mogelijk toe te wijzen oorzaken onderzocht, maar met het vaak komende resultaat: we vinden niets dat directe fysische oorzaak kan zijn. Je leert er mee leven (zo goed als kan), maar je praat er niet meer over, niemand wil het horen of weten (te ongrijpbaar en te moeilijk voor te stellen, en al de goed bedoelde adviezen zijn al lang verbruikt, en zij hebben geen idee of die adviezen ter zake nuttig zijn of niet).
Als eindadvies kreeg ik van betrokken arts een advies om eventueel naar een Engelse kliniek te gaan waar men dieper/specialistischer op dergelijk onderzoek inging.
Het gaat hier niet over mij. Ik wil alleen maar duidelijk maken dat ik buiten beroepsmatig hier dik tegen mijn zin ook deels ervaringsdeskundige ben, mogelijk resulterend uit mijn beroepsactiviteiten.

Verder kunnen mensen beslissen om te blijven hangen in een externe oorzaak van hun klachten omwille van het volgende (redenen die ik er zelf bij haal):
- externaliseren (het ligt aan de omgeving/ anderen) kan ervoor zorgen dat het positieve zelfbeeld intact blijft. En zo'n positief zelfbeeld is erg belangrijk voor mensen. Als men toegeeft dat de oorzaak ligt binnen het eigen lichaam (psychisch of fysiek), dan knabbelt dat natuurlijk aan dat positieve zelfbeeld. Ik ben dan blijkbaar toch helemaal niet zo goed als ik dacht dat ik was.
- Bovendien zal voor sommigen de dreiging van 'het zit allemaal in jouw hoofd (het is psychologisch)' erg zwaar doorwegen... Denkend aan psychose ed. betekent dit dat je plots de label 'psychiatrisch patiënt' opgeplakt krijgt. Aangezien dit voor velen nog een taboe is en door vele mensen in onze maatschappij een reden is om zo'n persoon als minderwaardig te zien, kan ik zeker begrijpen dat velen dit kost wat kost willen proberen tegen te gaan. Dit laatste is vermoedelijk minder van toepassing als men het als een medisch probleem bekijkt, maar dan nog betekent dit oa. dat jouw positief zelfbeeld wordt aangetast.
- Het zal volgens mij ook te maken hebben met machteloosheid: de klachten waarover je het hebt, zijn moeilijk/ niet medisch te behandelen. Mocht de oorzaak echter extern liggen, dan ligt dat anders en kan er vermoedelijk wel iets aan gedaan worden.
- Het vinden van een schuldige of een zondebok is vaak ook draaglijker dan niet weten tegen wie je je woede moet richten. Je woede tegen jezelf richten, is mogelijk, maar dan is de kans groot dat je depressief wordt/ bent. Als men echter een 'andere' schuldige vindt die men het liefst ook kan straffen (bv.: geld krijgen voor de schade die ze hebben aangericht en nog aanrichten), dan kan dat een deel van de miserie verzachten. Men krijgt dan tenminste toch iets (geld & erkenning) voor het feit dat men geleden heeft (vorm van wederkerigheid), men kan dan ook aantonen aan de omgeving dat het toch niet aan hen zelf ligt maar wel aan 'de schuldige' (~ behoud positief zelfbeeld), ...
- typisch aan een psychose (in dit geval hallucinaties, kort te vertalen als 'dingen horen en/ of zien die er in realiteit niet zijn'), is ook dat de patiënt écht die zaken hoort en ziet. Alleen worden ze geproduceerd in z'n eigen hersenen zonder dat er een externe bron voor is. Vandaar ook dat een psychose niet corrigeerbaar is: het fenomeen is voor die patiënt écht aanwezig. Als dan iemand komt te vertellen dat het fenomeen er in realiteit niet is, dan staat dit lijnrecht tegenover z'n eigen ervaringen.


Ik denk dat je hier dicht bij de reäliteit zit.

Of dit een gezonde houding is, is weer iets anders. Men mag dan we de samenhorigheid voelen van de groep, het betekent ook dat men er veel voor moet opgeven:
- de patiënt mist zo een eventuele behandeling die toch iets kan veranderen aan het probleem (sommige van die problemen zijn wel min of meer te behandelen of aan te pakken). Bijvoorbeeld TMS, die waarschijnlijk bij sommige patiënten een effect kan hebben (zie bv. hier of hier).
- men beschuldigt anderen onterecht, met alle gevolgen van dien voor die ander.
- men wordt er bijna paranoïde van (is een bepaald soort waan) met oa. de overtuiging dat er allerlei complotten van wetenschappers zijn ed. Vergelijk bv. met het volgende:


Dit is juist mijn frustratie. Je wil mensen helpen. Dat kan ik langs de externe fysische kant. Uit normen en statistieken weten we wat aanvaardbare niveaus zijn.
Tussen haakjes: goede akoestici beschikken over apparatuur die de resolutie en dynamiek van het menselijk gehoor ver kunnen overklassen. Je kan haast rustig stellen dat het haast onmogelijk is dat mensen een (fysisch bestaand) geluid kunnen waarnemen dat niet kan gemeten en gevisualiseerd worden.
Als fysisch akoesticus ken je je grenzen en verwijst door naar de medische/therapeutische wereld.
Wat niet netekent dat iedereen die zich akoesticus noemt over dergelijke apparatuur beschikt.
Nu is het wel zo dat degene die beschuldigd worden in wezen zo anoniem zijn dat die daar zich persoonlijk minder door aangesproken voelen, maar dat het wel de druk verhoogt (niet alleen die belangengroep) om hier meer mee bezig te zijn.


- Deze mensen moeten ook wel blijvend vasthouden aan hun klachten, want anders tonen ze aan zichzelf aan dat ze ongelijk hadden. Als hun klachten door één of andere reden zou verminderen, dan is dit wel vaker in strijd tegen hun overtuiging dat er in de omgeving constant stoorzenders aanwezig zijn die hun klachten veroorzaakten. Ook blijven deze mensen aandacht houden voor hun klachten, via zo'n groep. En als mensen moeilijk hun aandacht kunnen verzetten van iets onaangenaams naar iets aangenaams, lijkt me dit ook niet gezond. Je gedachten kunnen verzetten is immers een manier van coping (= manier van omgaan met onze problemen, waardoor we ze weer beter aan kunnen).
- Je schrijft terecht dat de klachten proberen te aanvaarden kan helpen. Dat wordt juist bevorderd door de klachten te bekijken zoals ze zijn (bv. als iets vervelends maar ongevaarlijks) en niet door er constant de strijd mee aan te binden.
- Volgens mij is op dat moment de stap naar de pseudowetenschappen ook niet zo groot. En als dit gebeurt, dan vraag ik me af hoeveel geld en energie men daar niet zal insteken om toch maar z'n gelijk te kunnen aantonen.
- Als lid van zo'n groep zal iemands overtuiging over externe oorzaken alleen maar sterker worden, aangezien kritische bedenkingen vaak in de kiem worden gesmoord door alle leden van de groep.
- en ik vermoed dat er nog nadelen verbonden zullen zijn als men lid is van zo'n belangengroep.


Dit is waar ik tegen vecht of minstens behoorlijk weerstand tegen voel. Zo'n groep houdt vele mensen weg van de professionele hulp die zij nodig hebben.

HET NSG (Nederlandse Stichting Geluidshinder) is een overkoepelende organisatie waar zowat alle top experts (akoestici, academici) in een of andere vorm lid van zijn.

Zij bestuderen dit laagfrequent geluid reeds lang en hebben hier ook een richtlijn voor uitgegeven die ook door de Raad van Staten geaccepteerd wordt als toetsingsdocument.
http://www.nsg.nl/pd...htlijn-rlfg.pdf

Omdat dit probleem hoe langer hoe actueler wordt zijn hier reeds diverse colloqia over georganiseerd:
http://www.nsg.nl/nl...ent_geluid.html

Nieuwe inzichten in hinder door laagfrequent geluid

NSG bijeenkomst
24 Mei 2012, Deventer
LFG in een ander perspectief


Daar waar fysici bij het beoordelen van geluidsklachten over lage tonen geen relatie kunnen aantonen met de aanwezigheid van hoorbaar laagfrequent geluid, moet worden gekeken naar andere aspecten die de beschreven ervaringen van gehinderden kunnen verklaren. In die gevallen waar slechts een persoon het geluid waarneemt – meestal ouder dan 40 jaar en vaker vrouw dan man – en waar geen aanwijsbare bron beschikbaar is, moet daarbij de mogelijkheid van oorsuizingen niet worden uitgesloten.


Bovenstaande is zeer bewust heel tactvol geformuleerd door het NSG.


Belangrijk is de reactie hierop van de auteur/oprichter van betrokken site en belangengroep:

“Nieuwe inzichten in hinder door laagfrequent geluid”, kopt de aankondiging voor de NSG bijeenkomst van 24 mei a.s te Deventer. Wie de korte beschrijving leest en de sprekerslijst beziet, bemerkt echter geen enkel nieuw inzicht, maar alleen een herhaling van oude namen en stellingen over LFg die we ondertussen wel kennen. Stellingen die geen enkel nieuw licht werpen op de situatie en al helemaal geen perspectief bieden op een werkelijke, serieuze oplossing voor een problematiek, die razend snel om zich heen slaat en steeds meer gezondheidsschade en maatschappelijke ontwrichting met zich meebrengt.

Een gemiste kans dus. De NSG zet met deze sprekerslijst al bij voorbaat in op een conservatieve uitkomst met vooringenomen standpunten, in plaats van met een open vizier de uitdaging aan te gaan met geluiden van anders denkenden. En dat is jammer, want het laat de duizenden LFg-gehinderden uiteindelijk in de kou staan, met alle gevolgen vandien.

&--#60;knip&--#62;

De aanhoudende bagatelliserende en soms neerbuigende houding van de NSG en haar continue focus op audiologie en gedragstherapie, is kwetsend voor gehinderden en funest voor de gezondheid van alle Nederlanders.
Leren omgaan met geluidshinder todat deze is aangepakt, is evident, maar mag nooit ten koste gaan van de uiteindelijke oplossing: de bronnen opsporen en elimineren. Want het huidige LFg dat door het land dendert, is méér dan een audiologische zaak en met gedragstherapie niet meer weg te krijgen. En de harde, continue en wijdverspreide blootstelling aan LFg tast organen van de hele mensheid aan en leidt tot allerlei aandoeningen, of je het nu bewust waarneemt of niet. LFg werkt in die zin niet anders dan asbest, fijnstof of radio-activiteit. Je kunt doen alsof het er niet is… ermee leren omgaan… maar ondertussen doet het wel zijn schadelijke werk.

&--#60;knip&--#62;
Ik kan hier uit niet anders concluderen dat de NSG en sommige van de sprekers slechts vast willen houden aan de macht en hun conservatieve positie willen consolideren. Dat is hen aan te rekenen, want met hun angst voor het nieuwe en het ontkennen van de bittere realiteit, houden zij duizenden mensen af van een concrete oplossing en laten zij hen overgeleverd aan de schadelijke effecten die de huidige LFg-emissie berokkent.


Het is dus volslagen onzin dat het NSG bagatelliserend omgaat met dit laagfrequent geluid, en de (waar nodig) focus op audiologie en therapie wordt gewoon als kwetsend voor mensen beschreven, een soort van hen niet ernstig nemen.

Ik weet niet of je hier iets mee kan, met dit antwoord?
Dido


Zoals zo vaak help je mijn hersens op een rijtje te krijgen. Met dank hiervoor.

Veranderd door E.Desart, 30 april 2012 - 02:04

Eric

#5

E.Desart

    E.Desart


  • >1k berichten
  • 2391 berichten
  • VIP

Geplaatst op 30 april 2012 - 10:33

Je kan haast rustig stellen dat het haast onmogelijk is dat mensen een (fysisch bestaand) geluid kunnen waarnemen dat niet kan gemeten en gevisualiseerd worden ....


Ter vervollediging: Dit gaat niet over zaken die typisch tot de psychoakoestiek behoren wat een vakgebied op zich is, maar waar beide takken deels overlappend zijn en waar vele zaken van gekend/geweten zijn.

Een beetje te vergelijken met kleuren die onze hersens kunnen waarnemen (eerder interpreteren) binnen een context, zonder dat die kleur (golflengte) fysisch aanwezig is.

Veranderd door E.Desart, 30 april 2012 - 10:34

Eric





0 gebruiker(s) lezen dit onderwerp

0 leden, 0 bezoekers, 0 anonieme gebruikers

Ook adverteren op onze website? Lees hier meer!

Gesponsorde vacatures

Vacatures