Springen naar inhoud

vannacht werd de nieuwe DSM-V gestemd (de 'bijbel' van de psychiatrie)


  • Log in om te kunnen reageren

#1

Dido

    Dido


  • >1k berichten
  • 1814 berichten
  • Moderator

Geplaatst op 02 december 2012 - 15:36

The DSM-5 has been finalised

Geplaatste afbeeldingIt’s arcane, contradictory and talks about invisible entities which no-one can really prove. Yes folks, the new psychiatric bible has been finalised.
The American Psychiatric Association have just announced that the new diagnostic manual, to be officially published in May 2013, has been approved by the board of trustees.
You can read the official announcement and a summary of the major changes online as a pdf – and it seems a few big developments are due.
The various autism-related disorders have been replaced by a single ‘autism spectrum disorder’ – essentially removing Asperger’s from the manual.
A ‘disruptive mood dysregulation disorder’ has been added to “diagnose children who exhibit persistent irritability and frequent episodes of behavior outbursts three or more times a week for more than a year”.
As the APA admit, this is largely to address the rise of the ‘childhood bipolar disorder’ concept which has led to a huge number of children with challenging behaviour being medicated on rather ill-defined grounds. Whether this actually does anything to change this, is another matter.
Despite the expected revision of the overly complex and often indistinguishable subtypes of personality disorder – these have been kept as they were.
Posttraumatic stress disorder has been tinkered with – apparently to pay “more attention to the behavioral symptoms” and presumably to exclude ‘PTSD after seeing things on the TV’ – a change included in all the drafts.
Perhaps most controversially, the bereavement exclusion will be removed from the diagnosis of depression – meaning you could be diagnosed and treated for depression just two weeks after a loss if you fulfil the diagnostic criteria. ...

Lees meer: The DSM-V has been finalised

Bron: American Psychiatric Association Board of Trustees Approves DSM-5. Diagnostic manual passes major milestone before May 2013 publication


Enkele van mijn bedenkingen:
- Er zullen dus geen mensen meer zijn met het Asperger syndroom, ze zullen allemaal vallen onder de diagnose van ASS (autisme spectrum stoornissen).
- Mensen die rouwen omwille van het verlies van een geliefde hebben een grote kans om na 2 weken gezien te worden als depressief, waardoor ze dus klaar zijn voor de Prozac. Het aantal mensen met een depressie (incidentie en prevalentie) zal ook weer pijlsnel de hoogte ingaan.
- Er zullen nog meer kinderen dyslexie hebben.
- er wordt (gelukkig) nog niet geraakt aan de persoonlijkheidsstoornissen. Niet dat deze nu goed in elkaar zitten, maar het verandervoorstel was nog veel verschrikkelijker.
- PTSS (post-traumatische stressstoornis) wordt bijgewerkt.
- Mensen met een genderidentiteitsstoornis worden nu gezien als mensen met een genderdysforie, waardoor het stigma wat kan verminderen.
- En verder komen er nog een aantal nieuwe stoornissen bij.

Dido
Ik ben niet jong genoeg om alles te weten...
-Oscar Wilde-

Dit forum kan gratis blijven vanwege banners als deze. Door te registeren zal de onderstaande banner overigens verdwijnen.

#2

317070

    317070


  • >5k berichten
  • 5567 berichten
  • Moderator

Geplaatst op 04 december 2012 - 01:39

Als ik de berichtgeving hierover lees, vind ik de benaming 'bijbel' inderdaad meer en meer toepasselijk.
http://www.standaard...121203_00390407

Is er ooit een onderzoek gedaan met statistische clustermethodes, om uit te vogelen welke psychologische symptomen nu eigenlijk effectief vaker clusteren met elkaar dan andere?
What it all comes down to, is that I haven't got it all figured out just yet
And I've got one hand in my pocket and the other one is giving the peace sign
-Alanis Morisette-

#3

Benm

    Benm


  • >5k berichten
  • 8797 berichten
  • VIP

Geplaatst op 04 december 2012 - 02:30

Tja, en als we het dan toch over bijbels hebben...

Waarom wordt religieus geloof niet genoemd als een geestesziekte? Ik zie daarin toch wel een ernstige tekortkoming in de symptoombeschrijving: Als je in iets gelooft dat niet aantoonbaar (of zelfs aantoonbaar niet) bestaat is dat een geestesziekte, -tenzij- een aantal miljoen mensen in hetzelfde waanbeeld geloven.

Uiteraard betreft het slechts een diagnose die je objectief zou moeten maken, en impliceert het niet per se dat je dan ook moet gaan behandelen. Iemand die neerslachtig is 2 weken na het verlies van een dierbare moet je denk ik ook niet meteen willen behandelen - je kan het wel een ziektebeeld noemen, maar dat geldt evengoed voor verkoudheid, en dat ga je ook niet behandelen als je vermoed dat het vanzelf wel over gaat en/of geen blijvende negatieve gevolgen heeft.
Victory through technology

#4

Saffron

    Saffron


  • >250 berichten
  • 457 berichten
  • Minicursusauteur

Geplaatst op 05 december 2012 - 00:36

Die beslissingen rond autisme zijn inderdaad nogal bedenkelijk; dat vinden ook veel mensen binnen de psychiatrie/autisme veld. Clustermethoden zijn de laatste jaren wel toegepast in de psychiatrie, maar die brengen het veld niet altijd verder. Dat angst en depressie vaak clusteren wisten we namelijk ook al uit epidemiologisch onderzoek. Ook zijn er wel studies geweest die gekeken hebben naar clustering op symptoom niveau; resultaten daarvan brengen langzaamaan nieuwe kennis maar kwamen voor deze revisie eigenlijk al te laat. Misschien iets voor DSM 6...

#5

Dido

    Dido


  • >1k berichten
  • 1814 berichten
  • Moderator

Geplaatst op 05 december 2012 - 14:12

Als ik de berichtgeving hierover lees, vind ik de benaming 'bijbel' inderdaad meer en meer toepasselijk.
http://www.standaard...121203_00390407

Dit artikel geeft inderdaad een mooie samenvatting over wat velen (psychologen, therapeuten en ook psychiaters) al denken en schreven over de DSM-V. Het is al een hele tijd dat er reacties van alle kanten komen op de ontwerpen van de DSM die men voorstelde. Er is enkele maanden nog een grootschalige petitie opgestart, via verschillende verenigingen die gelinkt zijn met de geestelijke gezondheidszorg, om te protesteren tegen de voorgestelde veranderingen, niet in het minst tegen het weglaten van de exclusie van rouw in de depressieve stoornis.
Ik heb de opmaak van de DSM-IV helemaal niet van zo dichtbij meegemaakt, als dat ik nu de opmaak van de DSM-V mee maak, maar naar ik hoor, zou het protest deze keer echt wel veel groter zijn geweest, dan bij de opmaak van de DSM-IV.
Wat ook opvalt, is dat er een aantal vooraanstaande personen uit de wereld van de therapie en psychiatrie hun ongenoegen hebben geuit. Vooral dan Frances, de voorzittende psychiater die instond voor de opmaak van de DSM-IV is een grote tegenstander. Onlangs zag ik ook een reactie van Aaron Beck, de 'vader' van de cognitieve gedragstherapie. Zijn kritiek was vooral gericht op de verandering in de criteria voor de gegeneraliseerde angststoornis (vooral gekenmerkt door een overmatig piekeren), waarbij de meer objectieve gedragskenmerken verdwijnen, waardoor de diagnose plots openstaat voor veel meer mensen.

Waarom wordt religieus geloof niet genoemd als een geestesziekte? Ik zie daarin toch wel een ernstige tekortkoming in de symptoombeschrijving: Als je in iets gelooft dat niet aantoonbaar (of zelfs aantoonbaar niet) bestaat is dat een geestesziekte, -tenzij- een aantal miljoen mensen in hetzelfde waanbeeld geloven.

Omdat er in de DSM wel degelijk rekening wordt gehouden met de cultuur waarin die persoon leeft. ;-) Zo is het zo dat er in één of andere Afrikaanse regio het vaak voorkomt dat mannen ervan overtuigd zijn dat hun penis verschrompelt. Als ik me niet vergis (maar ik kan het fout hebben!!) is dit vooral gelinkt aan het gegeven dat ze een depressie zouden doormaken. Toch wordt hun irrealistische overtuiging niet gezien als een waan of een psychose, omdat het vaak voorkomt in hun cultuur dat mannen op die manier reageren bij die stoornis. Cultuurgebonden fenomenen worden dus normaal niet gezien als een stoornis.

Uiteraard betreft het slechts een diagnose die je objectief zou moeten maken, en impliceert het niet per se dat je dan ook moet gaan behandelen. Iemand die neerslachtig is 2 weken na het verlies van een dierbare moet je denk ik ook niet meteen willen behandelen - je kan het wel een ziektebeeld noemen, maar dat geldt evengoed voor verkoudheid, en dat ga je ook niet behandelen als je vermoed dat het vanzelf wel over gaat en/of geen blijvende negatieve gevolgen heeft.

Dat klopt zeker en dat is ook de enige goede houding, tenzij je daar grondige redenen voor hebt. Ik las echter dat sommigen er vooral schrik bij hebben dat artsen in de eerste lijn (huisartsen) dit nieuw gegeven in de DSM zullen gaan zien om antidepressiva voor te schrijven. Vooral dan vanuit onwetendheid, zeker als er dan nog iets over staat in de DSM.
Ik laat hier in het midden of die schrik terecht is, maar het is inderdaad wel zo dat er veel teveel naar pillen wordt gegrepen bij psychische stoornissen, in plaats van naar gesprekstherapie. Deze pillen worden vaak voorgeschreven door de huisarts, zonder dat de patiënt naar een psychiater is geweest, of zonder dat er enige gesprekstherapie is geweest/ voorzien. Dit terwijl bv. antidepressiva maar beperkt (of zelfs niet?) zouden helpen bij een lichte tot matige depressie. Kinderen/ jongeren worden wel vaker op antipsychotica gezet, zonder advies in te roepen van een psychiater. Bij kinderen/ jongeren geldt nog steeds de waarschuwing dat antidepressiva mogelijks de kans verhogen, in de beginperiode, van het optreden van suïcidegedachten bij de jongere (al is het nog steeds niet volledig duidelijk of dit niet eerder komt door de onderliggende depressie ipv. door het opstarten van het medicijn). Nochtans worden er op redelijk grote schaal antidepressiva voorgeschreven aan kinderen/jongeren met een (vermoeden) van een depressie. Ook hier wordt er zeker niet altijd een kinderpsychiater ingeroepen die dan minstens de correcte diagnose kan stellen (zij het dan volgens de DSM ;) ).
Nu, het toont aan er zeker nog werk aan de winkel is...

De reden dat men vanuit de DSM-werkgroep oppert waarom men de rouwexclusie uit de diagnose van depressie heeft gehaald, is dat men er op wil wijzen dat rouwen iets ernstigs is. Dat klopt natuurlijk ook, en het komt wel vaker voor dat een ernstige rouw overgaat naar een depressie, maar dan nog vind ik het zeker geen reden om er dan maar meteen een depressie van te maken. Ik vraag me trouwens af hoe 'gezond' het wel is om te stellen dat je na 2 weken rouwen voldoende moet hersteld zijn ervan. In hoeverre dat dit niet een pathologische rouw kan induceren (gekenmerkt door bv. een ontkenning of verdringing van het verdriet/ rouw).

Die beslissingen rond autisme zijn inderdaad nogal bedenkelijk; dat vinden ook veel mensen binnen de psychiatrie/autisme veld.

Het zou wel zo zijn dat de criteria voor ASS iets strenger worden, maar er is inderdaad (terecht) ook nogal wat commotie rond. Het strenger worden van de criteria houdt natuurlijk in dat minder mensen de stempel van ASS zullen krijgen, maar ze houdt evengoed in dat mensen die vandaag nog vallen onder de criteria van ASS, er vanaf mei niet meer onder vallen en plots niet meer autistisch zijn...

Clustermethoden zijn de laatste jaren wel toegepast in de psychiatrie, maar die brengen het veld niet altijd verder. Dat angst en depressie vaak clusteren wisten we namelijk ook al uit epidemiologisch onderzoek. Ook zijn er wel studies geweest die gekeken hebben naar clustering op symptoom niveau

Interessant, dat wist ik niet! :) Misschien is dit inderdaad iets voor de DSM-VI, al vraag ik me af in hoeverre de DSM dan al niet verder is afgezakt in populariteit en ze maar weinig meer gedragen wordt...

Dat angst en depressie vaak clusteren wisten we namelijk ook al uit epidemiologisch onderzoek.

Er was ook een voorstel om een nieuwe stoornis te maken, bestaande uit de kenmerken van een depressie en de kenmerken van angst, maar ze is uiteindelijk weer afgevoerd omdat er nogal wat protest tegen kwam. Ik meen me te herinneren dat ze wel zal voorkomen in een soort van bijlage, bedoeld om dit verder te onderzoeken.

Nu, als het een troost mag zijn: voor de therapie van mensen met psychische problemen/ stoornissen is de DSM vaak niet eens nodig. In die zin dat er voor therapie heel vaak een ander soort diagnostiek nodig is dan een DSM-diagnostiek, naargelang de therapievorm.

Dido

Veranderd door Dido, 05 december 2012 - 14:21

Ik ben niet jong genoeg om alles te weten...
-Oscar Wilde-

#6

Benm

    Benm


  • >5k berichten
  • 8797 berichten
  • VIP

Geplaatst op 06 december 2012 - 02:36

Cultuurgebonden fenomenen worden dus normaal niet gezien als een stoornis.


Maar hoe ver gaat zo'n uitzondering voor cultuur/religie? Is het bijvoorbeeld redelijk te stellen dat iemand geen geestesziekte heeft als hij een zelfmoordaanslag pleegt, omdat dat volgens zijn religie cultuur acceptabel gedrag is, ook al resulteert het in zijn eigen dood en waarschijnlijk ook nog in die van vele anderen?

En een heel stuk milder gesteld: Iemand die 2 uur per dag besteed aan gebed: kun je daarvan stellen dat het in de ene cultuur volstrekt gezond gedrag is, terwijl je het in de andere als OCD kunt bestempelen?
Victory through technology

#7

anusthesist

    anusthesist


  • >5k berichten
  • 5820 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 06 december 2012 - 10:29

Interessante discussie. Een deel vloeit voort uit het gebrek aan verificatie op celbiologisch/moleculair niveau. Ik vind toch (maar Dido zal het wel niet met me eens zijn :P ) dat de psychiatrie haar pseudowetenschappelijke imago te danken heeft aan het diagnosticeren uit een boekje zonder deze verificatie buiten studieverband om. Er wordt puur op het verhaal afgegaan met bijna geen aanvullende onderzoeken. Iemand die veel drinkt en veel plast geef je ook geen glucoseverlagende middelen totdat je weet hoe hoog het glucose is.

Als serotonine een belangrijke rol speelt in de pathofysiologie van depressie, waarom geen SPECT-serotoninetransporter? Een vlugge zoekopdracht levert een aantal studies op met verschillende liganden.

Als autisme deels te maken heeft met veranderingen in de default networks, waarom dan geen fMRI's maken?

Waarschijnlijk een gebrek aan bewijs...maar er moet echt meer onderzoek gebeuren wil de psychiatrie haar pseudowetenschappelijke imago kwijt. Dan kun je je als psychiater baseren op het verhaal in combinatie met
een aantal objectieve parameters.
That which can be asserted without evidence can be dismissed without evidence.

#8

Saffron

    Saffron


  • >250 berichten
  • 457 berichten
  • Minicursusauteur

Geplaatst op 06 december 2012 - 14:11

Maar welke aanvullende onderzoeken zou je dan willen doen? Het hele probleem is juist dat er nog geen goede biomarkers zijn die specifiek en sensitief genoeg zijn om psychiatrische stoornissen te diagnosticeren. Daar wordt wel hard aan gewerkt en ook vanuit de statistische clusteranalyses komen langzaamaan wat aanwijzingen voor de onderliggende pathofysiologie, maar die zijn nu in ieder geval nog niet bruikbaar in de praktijk.

#9

anusthesist

    anusthesist


  • >5k berichten
  • 5820 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 06 december 2012 - 14:35

Maar welke aanvullende onderzoeken zou je dan willen doen?


Bovenstaande bijvoorbeeld, mits ze goed onderzocht en uitgewerkt worden. In dat opzicht staat de psychiatrie nog in de kinderschoenen.
That which can be asserted without evidence can be dismissed without evidence.

#10

Dido

    Dido


  • >1k berichten
  • 1814 berichten
  • Moderator

Geplaatst op 07 december 2012 - 20:40

Maar hoe ver gaat zo'n uitzondering voor cultuur/religie? Is het bijvoorbeeld redelijk te stellen dat iemand geen geestesziekte heeft als hij een zelfmoordaanslag pleegt omdat dat volgens zijn religie cultuur acceptabel gedrag is, ook al resulteert het in zijn eigen dood en waarschijnlijk ook nog in die van vele anderen?

Ik geloof niet dat je dit nog kan plaatsen onder acceptabel gedrag omdat het bij die cultuur acceptabel zou zijn:
1) Zelfs onder de cultuur- of religiegenoten zal het plegen van zo'n zelfmoordaanslag wel erg uitzonderlijk blijven. Hoeveel % van de cultuur- of religiegenoten zal effectief zo'n gedrag stellen?
2) Het feit dat je hier duidelijk anderen én jezelf in gevaar brengt/ zelfs doodt, zal in dat geval ook doorwegen boven het feit dat het een cultureel acceptabel gedrag zou zijn. Ik denk dat de kans wel reëel is dat je zo'n persoon zou kunnen plaatsen onder één of andere persoonlijkheidsstoornis.
3) De DSM geeft niet steeds een duidelijke grens aan (in cijfers) van wanneer een bepaald gedrag wel/ niet onder een bepaalde categorie behoort. Ze probeert dit bij sommige stoornissen wel, maar vaak (eigenlijk in elke stoornis) blijft er ruimte voor interpretatie. Dit voldoet zeker meer aan de menselijke natuur. Voor vele vormen van gedrag is er een continuüm en soms is het niet echt duidelijk of dé grens nu echt overschreden is of niet. Maar daardoor boet de DSM natuurlijk in, in haar wetenschappelijk-zijn.
(Maar hier, in jouw voorbeeld is de grens duidelijk wél overschreden)

En een heel stuk milder gesteld: Iemand die 2 uur per dag besteed aan gebed: kun je daarvan stellen dat het in de ene cultuur volstrekt gezond gedrag is, terwijl je het in de andere als OCD kunt bestempelen?

M'n zelfde opmerkingen als hierboven gelden ook hier, denk ik. Al zal je hier niet zomaar kunnen zeggen dat zo'n persoon dan OCD heeft. Ik haal er even de DSM-IV kenmerken bij (uit wikipedia) en sorry voor de onlogische lay-out:

A. Aanwezigheid van dwanggedachten (obsessies) of dwanghandelingen (compulsies):
Criteria voor dwanggedachten:

  • Terugkerende en hardnekkige gedachten, impulsen of voorstellingen die worden beleefd als opgedrongen of zinloos en die angst of spanning veroorzaken.
  • De gedachten, impulsen of voorstellingen zijn meer dan een overdreven bezorgdheid over problemen in het dagelijkse leven.
  • De persoon probeert de gedachten, impulsen of voorstellingen te negeren of te onderdrukken, of te neutraliseren met een andere gedachte of handeling.
  • De persoon is zich ervan bewust dat de obsessieve gedachten, impulsen of voorstellingen een product van zijn of haar eigen geest zijn (niet opgelegd door gedachte-inbrenging).
Criteria voor dwanghandelingen:
  • Herhaald gedrag (bv. handen wassen (smetvrees), ordenen, controleren) of geestelijke handelingen (bv. bidden, tellen, woorden zachtjes herhalen) die de persoon uitvoert als reactie op een obsessie of die worden uitgevoerd volgens strikte regels.
  • Het gedrag of de geestelijke handelingen zijn gericht op het voorkomen of verminderen van spanning of het voorkomen van een gevreesde situatie. Deze gedragspatronen of geestelijke handelingen hangen echter niet reëel samen met de gebeurtenis die verminderd of voorkomen moet worden of zijn duidelijk overdreven.
  • B. Op een bepaald punt tijdens de aandoening ziet de persoon in dat de obsessies of compulsies overdreven en onnodig zijn. N.B.: Dit is niet van toepassing op kinderen.
  • C. De obsessies of compulsies veroorzaken duidelijk spanning, kosten veel tijd (meer dan een uur per dag) of doen ernstig inbreuk op de dagelijkse bezigheden, het werk (of studie) of sociale activiteiten en relaties.
  • D. Als een andere aandoening uit As I is geconstateerd, blijft de inhoud van de obsessies of compulsies daartoe niet beperkt (bv. preoccupatie met voedsel bij een eetstoornis, haar uittrekken bij trichotillomanie, bezorgdheid over het uiterlijk bij een stoornis van de lichaamsbeleving, preoccupatie met drugs bij een verslavingsstoornis, preoccupatie met een ernstige ziekte bij hypochondrie, preoccupatie met seksuele driften of fantasieën bij parafilie of schuldgevoelens bij klinische depressie).
E. De stoornis is niet het gevolg van het innemen van een substantie (bijvoorbeeld drugs of geneesmiddelen) of een somatische aandoening.

Ik twijfel of er hier voldaan is aan voorwaarde 1 en 2 van de dwanggedachten. Idem voor B. En van zodra er niet voldaan is aan elk criterium, dan wordt de diagnose niet gesteld.
Nu, ik snap wel dat het ook maar een voorbeeld is dat je hier geeft, maar het is natuurlijk wel zo dat het belang van de cultuur speelt, maar dat dit niet het enige is.

Nu, hoe dan ook, Benm, De waarde van de DSM neemt sowieso af als we deze gaan gebruiken in een andere cultuur dan de onze (de VS & West-Europa). De DSM probeert dit wel nog deels te onderscheppen door een lijst op te nemen van stoornissen die voorkomen bij andere culturen dan de onze. Zie daarvoor bv. hier.

Ik vind toch (maar Dido zal het wel niet met me eens zijn :P ) dat de psychiatrie haar pseudowetenschappelijke imago te danken heeft aan het diagnosticeren uit een boekje zonder deze verificatie buiten studieverband om. Er wordt puur op het verhaal afgegaan met bijna geen aanvullende onderzoeken.

Goh... ik probeer zoveel mogelijk de 2 kanten te zien in de (psychologie) psychiatrie. ;) Ik zie de vele inspanningen vanuit deze wereld om de discipline zo wetenschappelijk mogelijk te maken, oa. door een boek (DSM) samen te stellen dat probeert om concepten zo duidelijk mogelijk te definiëren om zo minstens een gemeenschappelijke taal te creëren om van daaruit ook aan onderzoek te kunnen doen. Tegelijk probeer ik het relatieve van het wetenschappelijk onderzoek ervan in te schatten. Ik zoek dan ook vooral naar onderzoek dat al voldoende gerepliceerd is en waarin een bepaalde richting van de uitkomst (bijna) steeds weer wordt aangetoond. Meta-analyses en reviews dus, al dien je daarvan natuurlijk ook in te zien dat deze ook hun tekorten hebben.

Verder ligt m'n interesse eigenlijk vooral in de wereld van de psychotherapie. Zo sta ik wat verder af van de psychiatrie, wat het sowieso makkelijker maakt om naar de kritiek ervan te kijken. :)
En voor de psychotherapie kan je eigenlijk vaak weg zonder de DSM. Ik besef dat dit vreemd klinkt, zeker vanuit het standpunt van een arts die uitgaat dat er eerst een goede diagnose gesteld moet worden (in dit geval via de DSM), voordat je een therapie kan uitwerken. In de therapiewereld gebeurt dit evengoed, maar de 'diagnoses' die daar gesteld worden zijn vaak van een andere aard, maar deze worden ook hier gebruikt om de therapie verder uit te werken bij die specifieke persoon. Het gaat hier bv. om procesdiagnoses (in welke fase van een bepaald proces zit die persoon nu precies en hoe kan ik hem bv. naar een volgende fase brengen) of welke emoties vertoont deze cliënt en dienen deze ev. veranderd te worden tot andere emoties (emotion-focused therapie), welke systeemprocessen spelen bij deze cliënt/ patiënt en hoe kunnen ze worden aangepakt (bij bv. een systeemtherapeut), welke automatische gedachten heeft deze persoon en hoe kunnen we deze veranderen tot andere automatische gedachten (bij cognitieve gedragstherapie).
Het blijft wel ergens handig om de DSM-diagnose bij de hand te hebben omdat deze vaak al enig idee geeft over wat er bij deze cliënt speelt, maar je kan zeker ook zonder (al zal dit bij de cognitieve gedragstherapie moeilijker zijn).

Iemand die veel drinkt en veel plast geef je ook geen glucoseverlagende middelen totdat je weet hoe hoog het glucose is.

Zie m'n vorige antwoord. Er zijn andere-dan-DSM-labels die je kan plakken op een cliënt/ patiënt die evengoed diagnostisch zijn en je wel duidelijke handvatten geven over hoe je verder kan werken met die persoon.

Waarschijnlijk een gebrek aan bewijs...maar er moet echt meer onderzoek gebeuren wil de psychiatrie haar pseudowetenschappelijke imago kwijt. Dan kun je je als psychiater baseren op het verhaal in combinatie met
een aantal objectieve parameters.

Au fond heb je zeker gelijk, Anusthesist. Ik vraag me alleen af of onze kennis al ver genoeg is ontwikkeld om daartoe te kunnen komen (maw. het is zeker nog niet voor morgen om zo ver te komen!). Maar, het is inderdaad maar door bijkomende kennis te verzamelen dat je 'genoeg' kennis kunt krijgen om objectieve parameters te 'ontdekken'.

Om de visie op de nieuwe DSM-V verder te nuanceren, wil ik nog even verwijzen naar de volgende 2 artikels (een pro en een contra artikel):
- Het 1ste artikel komt van de krant 'De Morgen' van M. Boudry. Het is duidelijk dat hij de DSM-V vooral verdedigt. Ik heb nogal wat kritiek op z'n artikel, al heeft hij zeker een punt als hij aangeeft dat de DSM tenminste een gemeenschappelijke taal creëert. En daarmee begin natuurlijk alles (al vind ik het erg belangrijk om te blijven beseffen dat de manier waarop die taal er komt zeker voor discussie openstaat!).
- Het 2de artikel komt van Neuroskeptic, een neurowetenschapper die een blog schrijft waarin hij diverse wetenschappelijke artikels/ onderzoek onder de loupe neemt om daar dan z'n kritiek/ commentaar op te geven. En hij staat er voor gekend dat zeer degelijk te doen. Het is duidelijk dat hij ook ernstige bedenkingen heeft over de nieuwe DSM-V!

Dido
Ik ben niet jong genoeg om alles te weten...
-Oscar Wilde-

#11

Benm

    Benm


  • >5k berichten
  • 8797 berichten
  • VIP

Geplaatst op 07 december 2012 - 22:20

Ik geloof niet dat je dit nog kan plaatsen onder acceptabel gedrag omdat het bij die cultuur acceptabel zou zijn:
1) Zelfs onder de cultuur- of religiegenoten zal het plegen van zo'n zelfmoordaanslag wel erg uitzonderlijk blijven. Hoeveel % van de cultuur- of religiegenoten zal effectief zo'n gedrag stellen?
2) Het feit dat je hier duidelijk anderen én jezelf in gevaar brengt/ zelfs doodt, zal in dat geval ook doorwegen boven het feit dat het een cultureel acceptabel gedrag zou zijn. Ik denk dat de kans wel reëel is dat je zo'n persoon zou kunnen plaatsen onder één of andere persoonlijkheidsstoornis.


Het lastige hieraan blijft toch de context. Puur in lekentaal gesproken zou je kunnen aannemen dat de algemene opinie is dat iemand die zo'n zelfmoodaanslag pleegt 'niet helemaal bij zn volle verstand' is.

Maar vergelijk dat met het beroep van een soldaat, een beroep waarbij het reeel is dat je anderen zult doden, en zelf ook een behoorlijk risico loopt gedood te worden. Over het algemeen zien we de beslissing om soldaat te worden niet als 'gestoord'.

De vraag is dan waar de scheidslijn zo'n beetje loopt. Bijvoorbeeld een militair piloot die kamikaze-style zich in een vijandig schip boort, terwijl hij misschien zijn leven nog had kunnen redden door een schietstoel te gebruiken?

An sich hoef je je over diagnose bij gevallen waarin de persoon zelf overlijd niet zo druk te maken omdat er niets meer te behandelen is, maar hoe mensen in die situatie terecht zijn gekomen en wat hun geestestoestand vlak daarvoor was is wel interessant.
Victory through technology

#12

317070

    317070


  • >5k berichten
  • 5567 berichten
  • Moderator

Geplaatst op 08 december 2012 - 14:17

al heeft hij zeker een punt als hij aangeeft dat de DSM tenminste een gemeenschappelijke taal creëert. En daarmee begin natuurlijk alles (al vind ik het erg belangrijk om te blijven beseffen dat de manier waarop die taal er komt zeker voor discussie openstaat!).

Alles begint inderdaad met een gemeenschappelijke taal, maar een gemeenschappelijke taal is niet noodzakelijk het begin van iets, omdat ze ook een stap in de verkeerde richting kan zetten.

In die zin vind ik het argument goed voor het initiatief achter de DSM, maar zegt het weinig over de DSM zelf. De geschiedenis zit vol van voorbeelden waarbij belangrijke concepten niet ontdekt of bedacht werden, louter omdat de taal het niet toestond. Denk maar aan de irrationale getallen bij de Oude grieken, die ze niet begrepen omdat het buiten hun denkkader lag, analyse in de renaisance die niet werkte binnen hun denkkader van de geometrie, enz... Zie ook de Sapir–Whorf hypothese: http://en.wikipedia....stic_relativity

Ook recenter onderzoek binnen de psychiatrie wijst hierop, ik denk bijvoorbeeld aan prozac die enkel blijkt te werken bij zware depressies, maar niet bij matige of lichte. Maar doordat iedereen hetzelfde label krijgt opgeplakt, wordt het in de praktijk wel degelijk aan mensen met een depressie uit alle categorien voorgeschreven. Had onze taal 3 woorden gehad, naargelang de gradatie, dan hadden we dat probleem nooit gehad.
What it all comes down to, is that I haven't got it all figured out just yet
And I've got one hand in my pocket and the other one is giving the peace sign
-Alanis Morisette-

#13

Saffron

    Saffron


  • >250 berichten
  • 457 berichten
  • Minicursusauteur

Geplaatst op 08 december 2012 - 16:13

Ook recenter onderzoek binnen de psychiatrie wijst hierop, ik denk bijvoorbeeld aan prozac die enkel blijkt te werken bij zware depressies, maar niet bij matige of lichte. Maar doordat iedereen hetzelfde label krijgt opgeplakt, wordt het in de praktijk wel degelijk aan mensen met een depressie uit alle categorien voorgeschreven. Had onze taal 3 woorden gehad, naargelang de gradatie, dan hadden we dat probleem nooit gehad.

Maar dat heeft niet zozeer te maken met de taal van de DSM, maar wel met het feit dat de samples die gebruikt worden in de RCTs meestal alleen de clinical cases zijn die vaak al ernstigervan aard zijn, en die dus geen goede afspiegeling zijn van personen met depressie in de maatschappij. Er komen overigens wel steeds meer richtlijnen die een stepped-care aanpak hebben en waarbij medicatie pas in een stap 3 aan de orde komt (indien stap 1 en 2 niet aansloegen).

#14

Drieske

    Drieske


  • >5k berichten
  • 10217 berichten
  • Moderator

Geplaatst op 09 december 2012 - 11:36

Opmerking moderator :

Gezien de aard van de discussie verplaats ik dit even naar het vakforum Psychologie.
Zoek je graag naar het meest interessante wetenschapsnieuws? Wij zoeken nog een vrijwilliger voor ons nieuwspostteam.





0 gebruiker(s) lezen dit onderwerp

0 leden, 0 bezoekers, 0 anonieme gebruikers

Ook adverteren op onze website? Lees hier meer!

Gesponsorde vacatures

Vacatures