Springen naar inhoud

kind van 4-5jr leert zichzelf klokkijken "hoe laat is het?"


  • Dit onderwerp is gesloten Dit onderwerp is gesloten

#1

Ralphie T

    Ralphie T


  • 0 - 25 berichten
  • 6 berichten
  • Gebruiker

Geplaatst op 14 mei 2014 - 17:23

Hallo,

 

Geen idee of ik hier op de juiste plek ben met deze vraag:
Is het mogelijk dat een kind van een jaar of 4-6 zichzelf klok heeft leren kijken door steeds te vragen "hoe laat is het?" en hierbij zelf het systeem van de wijzers heeft ontdekt...

Zo ja, in hoeverre mag je dan aannemen dat dit kind bijzondere/unieke(?) eigenschappen bezit? En welke eigenschappen zouden dat kunnen zijn?
 

Bvd voor de input.

Groeten,
Ralph


 


Dit forum kan gratis blijven vanwege banners als deze. Door te registeren zal de onderstaande banner overigens verdwijnen.

#2

Ralphie T

    Ralphie T


  • 0 - 25 berichten
  • 6 berichten
  • Gebruiker

Geplaatst op 14 mei 2014 - 17:34

Leeftijd is eigenlijk niet zo van toepassing, ik bedoel dus voordat ermee op school begonnen wordt. En zonder input van de ouders om de klok te leren, zij vertellen slechts de tijd.


#3

Benm

    Benm


  • >5k berichten
  • 8792 berichten
  • VIP

Geplaatst op 15 mei 2014 - 00:58

Geen idee, maar ik vermoed dat het kind wel eens door kan hebben dat de ouders na het stellen van die vraag naar de klok kijken, en daarna het antwoord geven. De relatie tussen de (indicatie op de) klok en de tijd lijkt me dan aardig snel te leggen, ook zonder die expliciet uit te leggen.

Veranderd door Benm, 15 mei 2014 - 00:58

Victory through technology

#4

Ralphie T

    Ralphie T


  • 0 - 25 berichten
  • 6 berichten
  • Gebruiker

Geplaatst op 15 mei 2014 - 07:12

Een jongetje en zijn moeder gingen boodschappen doen. Het jongetje was nogal druk, dat was hij altijd. Niet baldadig of rondrennend, maar vooral druk met praten, de hele dag kwekte hij maar door.
“Die ben je nooit kwijt zeker?” vroeg de cassiere bij de supermarkt lachend aan de moeder.
“Hou op, schij uit, hij houdt maar niet op!!” antwoordde  de moeder zuchtend.
“Wat is er mama, waarom zucht je?...oh, en waarvoor is dit dingetje en hoe werkt dat dan?..Kijk daar een kerk, waarom maken ze die eigenlijk zo hoog?..Hoe laat is het mama? Hoe laat is het?”.
Het was vreselijk voor de moeder, zoveel vragen die ze niet kon beantwoorden…maar de tijd, die wist ze wel, “kart over 2 jongen.”, antwoordde ze terwijl ze naar de kerkklok keek.
Later thuis aangekomen, zat het jongetje voor de tv. Naast de tv stond een mooie klok, die was van Ome Henk geweest. De moeder was in de keuken, ze zorgde voor het eten.
“Waarom staan sterren zo ver mam? Of staan ze dichtbij en zijn ze gewoon niet zo groot?”, vroeg het jongetje vanuit de kamer.
Al die vragen, het gaf moeder hoofdpijn.
“Hoe laat is het mam? Hoe laat is het?” vroeg het jongetje weer. Geen idee waarom, maar blij dat ze een keer een vraag kon beantwoorden, kwam de moeder uit de keuken… “half 5 jongen”…en een kwartier later “kwart voor 5 jongen”…en de volgende dag “5 over 10”…”10 voor half 12”….”10 over half 4”… “10 voor 7”…etc.
Ook de vragen over de tijd begonnen wel wat te irriteren, de moeder begreep de reden ook niet. Waarom moet een jongetje zonder besef van tijd nou weten hoe laat het is? Zou het met de thuiskomst van zijn vader te maken hebben? Weinig zinvol, die had onregelmatige diensten…Erg raar vond de moeder dus, maar ja, jongetje was ook wel een beetje raar en hij vermoeide nogal met z`n constante stroom vragen.
Moeder dacht na over wanneer ze het hier makkelijker in zou krijgen…”Duurt het nou nog 1 of 2 jaar, voordat ze op school beginnen met klokkijken?“…
De vragen over de tijd bleven maar doorgaan, oh hield hij maar`s een dagje z`n mond…a
Mar na een tijdje, was het ineens over. Geen vragen over de tijd had het jongetje meer. Dat vond moeder toch ook wel raar. Misschien waren ze op school begonnen met het leren van de klok en hield hij daarom nu z`n mond. Anders werd van hem verwacht dat hij het moest leren, dus dit jongetje dat wilde vast niet leren.
Op de ouderavond zei de juf tegen de moeder “Goh wat goed, uw zoon kan al klokkijken.”…
”ohhh, dank u”, zei  de moeder, “Ik ben blij dat u het hem geleerd heeft, dan hoeft hij het niet meer steeds aan mij te vragen.”.
“Nou mevrouw, we hebben hier pas de eerste les gehad en uw zoon bleek het al te kunnen. Dat hebt u hem dus knap geleerd. ”.
“Oh nou, dank u juffrouw… ”, bedankte de moeder voor het compliment.


 

Op die manier zeg maar. Zelf denk ik dat het nogal wat verbanden zijn die het kind moet leggen...

Ik zal even all the way gaan, zal nu toch wel duidelijk zijn.
Ik ben dus het jongetje. En ik zou op latere leeftijd zo nu en dan dingen doen, die niet erg aannemelijk zijn. 
Voor mij is het iets heel simpels, iets wat vanzelf gebeurd, maar mijn omgeving irriteerd zich er nogal aan. Ze kunnen zich niet voorstellen dat ik zo "slim" ben, terwijl het voor mij helemaal niet op slimheid gebasseerd is, maar op het opslaan van informatie en de juiste verbanden leggen.

Nu heb ik een aantal jaren geleden mijn zus (33) verloren aan kanker.
Voorafgaand aan haar dood heb ik dus ook een lange periode gehad waarin ik "aan het klokkijken was". Informatiestukjes binnen krijgen, mogelijke verbanden zien, etc.

Informatiestukjes waren hier zo groot dat ze letterlijk van levensbelang zouden KUNNEN zijn op dat moment, dus ik heb dat bespreekbaar proberen te maken met mijn zus en alle betrokkenen binnen de sociale groep. Hier zijn echt enkele jaren overheen gegaan, maar mocht ik nooit uitpraten. Ondertussen vielen er weer een paar stukjes informatie op de plek, waardoor er minder variabelen overbleven voor de overige stukjes informatie.
Op een ogenblik was ik echt zeker dat er tekort gedaan werd in haar kansen. Ben toen harder gaan praten binnen de sociale groep zeg maar. Maar zij hadden hun totale geloof opgehangen aan de kapstok van zogenaamd het "beste medische team van Europa". Ik had me daar niet mee te bemoeien, maar heb het wel gedaan...
Kort voordat het fout begon te gaan, was er opeens 1 persoon binnen de sociale groep die me uit liet praten en de mogelijke verbanden liet uitleggen. "Ja, maar je mag toch zeker niet van ons verwachten dat wij ook maar enig benul hebben van hoe "slim" jij hierin bent. Maar inderdaad, heel waarschijnlijk worden er kansen gemist, hier moeten we iets mee.". Dat is wat de persoon zei, terwijl het bij mij helemaal niet op slimheid gebasseerd is, maar gewoon op het leggen van verbanden...welliswaar op hoog niveau, denk ik.
Binnen no time was toen ineens wel de hele sociale groep het met me eens, maar is de informatie nooit bij m`n zus aangekomen. Ik botste nogal met mijn zus met mijn vragen.



Uiteindelijk begon het fout te lopen en begonnen de puzzelstukjes op de plekken te vallen waar ze niet hadden mogen/hoeven vallen. Snap dat het onwaarschijnlijk klinkt misschien, maar op basis van de informatie die ik al die tijd over heb proberen te brengen op mijn omgeving, is dus gebleken dat er inderdaad zwaar tekort is geschoten in haar kansen. Niet met 1 dingetje, maar echt 5-6 keer, tot letterlijk haar doodsoorzaak. (niet kanker)
Vanaf haar dood was er niets meer aan te doen. Ik heb gebeden dat de laatste puzzelstukjes niet op de plek zouden vallen waarover ik de vragen had gesteld. Dat is wel gebeurd dus en ik was bang dat de sociale groep zich schuldig zou gaan voelen, omdat ze het met me eens waren geweest, maar niet met de informatie naar mijn zus waren gegaan.
Dat blijkt dus een verkeerde inschatting. Die "schuld" wordt zo hard geblokkeerd in de sociale groep, dat ze hem alleen maar voelen bij mijn aanwezigheid. Ik ben de pijnlijke spiegel zeg maar, ook al doe ik alles om dat niet te zijn.
Sinds de dood van m`n zus, is m`n leven echt een nachtmerrie. Ik wordt buiten de groep gewerkt, niet toegelaten in het delen van verlies. etc.
Mijn zwager (man van m`n zus) is nogal een agressor die met niemand behalve z`n eigen gevoelens rekening weet te houden. Vooral hij werkt me nogal buiten de groep en mijn moeder hobbelt erachteraan (ze ziet zijn agressieve houding naar mij en is bang het contact met haar kleindochter te verliezen). Dan is het ook nog zo dat mijn zwager binnen een paar maanden verder ging met een nieuwe vriendin (wat prima is voor hem), waar m`n moeder en ik eigenlijk nog niet klaar voor waren. Maar mijn moeder moest ook daarin meehobbelen (want kleindochter niet verliezen). Ik kan er nog niet mee omgaan en mijn moeder kan niet de relaties loskoppelen van de mensen zeg maar.

TE ingewikkelde situatie om uit te leggen, maar inmiddels zijn we al 3x het punt voorbij waarop zij dachten dat het mij allemaal weleens te veel kon zijn geworden (ook al zei ik dat zich daar geen zorgen over hoefde te maken, dachten ze toch dat ik er een eind aan ging maken), maar blijft de situatie ongewijzigden blijf ik trappen krijgen om niet bij de groep te komen.

Terwijl gebeurd is gebeurd, ik heb die vragen inderdaad gesteld, ongelukkig genoeg "gelijk" in gekregen, maar daar kunnen we niks meer mee.

 

Ik zoek nu naar iets, waarmee ik hun schuldgevoel (bij mijn aanwezigheid) weg kan nemen. Dat ze verstijfd stonden van angst is 1, misschien zou het helpen als ik kan laten zien dat ik gewoon Ralph ben (die schoolspijbelaar met petje), maar dat ik een "trucje" heb (net als zelf leren klokkijken), dat zo ver afwijkt van wat "normaal" is, dat hen niets te verwijten valt dat er niet geluisterd werd...

Terug naar de gedachten van wat 1 van de mensen binnen de groep zei "Ja, maar je mag toch zeker niet van ons verwachten dat we enig...". etc. Daar moeten we even naar terug, dat dat inderdaad niet verwacht mocht worden.
Dat ik daarvoor "zo bijzonder" moet zijn, is niet iets waarop ik zit te wachten, maar mogelijk wel de laatste kans op een uitweg.
Anders kost het me de band met m`n moeder namelijk. Zou voor haar vreselijk zijn (na man en dochter al begraven te hebben en dan ook nog d`r band met mij verliezen), maar zou voor mezelf net zo goed vreselijk zijn...misschien nog wel met grotere gevolgen. Ik heb niet de ontzettend sterke zelfbeschermingsfunctie die zij wel heeft.
Ik heb jarenlang zoveel ingezet in het dragen van de situatie, dat ik echt een groot probleem heb als het draadje nu zou worden doorgeknipt.
Dan zal dat voor mij zelfacceptatie hier en nu betekenen...niet zo handig, want ik heb nogal wat gebreken....(schijt aan heel veel dingen waar ik niemand mee kwets, maar onbelangrijk vind, belastingpapieren, werk zoeken etc. Steeds wanneer ik weer een trap kreeg om buiten de groep te blijven, heb dat eerst steeds aangegeven, maar werd er gezegd dat ik hulp moest zoeken (wat ik ook echt gedaan heb, en steeds tot de conclusie ben gekomen dat de oplossing niet bij mij lag). Daarna heb ik de trappen steeds geincasseerd en min of meer gezegd "sorry, mijn fout, ik liep in de weg", in de hoop dat het ooit zou stoppen.  Aan de andere kant kreeg ik dan ergens schijt aan om de balans een beetje recht te houden denk ik...probleem is dat dat altijd destructief voor mezelf is.

Knip ik de lijn nu door, dan ben ik bang dat ik gewoon definitief ongeschikt ben voor de maatschappij. Als we als mensen niet een beetje normaal met elkaar om kunnen gaan, zie ik het niet zo zitten om te gaan voldoen aan wat van me verwacht wordt...belasting invullen, werk zoeken etc.

Ernstig, ik weet het, maar ben me er bewust van. Daarom zoek ik nog steeds naar een oplossing.
Vandaar de vraag van het klokkijken, hoe uniek is dat?
Als ik met Google zoek op "zelf klok leren kijken" dan krijg ik maar 1 resultaat en dat gaat niet over een kindje dat zelf heeft klok leren kijken...Vandaar.

Lang en zwaar verhaal enzo, hoeft allemaal niet op gereageerd te worden (en anders graag met enige voorzichtigheid). Laten we het even houden bij het klokkijken. ;) 


 


 

 

 



 


#5

Alek

    Alek


  • 0 - 25 berichten
  • 13 berichten
  • Gebruiker

Geplaatst op 15 mei 2014 - 08:30

Ik vind het heel leuk voor dit kind dat het zelf tot die vaardigheid is gekomen. Dat zou ik zeker ook positief bevestigen aan dat kind.

 

Echter sluit ik mij aan bij de geboden voorzichtigheid van veel professionals om het kind op die troon te duwen.

 

Ik ken nog zo'n kinderen van dichtbij. In realiteit willen ze alleen maar leuke antwoorden op wat zij leuke (maar, begrijpelijk voor de ouders, vermoeiende) vragen vinden. Ze zijn oprecht nieuwsgierig en dat mag zeker aangemoedigd en gestimuleerd doch ook begeleid worden zonder dat het daarom als een afwijking behandeld moet worden.

 

Vaak zijn het de ouders zelf die het niet aankunnen, zeker in onze moderne tijden waar sommige ouders met kinderen omgaan als het eten dat ze even snel in de magnetron gooien.

 

Die kinderen vergen veel tijd en energie en daar hebben ze recht op. Daarvoor heb je ouders.

 

Ik wil wel een extraatje aan info meegeven aan topicstarter, een van deze kinderen in mijn omgeving is (je zal maar pech hebben) ook nog eens kind van een NPD moeder. En daardoor kreeg het er al heel vroeg een schuldgevoel ingeklopt (letterlijk en figuurlijk). Het kind voelt zich nu schuldig voor zijn eigen karakter en alles wat er foutloopt in zijn omgeving en het voelt een constante drang om dat allemaal recht te zetten. En dat is heel jammer, want zo gaat alle energie die dit kind (inmiddels ook volwassen) kan investeren in zijn eigen potentieel helemaal verloren aan nutteloze dingen.


#6

Ralphie T

    Ralphie T


  • 0 - 25 berichten
  • 6 berichten
  • Gebruiker

Geplaatst op 15 mei 2014 - 14:57

Dank je voor deze reactie!
 

Ik herken mezelf helaas wel voor een groot deel in je beschrijving. Alle inzet en energie die verloren gaat in het dragen van de pijn, verdriet, schuldgevoel, poging om nu met terugwerkende kracht toch nog wat van de situatie te maken...

De "troon" waar je over spreekt, zou voor mij slechts het hulpmiddel zijn om alsnog de situatie te keren. Daarvoor zal mijn "trucje" bijzonder genoeg moeten zijn om te verantwoorden dat er niet gehandeld werd...ik zie geen andere manier meer die nog kan leiden tot de oplossing:
- geen pijn meer doen binnen mijn omgeving

- "gezien" worden door m`n moeder, om i.p.v. onze band nog verder af te breken, weer te gaan bouwen.

Loskoppelen lukt haar niet. Heb wel 10 tal keer met haar besproken dat alleen ik die agressieve houding oproep bij m`n zwager en dat zij daar niet bang voor hoeft te zijn. Mijn zwager is een prima vent, maar iemand die 0,0 twijfel heeft aan zichzelf, als hij een rotgevoel krijgt wanneer hij me ziet, dan ligt dat aan mij. Zo is zijn beleving..


Ik weet het ook niet, denk niet dat die "troon" gevaar oplevert voor mij als mens. Mijn kern is precies als in het verhaal: gewoon stoppen met vragen naar de tijd...niet uit op "kijk mij eens", ik maak het ook expres zo "klein" mogelijk (trucje), ze moeten me gewoon als Ralph blijven zien...
Zelf ben ik inmiddels al iets te vertrouwd geraakt met "m`n trucje" (heb al te vaak van dit soort situaties meegemaakt, gelukkig kleinschaliger), hierin snap ik je punt ook zeker...maar als ik de oorsprong (het bestaan ervan) mag/kan erkennen, dan kan ik het misschien zelf ook makkelijker naast me laten.
 

Het is nu een te groot onderdeel van me...weet niet zo goed hoe ik het uit moet leggen, snap de dubbelzinnigheid...

Oh, overigens heb ik dat van het klokkijken nog niet zo lang geleden pas voor het eerst gehoord. En daardoor zijn er bij mij wel een paar kwartjes gevallen. Ik heb, ongelukkig genoeg, vaak van die onwaarschijnlijke dingen gehad/gedaan, waarvan ik achteraf altijd dacht "huh, hoe kan dat dan? Het zal wel..." en de volgende situatie weer gewoon aan mezelf twijfelen.
Alleen zei m`n vader vroeger altijd: "er is nog nooit iets gebeurd wat niet kan".

"gelijk hebben/krijgen" is geen doel voor mij, nooit geweest ook. Ik ga (bijna "ging" moet ik bekennen) er altijd van uit dat mijn oplossing niet de juiste is...dat is wat ik als mens eigenlijk vanaf nu heeeeeel vaak kan gebruiken, zien dat mijn oplossing niet de juiste was...anders ga ik ook als narcist eindigen en dat is het tegenovergestelde van wie ik in m`n basis ben...maar waar ik inmiddels wel trekken van heb ben ik bang...vooralsnog noem ik het zelf "ERG m`n best doen, zo goed als ik kan, maar de pech hebben van het voorgeschotelde leven en de pech van iets te vaak de juiste oplossing te hebben gehad".
Mijn houding binnen m`n omgeving is onderschikkend.

 

Vanaf mijn 5e zat m`n vader in een rolstoel vanwege MS.
Denk dat hier de basis al gelegd werd in mezelf op de 2e plaats zetten t.b.v. het gezin.
Ik heb van m`n 17e tot m`n 27e een bodemloze (gbs) relatie gehad. Had altijd de oorsprong van haar problemen begrepen en gedacht dat ik genoeg liefde had om die schade te herstellen en samen gelukkig te worden. Dit heeft mijn eigenschappen (zuivere intenties, voorzichtigheid, empathie, en incasseringsvermogen) onzettend uitvergroot. Helaas sloot ik de relatie af met een harde klap aan deze dame. Op basis van het hele verhaal (ik wilde een oordeel) werd de zaak geseponeerd. Maar de dame in kwestie had een rondje gefietst door mijn woonplaats (met een dik oog) en een pitstop gemaakt bij de weinige vrienden die ik nog over had.
Op m`n 19e kreeg mijn zus Hodgekin en genas daarvan.
25 toen m`n vader overleed na een afschuwelijk ziektebed.
Vanaf mijn 26e begon mijn zus te kwakkelen met haar gezondheid, achter elkaar virussen, infecties, bacterien etc. hier begon de situatie met "klokkijken" om zoveel mogelijk kansen te bieden. Mijn zus was echt onwijs gelukkig, leefde ook altijd super gezond...ik van alles wat minder. Ik had van enkele preventieve middelen gehoord voor het voorkomen van virussen e.d. Had ook gehoord dat sommige virussen bepaalde soorten kanker triggerden, info die ik bij mezelf moest houden. Toch probeerde ik m`n zus te bereiken met de info van de preventieve middelen, omdat die heel betrouwbaar was. Dit botste steeds frontaal, als dat iets voor haar geweest zou zijn had de arts dat wel gezegd. 
Ik was 28 toen er Non Hodgkin geconstateerd werd bij haar, die mazzel heeft niemand in 1 mensenleven. Dacht ook het ziekenhuis want ze kreeg direct een behandeling tegen chlamidea (mogelijk de kanker opgelost toen ze 22 was, maar trigger laten zitten). M`n zus zei dat ze de kanker weer herkent had. Ik besefte dat dat was wat ik de laatste tijd in haar ogen en lach had gezien.
Dezelfde arts genas haar weer. M`n zus was inmiddels als de dochter die hij nooit gehad had, ze kreeg `s avonds om 12uur nog smsjes "jij bent de zon aan mijn hemel etc", geweldig als mens, maar ongezonde arts-patient relatie. Zeker als je weet hoe goed m`n zus was in het verbergen van klachten tegenover mensen waar ze om gaf.
Ik probeerde na haar genezing nog weer om in overleg te komen met de groep, met o.a. de preventieve middelen, maar ook met de vraag of de arts patient relatie wel "ok" was. Daarnaast wilde ik m`n zus overtuigen dat de arts geen kristallen bol had, niet alwetend was, kon toch geen kwaad om het te vragen? Weer kreeg ik de aanval over me heen, zo ook van haar man. De rest van de groep vond ik geen gehoor.
M`n zus ging op vakantie en kwam terug met Long-, Longvlies-, Hartvlies- en hartzakontsteking, maar alles ging nog gewoon "prima hoor" (zo`n grote bikkel was ze).
Er werd een bruiloft gepland, eindelijk zou ze gaan trouwen. Kanker ligt achter ons, vanaf nu gaat het beter...De datum lag een jaar vooruit. 
In dat jaar, zag ik plots diezelfde blik weer in haar ogen (twijfel aan mezelf of dat het niet in m`n kop zit), alle overige factoren op een rijtje...leek het me toch mogelijk dat het gebeurde. Heb een brief geschreven aan de arts, alle factoren op een rijtje gezet en gevraagd of hij daar alstublieft rekening mee kon houden, dat mogelijk m`n zus niet helemaal eerlijk was over haar klachten. Klachten waren last met slikken. Daarnaast vertelde ik van de preventieve middelen, gewoon om het maar gezegd te hebben...
Kreeg terug "geen zorgen jochie, wij zijn het beste team van Europa en zitten er bovenop. Je zus is naar mij 100% eerlijk over haar klachten. De klachten bij het slikken worden veroorzaakt door maagzuur, dat heb ik haar ook gezegd.".
Inmiddels heb ik een beetje vreemde positie binnen de groep, wat begrijpelijk is. Probeer het nog 1 keer, maar het botst weer. Besluit het dan toch maar los te laten...
Een week later komt iemand van de groep naar me toe en laat me eindelijk m`n verhaal volledig doen. Hij zegt van die "slimheid", maar dat we wel wat ermee moeten doen. Binnen no time is de hele groep het ermee eens.
Ik vond eindelijk rust in m`n gevecht, liep niet meer alleen met die info, ik botste, dus van mij had ze het nooit aangenomen. Nu was de info gedeeld en nam aan dat de info ook overgebracht zou worden... niet gebeurd.
Een maand later is de bruiloft en aan het eind van de huwelijksnacht stort m`n zus volledig in. Boodschap is Pijn, Pijn, Pijn! Uit de mond van m`n zus is die betekenis groter dan uit de mijne.
Met ambulance naar het ziekenhuis en ja...slokdarm kanker.
De arts beloofd haar te genezen, en wanneer dat gedaan is gaat er ook begonnen worden met preventieve aanpak van virussen en infecties (met exact 1 van de middelen die ik had aangedragen de afgelopen 3-4 jaar!).
Eerst moest er een kijkoperatie gedaan worden om te zien of er uitzaaing was. Voor het eerst dat ik hier naar het probleem kijk i.p.v. de oplossing. Want ik had die blik al wel heel wat maanden gezien bij m`n zus, was bang dat er uitzaaing zou zijn.
Resultaten waren keigoed. "yes, ik zat er naast dacht ik."
Ze hoefde "maar" 2 chemo`s en 3 bestralingen ofzo, en icm met die preventieve bestrijding waren de vooruitzichten goed.
Toch kon behandeling niet beginnen...2 problemen:
- om onverklaarbare redenen lag de leverfunctie bijna op 0.
- ook was er weer een virus aanwezig(!). Virus zou vrij spel krijgen bij chemo, dus moest eerst behandelt worden. maar zodra antibiotica gegeven werd lag de lever weer stil.
Totale padstelling, artsen begrijpen het niet en weten niet wat te doen.
Ik kan er toch niet bij zijn dus kruip achter internet...Vind een mogelijke oplossing, een kunstlever, wordt zelfs in Nederland ook gebruikt. Met die info naar de arts, maar wordt uitgelachen, "nee nierdialyse bedoel je, maar daar heeft ze niks aan".
Ik vraag hem toch dringend om overleg te voeren met de info die ik hem zojuist gaf en ga weer naar huis om verder te zoeken. Kunstlever wordt gebruikt bij patienten die op een nieuwe lever wachten, maar 80% van deze patienten heeft helemaal geen nieuwe lever meer nodig. Zodra de eigen lever even geholpen wordt door de kunstlever, herpakt hij zijn taak weer.
Volgende dag weer naar het ziekenhuis naar de arts, kunstlever bleek inderdaad te bestaan. Hierbij zei hij dat dat normaliter gebruikt werd voor patienten die wachtten op een nieuwe lever en daar kwam m`n zus niet voor in aanmerking. Ik vertel van de 80% die geen nieuwe lever meer nodig heeft, hij gaat terug voor overleg, komt met een lang gezicht terug...het is te laat. M`n zus was amoniak aan gaan maken en dat is een onomkeerbaar proces...kort daarop sterft ze.
En de oorzaak dat de lever stopte na de narcose, kwam ook nog binnen via een collega van m`n zus. Ze vertelde dat ze al een half jaar lang ruim een strip paracetamol op een dag slikte....
 

Daarvandaan moeten we met z`n allen een streep trekken. Ze is er niet meer en dat valt niet ongedaan te maken. Ik hoop op dat moment dat sommige kwartjes die bij mij vallen, aan de rest voorbij gaan...maar ben bang van niet.

Als iemand sterft aan leverfalen dan ziet dat er niet zo goed uit, helemaal geel en...gewoon vreselijk. Zo had m`n zus niet gezien willen worden, was iedereen het over eens. Kist kon niet open. Mooi.
Maarrrr voor de mensen die het echt willen wordt de kist toch nog een paar uurtjes open gezet.
Bij m`n zus betekende dat dat er gewoon een man of 80 langskomt. Ik snap dat soort dingen niet helemaal, maar ben gewend daar "anders" in te zijn. Ik laat iedereen in z`n waarde alleen begint de een na de ander aan me te plukken "Weet je`t zeker Ralph? Het is je laatste kans he?...Je moet het zelf weten, maar misschien is het toch beter als je even..." etc. Niet iedereen doet dat, maar wel teveel eigenlijk. Wat wel iedereen doet is bij de kist gaan kijken, komen stuk voor stuk terug "nee, zo zou ze niet gezien willen worden. Die kist moet absoluut dicht.". Sommige voegen daar zelfs nog achteraan "weet je echt zeker Ralph, dat je geen afscheid wilt nemen?".

Ik had m`n afscheid al genomen, toen m`n zus nog m`n zus was. Helaas was dat weken geleden, toen ze me wilde troosten door te zeggen "Ja, maar Ralph...Ik wist al wel heel lang dat het niet goed zat hoor...ik had de activiteit weer herkent.".
En dat moment was ik dan even de bikkel, wat ze zei was precies wat ik haar zo lang had geprobeerd te vertellen....Vanaf dat moment heb ik het aan haar gelaten of ze me wilde zien, ik begreep het als het te confronterend zou zijn...ze heeft de behoefte niet meer gehad...
 

Het zit nog steeds allemaal in me, heb het zo ver mogelijk weg gestopt, omdat we nu moesten gaan verwerken in wat ik wel kon delen met  m`n naasten.
 

De dingen waarmee ik me dan zo ver van de rest voel staan in m`n gevoel, zoals met de kist, zal geen mens aan me merken, ben daar wel gewend mee om te gaan, leef dat volledig in mezelf. Er staat van mijn kant ook niks meer in de weg, heb zelfs de arts nog m`n schouder geboden... maar daarna ontstond dus toch de situatie zoals deze maar voort duurt.

Zo heb ik nu al ruim 10 jaar, 100% inzet op gezamenlijk doel met dierbaren, 0% resultaat. en daarna nog maximale tegenwerking...
Mijn eigenwaarde heeft gewoon een complete 2 deling gekregen: interne eigenwaarde (dat wat ik mezelf waard vind): hoog....maar ik doe m`n omgeving pijn met mijn aanwezigheid of oprechte inzet vanuit liefde.
Externe eigenwaarde (dat wat m`n omgeving me waard vind): we zijn inmiddels 3x het punt gepasseert dat ze dachten dat het me wel eens teveel kon worden. Voel me echt voor spek en bonen mee doen, alsof ik al afgeschreven ben en het uiteindelijk toch wel ergens op uit zal lopen.


 

Vrienden heb ik inmiddels wel weer wat, maar daar kan ik ook niet met dit soort verhalen bij terecht.

Total ****ed up story is het geworden. De band met mijn moeder is gewoon heeeel belangrijk.
Als ik haar kan laten zien dat ze zich ergert aan dingen waar ook mijn grootste kwaliteiten uit voort komen... dan kan ze me als mens misschien ook een keer gaan waarderen.
 

Maar mijn verhaal is bijna niet meer uit te leggen zonder de indruk te wekken dat ik binnen de groep niet een totaal andere houding heb dan ik zeg dat ik heb.


Een laatste voorbeeldje, gewoon om het even van me af te schrijven:
Na het overlijden van m`n zus, wilde m`n zwager eerst het huis verbouwen voordat hij er weer in wilde gaan wonen met z`n dochter. Redenen daarvoor vallen te verzinnen maar doen er niet toe. Toevallig ben ik redelijk handig en vraag ik of hij m`n hulp kon gebruiken, "ja, heel graag".
Ook zouden we met z`n 4-en elke donderdag bij m`n moeder eten (zwager, nichtje, moeder en ik). Elke donderdag belt hij af.
En elke keer als ik afgesproken heb samen te gaan klussen, heeft hij een dubbele agenda.

bij de 4 of 5e keer gaat dat toch opvallen. Dus vraag of hij wel zeker weet dat hij op mijn aanwezigheid zit te wachten, geen probleem. Maar de situatie gaat zo verder, ook donderdag avond belt hij steeds af. Dat moet m`n moeder toch ook opvallen, dus vraag aan haar of dat ze misschien weet of hij niet op me zit te wachten. "nee hoor Ralph, helemaal niet. Dat zit in je hoofd. Anders moet je toch een keer hulp gaan zoeken."

Etc.
Tot het moment dat z`n nieuwe vriendin er dan is. Ik laat dat bij m`n zwager, veroordeel hem niet en zeg dat ik zelf wel tijd en ruimte voor nodig heb om ermee om te leren gaan. Even liever geen contact, moet dit even op een rijtje krijgen. Volgens mij is dat een pure LUXE, als iemand dat eerlijk aangeeft.
Bij m`n moeder is de nieuwe vriendin al wel op de koffie, prima, maar had de indruk dat ze daar nog niet aan toe was, maar laat het bij hun.
Nu kwam m`n zwager ineens WEL eten bij m`n moeder. Hij had echt serieus al 15 van de 20 weken afgebeld, zonder enig probleem.


Nu bel ik 1 keer af, geef daar welliswaar een smoesje aan. Maar helemaal foute boel! M`n moeder kan het allemaal niet meer aan en...wijst mij weer als schuldige aan, ik moest maar hulp gaan zoeken (alweer). Heb gezegd dat ik dat ok vond, maar dan wel met haar samen.
En die psych heeft ons daadwerkelijk even geholpen. Er kwam naar voren dat m`n zwager en m`n moeder al besproken hadden dat hij niet op me zat te wachten voordat z`n nieuwe vriendin er was etc. Hij hielp met los koppelen. Even ging het beter, daar was m`n moeder het mee eens.
Ook had deze psych me wel dingen laten zien die ook ik nog beter kon doen.

Op een moment stopten we met de therapie en vroeg ik of ik nog bij die psych kon blijven "hangen", om missschien gebeurde zaken in het verleden nog wat beter weg te zetten. Hij zei dat hij ons dan nooit meer samen mocht behandelen, dus besloot ik die optie in ieder geval open te houden.

Heel veel vervelende dingen later gaan m`n moeder en ik weer hulp zoeken, maar zoekt ze een andere psych en vraagt daarbij ook nog achter m`n rug om privégesprekken aan. Wat ze volgens mij dus helemaal niet mag.

Maar goed, wil er ff een eind aan brijen nu.
Nu vroeg ik laatst waarom ze dan eigenlijk voor een andere psych gekozen had, we hadden toch baad bij die andere?
Nu zei ze ineens dat Ik daar baad bij had en zij helemaal niet.

Nee mam, dat is inzet die je gevoeld hebt, dat kost wat moeite...




 

 


#7

Alek

    Alek


  • 0 - 25 berichten
  • 13 berichten
  • Gebruiker

Geplaatst op 15 mei 2014 - 16:41

Hey Ralph,

 

Ik wil twee dingetjes zeggen. Het eerste is meer een advies. Je zet heel veel persoonlijke details hier, ongetwijfeld uit vrije wil, maar het laat je niet veel privacy meer, zo op het open internet.

 

Tweedens, en dat is eigenlijk het slechte nieuws, maar ik weet niet of het voor jou opgaat. Moeders met NPD veranderen haast niet. Het is soms pijnlijk om te zien hoe kinderen maar hun best blijven doen om de liefde van de moeder voor zich te winnen terwijl de moeder zich steeds verderaf plaats, eeuwig onbereikbaar voor het kind.

 

Dus, niet dat je de band met je moeder moet verbreken, maar misschien dat je toch eens kan uitkijken naar andere banden. Je sprak al over vrienden, misschien zijn er toch nog wel een paar rariteiten in je familie met wie je het ook nog ziet zitten te investeren in een duurzame band en ik denk dat je op lange termijn daar een groter rendement zult hebben - gesteld dat er een geval van NPD aan de orde is hier.

 

Je gaat al naar de psych, hij zou het (de NPD) voor je kunnen bevestigen of niet. Daar ben je ook al wat mee.

 

Wat betreft de troon - dat was meer voor ouders die van hun kind een prodigy willen maken naar de buitenwereld toe. Zelfverkenning, in jouw geval, is veel positiever, uiteraard.

 

Veel geluk nog en ik vind dat het de goede kant opgaat als je zegt dat je nu ook meer naar je eigen behoeften zult kijken.  :)


#8

Ralphie T

    Ralphie T


  • 0 - 25 berichten
  • 6 berichten
  • Gebruiker

Geplaatst op 16 mei 2014 - 06:14

Dank je wel!

 

Privacy heb ik niet zo`n moeite mee, integendeel. Ik word zo hard geblokt in het doen van m`n verhaal binnen de familie (ooms die aan de deur komen, zeggende dat ze voor mij komen, maar feitelijk gewoon komen omdat ik een keer ruzie met m`n moeder heb gehad en zij bij hen is gaan uitjanken), dat het wel eens lekker is om dan je verhaal te doen waar gewoon iedereen het kan zien. Niet met als doel dat iedereen het ziet, maar ook geen voorzichtigheid erom...

Of m`n moeder een npd is weet ik eigenlijk niet, ik heb haar altijd ervaren als een erg aardige moeder. Ze heeft veel meegemaakt.
Heb eerder het gevoel dat m`n moeder een ontzettend sterke zelfbeschermingsfunctie heeft en zich laat leiden/lijden door angst. Ze heeft het zelf niet door, hoe ze mij de rug toe keert.

Mijn zwager is duidelijk een npd. Onmogelijk dat hij bij zichzelf na zal gaan of dat hij heeeeel misschien zelf iets verkeerd doet. Zoals ik al zei was hij na een paar maanden al verder met die nieuwe vriendin. Dat is voor hem ok. In diezelfde week dat ze in huis kwam, waren er 2 rare dingen gebeurd, toen hij tv zat te kijken op de bank was er een schilderij (van m`n zus en m`n nichtje) van de muur gevallen, boven op z

 


#9

Ralphie T

    Ralphie T


  • 0 - 25 berichten
  • 6 berichten
  • Gebruiker

Geplaatst op 16 mei 2014 - 09:05

Het lukt me niet om de vorige post aan te passen...maar had per ongeluk op "plaatsen" gedrukt...
Hierbij de rest... (voor wie zin heeft om te lezen.)

 


Mijn zwager is duidelijk een npd. Onmogelijk dat hij bij zichzelf na zal gaan of dat hij heeeeel misschien zelf iets verkeerd doet. Zoals ik al zei was hij na een paar maanden al verder met die nieuwe vriendin. Dat is voor hem ok. In diezelfde week dat ze in huis kwam, waren er 2 rare dingen gebeurd, toen hij tv zat te kijken op de bank was er een schilderij (van m`n zus en m`n nichtje) van de muur gevallen, boven op z`n kop, en nog zoiets raars wat in de regel zeg maar nooit gebeurd.
Hij zat het te vertellen bij m`n moeder, hij had nogal een plek op z`n kop.
Toen ik het hoorde, zat ik direct met kromme tenen, vond het lullig voor hem, dacht dat hij met z`n geweten geconfronteerd zou worden. Hij is voorheen nogal bezig geweest met paranormale dingen enzo.
Hij zag mijn plaatsvervangende emotie en vroeg wat er was. Ik wist niet zo goed hoe ik dit voorzichtig kon brengen, maar vroeg of dat het ja....m`n zus geweest zou kunnen zijn.
Alsof hij water zag branden, hij zou zich geen enkele reden voor kunnen stellen waarom...etc...

Andere gebeurtenis met m`n moeder en de vader van m`n zwager:
Na de begrafenis van m`n zus ben ik behoorlijk gecrasht. 3 weken geslapen, 24/7, alleen wakker om te eten en een keer te douchen of naar de wc te gaan. Emotional Burnout noemde de dokter het..."bodem van de put" noemde ik het, achteraf onterecht.
Daarna weer langzaam proberen eruit te komen (binnen de situatie zoals hij was).
Mijn huisje (zolderverdieping) huur ik van de vader van m`n zwager. Heb hier enorm veel van mezelf ingestopt, na het eind van die bodemloze relatie. Het is mijn veiligheid, erg belangrijk voor me.
De vader van m`n zwager (zal hem even E noemen) had tegen m`n moeder gezegd dat hij zo graag een vaderfiguur voor me wilde zijn. Heb het altijd als een zachtaardige man gezien en vond dat (zeker gezien de situatie) gewoon een fijn gevoel. Heb daar dus aansluiting in proberen te vinden. Ben hem gaan helpen met z`n vijver, een keer of 4. (zonder ook maar ergens over te praten, dat was niet aan de orde), maar voelde niet echt het vaderfiguren gevoel ofzo. Ook niet een klein beetje.
De keer erop begon m`n moeder weer te vertellen hoe`n aardige fijne man E is en dat ze zo`n goede band met hem heeft. Hij zou weer gezegd hebben van die vaderfiguur. Ik vertel aan m`n moeder dat ik die aansluiting heb proberen te vinden, maar ik dat gevoel niet zo heb...maar zal het nog een keer proberen.
Ben nog een keer bij hem langs geweest. En kort daarna amputeerde ik per ongeluk bijna m`n grote teen door er een radiator op te laten vallen. Domme pech, net daarvoor was ook al m`n hoornvlies aan een tak blijven hangen bij het snoeien van een boom. Maar ik lach nog steeds, op de bodem van de put kan je ook weinig anders, als je eruit wilt. Bovendien heb ik wel ergere dingen gezien. Het viel me op dat ook al is je zicht in 1 oog nog maar 20%, hoe snel je hersenen dat dan compenseren, je hebt het binnen een paar dagen niet eens meer door. Is een mooi iets, dus dat soort dingen gebruik ik dan om toch vooruit te proberen te komen.
Toen gebeurde er echter iets waar ik nou net NIET op zat te wachten, 1 van m`n katjes (2,5 jaar oud) zakt thuis ineens door de poten. Dus ik in de wagen als een gek naar de dierenarts gereden. Ging echt niet goed met `t beestje. Nooit iets gemerkt van klachten, heel plotseling. 
Op de tafel bij de dierenarts wordt ze onderzocht. Ik belde m`n moeder even, denk dat ik even steun zocht nu. Mijn moeder stond ineens bij de dierenarts, superlief. Maar wat doet ze, ze begint te zeiken over dat ik met de gebroken teen, toch in de auto was gestapt. Sla dat ff over, doe het 1 keertje niet. Ik sloot direct m`n gevoel af en ben weer terug naar binnen gegaan naar m`n katje. Ze waren inmiddels een echo aan het maken en ik vroeg aan de dierenarts of ze het wel ging halen. Hierop keek de dierenarts me aan "Ik weet wie je bent Ralph, maar weet niet waar dit heen gaat...". (uit de mond van een arts die je nog niet eerder hebt gehad wil dat denk ik zeggen, dat hij weet dat het al een tijdje niet zo mee zit en ook met dieren nogal pech heb gehad).
Ik schrok ervan en op dat moment ga ik weer "klokkijken", zelf het koppie erbij houden, ik word scherper i.p.v. bang en afhankelijk.
Ik wil Donna (katje) troosten en ze bijt me onvoorstelbaar hard in m`n hand, nooit gedacht dat katten zo veel kracht in de kaken hadden. Ik voel dat de dierenarts op kijkt om me gerust te gaan stellen, maar heb liever dat hij op de monitor kijkt van de echo. "ja, weet ik, oerinstinct, de tijd dringt.", zeg ik tegen hem. Mijn zus hadden ze ook met 3 man in bed moeten houden, toen het lichaam echt in gevaar begon te raken.
De assistente nam de temp op van Donna in d`r kontje. De temp was te laag.
Ik had nu geen mensen met wiens gevoelens ik allemaal rekening hoefde te houden, ben geen dierenarts, maar zeg toch:
"adrealine ajb, in het hart.".
De dierenarts kijkt me verbaast aan, ik geef hem de ontbrekende info:
"haar voorkant is nog wel op temperatuur en kracht zit er ook genoeg in.".
Hierop liep de dierenarts naar de kast en pakte een spuit met adrealine. "Je weet dat het dan ook direct afgelopen kan zijn?"
Nee, had ik geen idee van, ik ben geen dierenarts haha. Maar ik vraag of dat er mogelijk nog andere opties zijn, gezien het noodsignaal.
"Nee Ralph, ben bang van niet.".
Spuit erin gezet en helaas sterft Donna. Zonder verder te lijden dan gelukkig.
--- normaal ga ik dus supervoorzichtig met zulke situaties om, maar had net het hele verhaal van m`n zus achter de rug, waar alle dingen precies op de verkeerde plek zijn gevallen. Normaal zou ik hier een vraag gesteld hebben, nu zei ik "Adrealine". Gelukkig ging deze dierenarts er goed mee om en vond hij het katje belangrijker dan mij duidelijk te maken dat hij de dierenarts is en niet ik. Maar als het achterlijf geen functie meer heeft en kouder wordt, de voorkant is nog erg krachtig en warm, dan is er maar 1 mogelijkheid. Ongeacht de oorzaak, krijgt de achterkant dan geen doorbloeding meer. Ik had gehoopt op een bloedprop of iets, of een falende hartklep. Per onmiddellijk (oerinstinct) had dat alleen opgelost kunnen worden met een Turbo geven aan de bloedsomloop.
Dit zijn dingen die ik verder met niemand bespreek, dat blijft daar bij de dierenarts. Donna was dood en ja...daarvan was ik verdrietig...m`n katjes betekenen ontzettend veel voor me. Maar goed, dit om even aan te geven hoe mijn "Klokkijk-trucje" werkt. Het zou een toegevoegde waarde moeten zijn, maar ben er helemaal niet zo blij mee meestal. Weet er in het dagelijks leven goed mee om te gaan, en in Donna`s geval was het de best mogelijke afloop, maar bij m`n zus heeft het voor veel problemen gezorgd.---

Afijn, nogmaals, ik kan me heel goed "dempen" tegenover de buitenwereld. Maar E kwam die week de huur bij me ophalen (die vaderfiguur). Hij bleef op de trap staan, ik vroeg of hij koffie wilde "nee.". Vroeg of hij op de trap bleef staan (anders moest ik de deur even dicht doen voor m`n andere kat), "ja.". Dus de huur gepakt binnen en toen stond hij alweer onderaan de trap.
Met m`n klompvoet naar beneden gehuppeld, en onze armen moeten strekken om hem toch nog de enveloppe mee te kunnen geven...
Schijnbaar is mijn pech HEM allemaal even teveel geworden.

Later die week komt m`n moeder weer, begint uiteraard weer over E, dat hij weer gezegd had van die vaderfiguur. En heb ik flink geiriteerd gezegd dat ik daar weinig van merk. Hierop ontvang ik nagenoeg 0 steun.
De keer daarna echter, begint ze E wel weer helemaal op te hemelen, ongevraagd, het onderwerp is nog niet in de buurt geweest van die richting, maar begint ze weer te vertellen hoe fijn haar band is met hem, dat hij op de koffie is geweest etc.
Ze ziet wel wat er gebeurd, maar ze zit haar eigen beeld gewoon omhoog te praten. Dat is best vervelend, ernstig vervelend.
Het enige wat ik kan doen is mezelf uitleggen dat het gebeurd. Ze is bang dat er ook zo met haar omgegaan wordt, vooral door m`n zwager (die is een stuk agressiever dan z`n vader), en dat ze daardoor misschien het contact met haar kleindochter verliest.

Kort daarna ging het bedrijf failliet waar ik werkte en had ik dus geen werk meer.
Om volstrekt onduidelijke redenen (discussie over een kozijn), wordt ik door E uit huis getrapt, op dezelfde dag dat ik werkloos werd (financieel is geen probleem, vanwege de erfenis van m`n vader). Ik kreeg 1 dag om te vertrekken. Reden: dat hij zich niet langer voor *** liet zetten door mij, dat ik altijd alles beter wist en slachtoffertje was. Hij wilde geen woord meer van me horen.
--- na Ilja`s dood, heb ik alles behalve het "beter geweten", dat zul je begrijpen. Zou de situatie niet echt helpen, ik moest me zo klein mogelijk houden...en zielig al helemaal niet...wel een lange lijst met pech...bodem van de put had ik 2 jaar geleden al gevonden. Sorry als ik mezelf hier nu iets zielig mee uitdruk.----

Praten was onmogelijk dus met hem, maar we hebben een oplossing dacht ik. Mijn moeders band was wel heel goed met hem. Ondanks dat ik absoluut alles los van elkaar wilde koppelen, vond ik dat ik nu toch het recht had om m`n moeder te vragen of ze misschien kon informeren of er sprake was van een misverstand. Ze wist hoe ontzettend belangrijk m`n huisje is voor me...en dat ik het gewoon echt niet allemaal meer ga trekken. De wanden van de put worden alleen maar hoger.

Nee, geen sprake van, ze zou E niet bellen. Snap ik niet, dan maak ik de drempel zo ontzettend laag, vragen naar een mogelijk misverstand, of op z`n minst dan de reden...maar ze doet het niet.
Dit was op een moment dat er ook nog 101 dingen gebeurd waren met m`n zwager, in een beetje dezelfde context als dit...
We besluiten er even met de psych over te praten (de psych, waar ze achter m`n rug om 1-op-1 gesprekken had aangevraagd). Dus het gesprek daar loopt enigsinds op. Ik vraag wat dan het probleem is, waarop ik als antwoord krijg dat ze bang is dat E de reden verteld en ik die zal ontkennen. (snap dit stukje nog steeds niet ten volle, maar goed).
De psych vind het allemaal normaal schijnbaar, terwijl ik daar toch zat om de band met m`n moeder te verbeteren (volgens mij is VERTROUWEN daarbij de basis), dus ik zit tegenover de 2 dames, snap er allemaal geen reet meer van. Sta op en zeg dat ik naar Brazilie vertrek. Was niet bedoelt als dreigement, dat was echt m`n plan.
Maatje van me was net terug uit Brazilie met de mooiste verhalen over hoe mensen elkaar daar helpen.

Hier maakten de psych en m`n moeder van dat ik mezelf iets aan ging doen. (in HUN hoofd, HUN gedachten, dus ze wisten echt wel dat het allemaal wel wat veel werd voor me).
Ik heb daarop gezegd dat ze zich daar geen zorgen over hoefden te maken, zelfs toen ze het bijna in m`n mond probeerden te leggen. Ben boos weggegaan en heb gezegd dat het crisisteam (wat ze nog voorstelde toen ik naar buiten liep) niet nodig was.

In VOLLE PANIEK hebben de 2 dames toen WEL E opgebeld, niet om naar een misverstand te vragen, of een reden...nee, dat ik mezelf iets aan ging doen, als ik daar niet mocht blijven wonen!!!!!! (bizar! Ik wil zoiets never ever als wapen gebruiken om "m`n zin" te krijgen, doe ALLES om daar heel ver vanaf te blijven, en zij maken er toch een wapen van, wat ze bij mij in de hand drukken.).

Thuis aangekomen wil ik maar 1 ding, slapen, slapen, slapen. Zo ben ik, op zulke trieste momenten, sluit ik me af van de wereld...en wil ik gewoon even niet dat hij aan de hand is.
M`n telefoon hoor ik wel, maar heb hem ver in een hoek gesmeten.

Inmiddels lig ik te slapen op de bank, als m`n moeder binnen komt met een oom van MIJN familie (die waar zij 15 jaar geleden van gescheiden is en we bij de vorige psych van af hadden gesproken om m`n moeder geen steun meer te laten zoeken bij mensen uit MIJN omgeving).
En het kan zo toch niet langer, kijk `m nou toch...zegt m`n moeder jammerend. M`n oom zegt dat de hele familie in rep en roer is en of ik m`n telefoon niet had gehoord want E had gebeld. Ik zeg slaperig "oh"...Hij was zelfs aan de deur geweest. Vond ik op recht jammer, als ik dat had gehoord had ik open gedaan. ik zei "oh, ok..".
Hierop kreeg ik terug "Nee, niet "ok" natuurlijk, die man is helemaal in paniek. Die wil dit (dat wat m`n moeder en m`n psych tegen hem hebben gezegd, maar niet uit mijn mond is gekomen, het tegendeel zelfs!) natuurlijk niet op z`n geweten hebben!".

Ben ik dan idioot? Daar gaat het hier toch om? Ze duwen me net zo ver naar het randje, nog iets verder, nog iets verder, maar als ik spring, wenst niemand het gedaan te hebben. Echt een BIZARRE wereld is het geworden.

En het mooiste van alles, is dat m`n moeder overtuigd is dat ze voor MIJ die telefoon heeft gepakt.

Nou, hier gaat dus al m`n energie in zitten, droevige is dat het hele verhaal wat ik hier nu gedaan heb echt nog maar een fractie is van wat er allemaal gebeurd is.
Heb dalijk een gesprek met haar, met iemand uit haar kennissenkring die van de week bij mij langs is geweest. Hij heeft het geweldige vermogen om nou eens geen oordeel te hebben over een situatie, voordat hij vraagt wat er aan de hand is.

Ondanks dat hij de andere kant van het verhaal al meerdere keren had gehoord en die van mij nog nooit, was hij het toch aardig "met me eens" (= in belang van oplossen, niet om "gelijk te krijgen").

Dat is de laatste inzet die ik wil leveren. Anders knip ik de band door. Heb al heel vaak afspraken met m`n moeder proberen te maken om zus of zo niet meer te doen, maar het is haar tot nog toe alleen heel even een beetje gelukt, toen we bij die psych zaten waar ik nu volgens haar alleen belang bij had..

En juist dat is waar ik steeds ook bij merk hoe ver (en steeds verder tot hier) ik afwijk van "de normale mens", volgens de natuurwetten is deze egoist... maar ik zou niet weten hoe het voelt om iets puur uit "eigen belang" iets te doen... ja, behalve dan de hobby`s die ik uit de grond stamp, of het schijt hebben aan m`n belastingaangifte, solicitatieplicht en andere van dat destructieve dingen uit "eigen belang" haha. -
En hier zit dan die rare splitsing in eigenwaarde. Ik weet dat ik bijzondere dingen kan doen, ik weet dat ik max inzet om het zo fijn mogelijk te hebben met z`n allen, ik weet dat ik de zweepslagen van een ander op kan vangen, weet dat ik sterk ben daarin en ben trots op het feit dat ik nog steeds rond loop...
Maar van de andere kant weet ik ook dat mijn "waarde" nooit gezien wordt, enerzijds omdat ik er niet over praat, omdat men zich er dan aan ergert, anderzijds omdat ze me snoeihard afrekenen op mijn gebreken (wat ik zelf herstelbare schade noem, als de oplossing gepakt wordt).
En als ik hier de lijn door knip, zal ik een lange weg te gaan hebben denk ik.

Dan heb ik helemaal ALLES verloren waarop ik ingezet heb en waardoor ik nogal wat maatschappelijke achterstand heb opgelopen zeg maar. Heb er zelf wel voor gekozen, maar met veel liefde in me (die ik alleen bij m`n katjes echt kwijt kan) en het "trucje", heb ik nooit echt een keuze gehad...voor mijn gevoel.

Andere mensen lijken het zo totaal anders te doen, of het is echt de pech van m`n omgeving. Maar die doen dus heel vaak dingen die "tegen het geweten in" zijn, vervolgens lijken ze hun eigenwaarde omhoog te halen in het vinden van acceptatie door anderen...


Ben op het moment een boek aan het schrijven, voor het geval de band doorgeknipt gaat worden. Waarin ik m`n levensverhaal vertel en even uitschreeuw. Alle ups, en voornamelijk downs...een soort manier waarop ik wil laten zien dat ik toch enige waarde had MOETEN hebben in de maatschappij, maar ook bij de mensen die ik liefheb.

Hoop dat ik het enigsinds leuk weet te brengen, met de nodige zelfspot, maar wel laat zien dat het ook mogelijk is om iets voorzichtiger met elkaar om te gaan. En dat het mogelijk is om langs gebreken heen te kijken, om daarachter een mooi mens te ontdekken.

En het trucje van de klok zal hier wel inkomen haha.


 


#10

anusthesist

    anusthesist


  • >5k berichten
  • 5819 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 16 mei 2014 - 17:44

[mod] Dit topic is tijdelijk op slot voor moderatoroverleg. [/mod]
That which can be asserted without evidence can be dismissed without evidence.





0 gebruiker(s) lezen dit onderwerp

0 leden, 0 bezoekers, 0 anonieme gebruikers

Ook adverteren op onze website? Lees hier meer!

Gesponsorde vacatures

Vacatures