Springen naar inhoud

toenemende belangenverstrengeling in het reguliere circuit


  • Log in om te kunnen reageren

#1

kees56

    kees56


  • >100 berichten
  • 136 berichten
  • Verbannen

Geplaatst op 25 februari 2006 - 11:02

Onder dit topic wil ik proberen in de vorm van een socratische dialoog de volgende stelling te verdedigen:

'Een psychotehrapeut heeft affiniteit met het vak o.a. vanwege eigen trauma's. Het zou zelfs weleens het belangrijkste motief kunnen zijn om op de stoel van therapeut te gaan zitten: daar stopt de noodzaak tot het uitwerken van eigen problematiek door de rol die de therapeut aanneemt. Het vak van psychotherapeut is met behulp van het afweermechanisme 'projectieve identificatie' te zien als weerstand tegen het verder uitbreken en uitwerken van eigen problematiek. De therapeut is zich er niet of nauwelijks van bewust dat de eigen ellende uitgevoerd en uitgewerkt wordt door de cliŽntŤle.'

Toelichting:
In het algemeen zal een psychotherapeut in staat zijn anderen te helpen tot het (diepste) punt waar eigen problematiek geraakt wordt. Het werkveld is vanuit een regressief perspectief gezien dus beperkt tot aan het punt waarop de therapeut zelf in regressie gaat en de rol verliest. Binnen de traditie van de psychoanalyse was en is een degelijke procedure om te voorkomen dat de therapeut stopt met uitwerken van eigen problemen. De analyse van de tegenoverdracht in een situatie van inter- danwel supervisie is onderdeel van de dagelijkse praktijk van de psychoanalyticus.

Met de toename van de rationalisering en commercialisering van het psychotherapeutisch bedrijf is mijn verwachting dat met name de aandacht voor de eigen problematiek van de hulpverlener hierin ondergesneeuwd dreigt te raken en plaats maakt voor de meer algemene problemen waar wij als deugdzame burgers van deze maatschappij mee te maken hebben: genoeg geld proberen te verdienen voor eigen leven en vooral overleven.

Het moge duidelijk zijn dat hiermee uiteindelijk de cliŽnt verder getraumatiseerd wordt dan al is gebeurd en waarvoor juist therapie werd gevraagd.

Kunnen wij hier eens met ellkaar praten over dit centrale iatrogene effect van de moderne psychotherapeutische hulpverlening?

Hoe zuiver op de graad is de moderne reguliere psychotherapeut? Wat mogen we verwachten? Steeds meer doekjes voor het bloeden die aan de oppervlakte voldoende effect lijken te sorteren, of zijn we nog in staat echt curatief te werk te gaan zoals onze voorgangers in de club van zware jongens rondom Freud?
Zijn de reguliere psychotherapeuten van nu zelf voldoende ontsmet om Łberhaupt in veiligheid te kunnen wroeten in de psyche van een ander?
Ik vermoed dat dit met name door maatschappelijke ontwikkelingen in toenamende mate niet meer het geval is.

Dit forum kan gratis blijven vanwege banners als deze. Door te registeren zal de onderstaande banner overigens verdwijnen.

#2

Sjorssnors

    Sjorssnors


  • >250 berichten
  • 768 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 25 februari 2006 - 13:56

Inderdaad een issue welk zeer van belang is. De 'projectieve identificatie' houdt in dat het identificeren buiten het eigen (intrapersoonlijke) perspectief hoort te gebeuren, betreffend psychotherapie. Het is dan objectiever, mits het overigens vernieuwing (verbetering) toe laat, wat impliceert dat wel bepaalde normen gehanteerd moeten worden, maar dat het wel een deur op[en moet laten voor controversiŽle suggesties.

#3

Windsurfer

    Windsurfer


  • >1k berichten
  • 1293 berichten
  • VIP

Geplaatst op 25 februari 2006 - 14:05

Je teneur in je post verbaast me toch wel Kees56. Ik krijg bijna het gevoel alsof jij vindt dat de kwaliteit van de psychotherapie met sprongen achteruit holt. Terwijl die feitelijk alleen maar beter wordt. Dat jij het hebt over verdergaande traumatisering van de client door de veranderingen in de werksetting van de psychotherapie vind ik nogal ver gezocht.

Zaken als projectieve identificatie worden onder de primitieve afweer gerekend, en voor zover iemand die geschikt is voor het vak van psychotherapeut een persoonlijkheidsorganisatie zou hebben waarin dit type afweer plaatsvindt (zeer weinig volgens mij want minder geschikt voor dit vak) is er altijd nog een leertherapie en supervisie om die persoon hier alvorens hij zelfstandig het vak gaat uitoefenen, vaak op gewezen te hebben.

Dat therapeuten het vak ingaan om eigen problematiek door te werken is een clichť. Deze therapeuten zullen er best zijn, maar zijn vervolgens opgeleid de overdracht in de smiezen te houden. Therapeuten zijn ook maar mensen, en hebben ook een leven waarin van alles gebeurd, positief en negatief.

#4

Louise

    Louise


  • >250 berichten
  • 547 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 26 februari 2006 - 13:44

Ik wil even inhaken op dat een client uiteindelijk verder getraumatiseerd wordt.

De GGZ is ervoor verantwoordelijk dat dat er geen secundaire traumatisering plaats vindt. Wat je in de praktijk vaak ziet, en dan haal ik bv borderline patienten aan, is dat respectvolle bejegening met inzet van alle mogelijke middelen, te wensen overlaat. Daarbij worden beperkingen vaak niet duidelijk gemaakt, waardoor er veels te hoge verwachtingen zijn vanuit "de borderline-patient".

Daarbij de meningen over psychotherapie voor borderlinepatienten bijvoorbeeld, kunnen flink uiteen lopen.
De interactie is heel complex.
Er is veel meer onderzoek gewenst naar de effectiviteit van interventies bij borderlinepatienten. Een gouden aanpak voor de behandeling is niet bekend en binnen de GGZ verschillen de meningen hierover aanzienlijk.

Niet iedereen, ook niet elke psychotherapeut heeft affiniteit om deze doelgroep te begeleiden. Een menselijk iets, wat wel erkend mag worden door de persoon in kwestie. Of dit vaak het geval is, ik betwijfel het.

#5

Windsurfer

    Windsurfer


  • >1k berichten
  • 1293 berichten
  • VIP

Geplaatst op 27 februari 2006 - 11:30

Wat je in de praktijk vaak ziet, en dan haal ik bv borderline patienten aan, is dat respectvolle bejegening met inzet van alle mogelijke middelen, te wensen overlaat. Daarbij worden beperkingen vaak niet duidelijk gemaakt, waardoor er veels te hoge verwachtingen zijn vanuit "de borderline-patient".  


Typische dynamiek voor de pathologie van de borderlinepatient...

Daarbij de meningen over psychotherapie voor borderlinepatienten bijvoorbeeld, kunnen flink uiteen lopen.  
De interactie is heel complex.  
Er is veel meer onderzoek gewenst naar de effectiviteit van interventies bij borderlinepatienten. Een gouden aanpak voor de behandeling is niet bekend en binnen de GGZ verschillen de meningen hierover aanzienlijk.  


Momenteel is het MBT wat de klok slaat (@veertje: dit staat voor Mentalization Based Treatment :wink: ) en voor de groep met minder mogelijkheden is pappen en nathouden en veel structuur aanbieden de aangewezen manier. Ik denk niet dat er hierover binnen de GGZ veel meningsverschil is.

Niet iedereen, ook niet elke psychotherapeut heeft affiniteit om deze doelgroep te begeleiden. Een menselijk iets, wat wel erkend mag worden door de persoon in kwestie. Of dit vaak het geval is, ik betwijfel het.


De ene borderliner is de andere niet, en het zou nogal onzin zijn om als psychotherapeut te zeggen dat je geen borderliners kunt/ wilt behandelen. Bovendien komen veel borderliners vaak om redenen in behandeling die niets met hun persoonlijkheid te maken hoeven hebben.

Louise, even een vraag puur uit interesse: ben je zo maar geinteresseerd in psychologie? of anderszins ervaringen ermee?

#6

kees56

    kees56


  • >100 berichten
  • 136 berichten
  • Verbannen

Geplaatst op 27 februari 2006 - 15:34

[Edit Veertje: De inhoud van deze post is OFF TOPIC. Na de vraag aan Louise begon een kleine off-topic voorstellingsronde, die ik samen bij kees56's inbreng in deze post heb geplaatst om de off-topic gedeelten tot 1 post te beperken]

Ik ben 50 jaar, man.
Na VWO-bŤta: 2 jaar natuurkunde TUD, 2 jaar filosofie EUR en toen gaan werken, voornamelijk handwerk (via uitzendbureau's). Op dit moment ben ik CNC-operator in de metaalindustrie: nog steeds handwerksman. (Uit overtuiging).
7 jaar (klinische) psychologie RUL in deeltijd. Niet afgestudeerd omdat ik me niet kon en wilde identificeren met de titel 'klinisch psycholoog' en ik niet verder wilde in reguliere zin. Ik koos voor 'alternatief'.
12 jaar holotropic breathwork ervaring, in de rol van deelnemer, assistent en later in een eigen vorm als leider van 'mijn' begeleidingsgroep. Nu ben ik een jaartje in rust en in reflectie voor wat betreft mijn activiteiten als 'wounded healer'.
Belangrijkste ontdekking tot nu toe: Mogelijke karakterologische gevolgen van het  Vanishingtwin Syndrom

Als je nog meer van me wilt weten, vraag gerust. Ik kan je echter niet garanderen dat ik ook mijn privť-leven op dit openbare forum prijsgeef, maar wie weet. :-)

Nu jij?


Ik ben niet zomaar geinteresseerd, wie wel?  
Die interesse is ontstaan om een stuk zelfkennis op te doen, vervolgens is het door mijn werk ontstaan.  
Momenteel ben ik 5 jaar werkzaam in een woonbegeleidingscentrum als woonbegeleider. Doelgroep is jong-volwassenen, licht verstandelijk gehandicapt/zwak begaafd en psychische problematieken.  
Ik heb de z-inservice opleiding gedaan in 1990, waar nauwelijks iets over psychiatrie aanbod kwam. Daarnaast allerlei cursussen via de organisatie.  
In het najaar ga ik een opleiding casemanagement in de GGZ volgen.  
Ben absoluut een praktijkmens.  

Dit topic krijgt weer een heel andere invulling, dan de bedoeling is geloof ik, maar ja.  

En nu Docterandus Windsurfer aan zet!

oei betrapt. ben psycholoog

[op Louise's opmerking dat deze topic een andere invulling krijgt dan de bedoeling was:].

Dat geloof ik niet. Ik probeer zelf de lijn er wat in te houden, in erkenning dat zijsprongen soms nodig zijn. Wat ik leuk vind is om ongeveer te weten met wie ik dit gesprek voer (qua opleiding en professionele achtergond).  
Niet om dit als strategie in het gesprek te gebruiken, maar om beter af te kunnen stemmen op de ander. Om de ander beter te kunnen begrijpen en daardoor hopenlijk ook in positieve zin te kunnen bereiken. Een socratische dialoog is bedoeld om van te leren. Voor allen.  
[Edit Veertje: af en toe een zijsprong is geen ramp zolang de topic daardoor niet verzandt of onoverzichtelijk wordt en er snel weer teruggekeerd wordt naar het onderwerp - ik begrijp de toegevoegde waarde van deze kleine voorstellingsronde wel - maar goed, nu toch maar weer on-topic]


#7

Louise

    Louise


  • >250 berichten
  • 547 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 27 februari 2006 - 17:41

Momenteel is het MBT wat de klok slaat (@veertje: dit staat voor Mentalization Based Treatment  ) en voor de groep met minder mogelijkheden is pappen en nathouden en veel structuur aanbieden de aangewezen manier. Ik denk niet dat er hierover binnen de GGZ veel meningsverschil is.


Echt duidelijke richtlijnen voor behandeling zijn niet eenvoudig om op te stellen.
Wat je al zegt, pappen en nathouden en veel structuur aanbrengen dat wordt gezegd, maar in wezen, in de praktijk, kun je die op allerlei mogelijke manieren invullen. Een visie die veel meer richtinggevend is, ontbreekt er toch wel, en in wezen zegt pappen en nathouden, vrij weinig.
In de GGZ (Nederland) bestaan allerlei scheidingen en schotten: tussen ambulant en klinisch, tussen reguliere behandeling en crisis, tussen psychiatrie en verslavingszorg, tussen reguliere en forensische psychiatrie.
Daarbij heb ik te maken in de gehandicaptenzorg met jongeren, zwakbegaafd en diagnose borderline, die eigenlijk volgens het hokje niet in de gehandicaptenzorg zouden moeten worden opgenomen. Vandaar ook veelal een samenwerking met de GGZ. Die scheidingen zorgen ervoor dat mensen voortdurend worden doorverwezen naar andere behandelaars. Ook is het merkwaardig dat deze mensen ook nog eens met regelmaat minder geschoolde medewerkers krijgen toegewezen.
Het telkens moeten hechten en onthechten, gebrek aan continuiteit van zorg, als dat gebeurt dan kan je je afvragen of hier niet sprake is van secundaire traumatisering.
Naast meningsverschillen tussen medewerkers in een sector, zullen er vaak ook verschillen in opvatting zijn over de invulling tussen de sectoren.
Ik ben zeker geen deskundige, maar krijg een en ander mee, dus ook meningsverschillen.

De ene borderliner is de andere niet, en het zou nogal onzin zijn om als psychotherapeut te zeggen dat je geen borderliners kunt/ wilt behandelen. Bovendien komen veel borderliners vaak om redenen in behandeling die niets met hun persoonlijkheid te maken hoeven hebben.


Hier ben ik het niet mee eens. Vanuit de praktijk die ik ken, zie ik wat anders.
In de gehandicaptenzorg, krijgen we steeds meer te maken met jongeren, met een lichtverstandelijke beperking/zwakbegaafd met de diagnose borderline.
De gehandicaptenzorg is daar helemaal niet op voorbereid lijkt het wel.
Zowel, als ik kijk naar teams, ook psychotherapeuten, die ik ken, is het goed om te kijken wie affiniteit heeft met deze doelgroep. Ook bij psychotherapeuten vind ik dit opgaan, en is waar ik werk ook een issue op het moment. Niet in kwade zin, ik vind het niet meer als menselijk. Zet de mensen op de juiste plek, daar waar hun affiniteit ligt, i.v.m. bejegening en onderhandeling.
Theoretisch zou het misschien onzin zijn, praktisch niet.

#8

Windsurfer

    Windsurfer


  • >1k berichten
  • 1293 berichten
  • VIP

Geplaatst op 27 februari 2006 - 20:16

in wezen zegt pappen en nathouden, vrij weinig.


inderdaad, dat zegt niet veel, enkel dat je iemand steunt en zorgt dat iemand ergens op terug kan vallen, het verhaal kwijt kan. dit soort contacten zijn er in de 'RIAGG' nog genoeg, tegenwoordig in de GGZ. veel meer kan je soms niet doen.

In de gehandicaptenzorg, krijgen we steeds meer te maken met jongeren, met een lichtverstandelijke beperking/zwakbegaafd met de diagnose borderline.
De gehandicaptenzorg is daar helemaal niet op voorbereid lijkt het wel.
Zowel, als ik kijk naar teams, ook psychotherapeuten, die ik ken, is het goed om te kijken wie affiniteit heeft met deze doelgroep


de gehandicaptenzorg is natuurlijk een verhaal apart. ik doel op de reguliere geestelijke gezondheidszorg. dat had ik er misschien bij moeten zetten voor de duidelijkheid.

#9

Louise

    Louise


  • >250 berichten
  • 547 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 28 februari 2006 - 13:07

daar stopt de noodzaak tot het uitwerken van eigen problematiek door de rol die de therapeut aanneemt.

Hoezo trek je die conclusie? Kan toch ook een extra confrontatie zijn.

Het vak van psychotherapeut is met behulp van het afweermechanisme 'projectieve identificatie' te zien als weerstand tegen het verder uitbreken en uitwerken van eigen problematiek. De therapeut is zich er niet of nauwelijks van bewust dat de eigen ellende uitgevoerd en uitgewerkt wordt door de cliŽntŤle.


Wie zegt dat de therapeut er niet of nauwelijks van bewust is? En er niet voor open staat eigen problematiek op te pakken?

Heb je iets tegen psychotherapie, Kees, of waardoor is deze stelling ontstaan?
Ik kan er weinig zinnigs over zeggen, enigste wat ik zie dat niet iedere psychotherapeut hetzelfde is, wat logisch is. En niet allemaal dezelfde afinniteit hebben in het omgaan met bepaalde doelgroepen. Dat is bij ieder mens zo, en uiteindelijk terug te voeren op jezelf.

#10

Windsurfer

    Windsurfer


  • >1k berichten
  • 1293 berichten
  • VIP

Geplaatst op 01 maart 2006 - 10:28

Quote:  
De ene borderliner is de andere niet, en het zou nogal onzin zijn om als psychotherapeut te zeggen dat je geen borderliners kunt/ wilt behandelen. Bovendien komen veel borderliners vaak om redenen in behandeling die niets met hun persoonlijkheid te maken hoeven hebben.  


Hier ben ik het niet mee eens. Vanuit de praktijk die ik ken, zie ik wat anders.  
In de gehandicaptenzorg, krijgen we steeds meer te maken met jongeren, met een lichtverstandelijke beperking/zwakbegaafd met de diagnose borderline.  
De gehandicaptenzorg is daar helemaal niet op voorbereid lijkt het wel.  
Zowel, als ik kijk naar teams, ook psychotherapeuten, die ik ken, is het goed om te kijken wie affiniteit heeft met deze doelgroep. Ook bij psychotherapeuten vind ik dit opgaan, en is waar ik werk ook een issue op het moment. Niet in kwade zin, ik vind het niet meer als menselijk. Zet de mensen op de juiste plek, daar waar hun affiniteit ligt, i.v.m. bejegening en onderhandeling.  
Theoretisch zou het misschien onzin zijn, praktisch niet.


de affiniteit moet dan niet op de borderlinestoornis betrekking hebben zoals je aangaf, maar op de gehandicaptenzorg! en dan ben ik het helemaal met je eens, want volgens mij kun je niet in de gehandicaptenzorg werken als je niets met die mensen hebt.

#11

Louise

    Louise


  • >250 berichten
  • 547 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 01 maart 2006 - 13:17

Ik heb meegemaakt dat iemand van de doelgroep waar ik dan werk, terecht komt bij een psychotherapeut in de GGZ, en dat er onvoldoende kennis is.
Niet rekening houden met een licht verstandelijke beperking/zwak begaafd.
Overschatten. In mijn ogen verkeerde vragen stellen. Suggestieve vragen vooral.
En soms merk je dan een soort van frustratie naar de "borderliner" toe. Terwijl dat gewoon eigen frustratie is, m.i.
Het zou veel meer in samenwerkingsverband mogen, zodat kennis gebundeld wordt. Deze mensen vallen vaak tussen wal en schip. En worden vaak van het kastje naar de muur gestuurd.
Je kun je afvragen of het, op dit moment goed is mensen die zwakbegaafd zijn, op te nemen in de gehandicaptenzorg.
Of normaal begaafden mensen opnemen die autistisch zijn.

Kijk je naar teams in de gehandicaptenzorg, dan is het natuurlijk hoog gegrepen als je met iedere doelgroep affiniteit moet hebben. Dat heb ik echt niet.
Moet een psychotherapeut dat dan wel hebben?

#12

Windsurfer

    Windsurfer


  • >1k berichten
  • 1293 berichten
  • VIP

Geplaatst op 01 maart 2006 - 13:27

Ik heb meegemaakt dat iemand van de doelgroep waar ik dan werk, terecht komt bij een psychotherapeut in de GGZ, en dat er onvoldoende kennis is.
Niet rekening houden met een licht verstandelijke beperking/zwak begaafd.
Overschatten. In mijn ogen verkeerde vragen stellen. Suggestieve vragen vooral.
En soms merk je dan een soort van frustratie naar de "borderliner" toe. Terwijl dat gewoon eigen frustratie is, m.i.
Het zou veel meer in samenwerkingsverband mogen, zodat kennis gebundeld wordt. Deze mensen vallen vaak tussen wal en schip. En worden vaak van het kastje naar de muur gestuurd.  
Je kun je afvragen of het, op dit moment goed is mensen die zwakbegaafd zijn, op te nemen in de gehandicaptenzorg.  
Of normaal begaafden mensen opnemen die autistisch zijn.  

Kijk je naar teams in de gehandicaptenzorg, dan is het natuurlijk hoog gegrepen als je met iedere doelgroep affiniteit moet hebben. Dat heb ik echt niet.
Moet een psychotherapeut dat dan wel hebben?


ik ben met je eens dat er meer samengewerkt moet worden. en er zijn mensen die tussen wal en schip vallen, klopt. hulpverlening aan zwakzinnigen, verstandelijk gehandicapten, zijn aparte terreinen waar niet iedereen in kan / wil werken. dat geldt bijvoorbeeld ook voor 'jeugd' , 'ouderen' enzovoort. dat moet je ook liggen. ik werk zelf met volwassenen tussen 18 en 65 omdat mij deze groep het meest ligt.

ik zeg niet dat een psychotherapeut met iedere stoornis affiniteit moet hebben, ik zeg wel dat het onmogelijk is om als regulier werkende psycholoog te zeggen dat je een bepaalde stoornis niet kunt/ wilt behandelen. vanwege mijn genoemde argument.

groeten,





0 gebruiker(s) lezen dit onderwerp

0 leden, 0 bezoekers, 0 anonieme gebruikers

Ook adverteren op onze website? Lees hier meer!

Gesponsorde vacatures

Vacatures