Springen naar inhoud

Evolutie en sekseverschillen...


  • Log in om te kunnen reageren

#1

jdr

    jdr


  • >1k berichten
  • 1408 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 18 juli 2006 - 08:40

Er zijn tal van diersoorten waarin de mannetjes moeten vechten -soms tot de dood- om het alleenrecht tot het bevruchten van een hele kudde.
De zeeolifant is hier een mooi voorbeeld van.
Geplaatste afbeelding
Voor elke kudde van 20 vrouwtjes zijn er 19 mannetjes die uitgeselecteerd worden om niet hun DNA- te kunnen verspreiden.
Het sterkste mannetje (1 op 20) zal wel zijn DNA verspreiden en de kans lijkt me daarbij sterk aanwezig dat van deze kroost een aantal aanwezig zijn die hun vader overtreffen, ook zij zullen 'winners' zijn, etc, etc.
Natuurlijke selectie lijkt me in zo'n situatie zo'n sterke rol te spelen dat de evolutie van de mannetjes in sneltreinvaart verloopt.
Voor de zeeolifanten is dit terug te zien in hun formaat, ze zijn zes keer groter dan hun vrouwtjes, bij enkele hertensoorten is dit terug te zien in zowel de gespierdheid als het formaat van de geweien ten opzichte van die van de vrouwtjes.

Nu lijkt het me dat zo'n acceleratie in het evolueren van bepaalde eigenschappen die voordelig zijn in het bevechten van mannelijke soortgenoten een keer moet ophouden omdat ze nadelig worden in het overleven.
Een groot lijf vraagt immers ook een behoorlijke hoeveelheid aan energie waaraan voldaan moet kunnen worden.
Op zo'n moment lijkt het me dat andere gevechtseigenschappen zich sterker gaan ontwikkelen, bijvoorbeeld slagtanden o.i.d.

De vraag die dan overblijft en waar ik nieuwsgierig naar ben: is er een grens in het uitééngaan van de ontwikkeling tussen mannetjes en vrouwtjes binnen een soort?
Zouden de verschillen tussen man en vrouw binnen een soort bijvoorbeeld zover kunnen gaan als het verschil tussen mier en hond of is het bij voorplanting een noodzaak dat het DNA van man en vrouw tot op zekere hoogte gelijk blijven?

Dit forum kan gratis blijven vanwege banners als deze. Door te registeren zal de onderstaande banner overigens verdwijnen.

#2

Archeopteryx

    Archeopteryx


  • >250 berichten
  • 590 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 18 juli 2006 - 16:24

Er blijft recombinatie optreden, alle genen blijven op die manier verspreid in de populatie. ALs bijv. een sterk mannetje een dochter krijgt, dan heeft die dochter de helft van het erfelijk materiaal van de vader, als hij een zoon heeft, heeft die ook de helft van het erfelijk materiaal van de vader!

#3

jdr

    jdr


  • >1k berichten
  • 1408 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 18 juli 2006 - 22:50

Er blijft recombinatie optreden, alle genen blijven op die manier verspreid in de populatie. ALs bijv. een sterk mannetje een dochter krijgt, dan heeft die dochter de helft van het erfelijk materiaal van de vader, als hij een zoon heeft, heeft die ook de helft van het erfelijk materiaal van de vader!

Ik begrijp dat een mannetje maar de helft van het erfelijke materiaal krijgt van zijn vader, maar dit geld ook voor de vader.
Ik zie dan ook in jouw argumentatie niet hoe dit een obstakel vormt voor de steeds meer afwijkendere eigenschappen van het mannetje tegenover het vrouwtje.

Om het nog iets helderder te maken en bij het voorbeeld van de zeeolifanten te blijven:
Als het mogelijk is dat een mannetje in zijn omvang zes malen groter is dan het andere geslacht van hetzelfde soort, dan zou het m.i. ook mogelijk zijn dat het andere afwijkende eigenschappen ontwikkelt om aan voedsel te komen; een andere omvang vraagt immers een andere techniek en wellicht andere prooien.
Op die manier zou -als je miljoenen jaren in tijd denkt- het ook mogelijk zijn dat het mannetje zich als totaal ander organisme ontwikkelt dan het vrouwtje waarin één van de weinige zaken die ze nog delen de wederzijdse aantrekkingskracht is en de mogelijkheid samen voor nakomelingen te zorgen.
Nu geloof ik niet dat dit een reeel beeld is van de evolutie omdat we dit beeld nergens terug zien terwijl als dit mogelijk was dit zeker wel te verwachten zou zijn.
Ik zoek naar hetgeen een zo'n sterke uiteenlopende lijn van evolueren tussen seksen binnen een soort tegen houdt.
Als het inderdaad zo makkelijk was om te stellen dat mannetjes ook 50% erfelijk materiaal ontvangen van hun moeder dan was het verwachtingspatroon dat alle mannetjes een omvang zouden hebben die gemiddeld zou zijn aan zowel de vader als de moeder, ook zou dit voor de nakomelingen gelden van het vrouwelijke geslacht.
Dit zien we niet en daarom mag m.i. de conclusie zijn dat een aantal eigenschappen te maken hebben met de genen die het geslacht bepalen en deze los van de collectieve genenpoul kunnen (blijven) evolueren.
Dat 50% vrouwelijk genenmateriaal een blokkade opwerpt tegen het verder evolueren van het mannetje mag dus m.i. geen argument genoemt worden.
Maar ik moet toegeven dat ik niet heel veel kaas van deze materie gegeten heb en ik een aantal denkfouten kan maken.

#4

Bas

    Bas


  • >250 berichten
  • 824 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 18 juli 2006 - 23:01

Er zijn wel degelijk voorbeelden in de natuur waarbij het mannetje er heel anders uitziet dan het vrouwtje, vooral in grootte. Helaas kan ik zo gauw geen voorbeeld vinden, maar het is wel zo dat de verschillen ook weer niet al te groot kunnen worden omdat je toch vast zit aan een bepaalde mate van overeenkomst in de genen om voortplanting mogelijk te maken. Anders zou je te maken hebben met verschillende soorten...
Ik wou dat ik een elektron was, dan kon ik altijd paren

#5

jdr

    jdr


  • >1k berichten
  • 1408 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 18 juli 2006 - 23:16

Er zijn wel degelijk voorbeelden in de natuur waarbij het mannetje er heel anders uitziet dan het vrouwtje, vooral in grootte. Helaas kan ik zo gauw geen voorbeeld vinden, maar het is wel zo dat de verschillen ook weer niet al te groot kunnen worden omdat je toch vast zit aan een bepaalde mate van overeenkomst in de genen om voortplanting mogelijk te maken. Anders zou je te maken hebben met verschillende soorten...

De zeeolifant is zo'n voorbeeld, ook bij een aantal insecten zijn uiterlijke verschillen best groot.
Je stelt dat je vast zit aan een bepaalde mate van genetische overeenkomst om voorplanting mogelijk te maken, maar hoe werkt dit dan?
Waarom kan dit wel een beetje zijn maar niet teveel?
Wat bepaald de grens hierin en is die grens ook niet een grens die mee kan evolueren bij een soort?
Volgens mij zou je, hoe groot de verschillen ook zijn, niet kunnen spreken van verschillende soorten als het nog steeds mogelijk is om voort te planten.

#6

Bas

    Bas


  • >250 berichten
  • 824 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 20 juli 2006 - 00:31

Ik ben ook geen expert op dat gebied maar je moet je voorstellen dat (afhankelijk van het organisme) er in principe van elk chromosoom minstens 2 kopieen aanwezig moeten zijn. Bij de vorming van zaad- en eicellen zullen deze paren weer worden opgesplitst. Als de verschillen dan te groot zijn zal dit problemen geven.
Vandaar dat de verschillen tussen mannetjes en vrouwtjes ook gecodeerd liggen op de geslachtschromosomen. Maar die bevatten maar een beperkt aantal genen. Daarmee kun je wel het een en ander doen aan het uiterlijk, maar echt heel dramatisch zullen de verschillen niet worden omdat de andere chromosomen grotendeels gelijk zullen blijven.
Ik wou dat ik een elektron was, dan kon ik altijd paren





0 gebruiker(s) lezen dit onderwerp

0 leden, 0 bezoekers, 0 anonieme gebruikers

Ook adverteren op onze website? Lees hier meer!

Gesponsorde vacatures

Vacatures