Springen naar inhoud

Kwaliteit of ziekte?


  • Log in om te kunnen reageren

#1

Louise

    Louise


  • >250 berichten
  • 547 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 21 juli 2006 - 08:47

Wie zijn wij, mensen, om iets als ziekte te beschouwen....
Wie of wat bepaalt dit?

Een boeiende uitspraak van Albert Davinci in een ander topic, vind ik deze:

Als iemand een afwijkende structuur heeft in de hersenen of de spieren/bloed en hij is daardoor geniaal of een athleet dan spreken we niet van een ziekte. Als iemand een afwijkende structuur heeft in de hersenen, spieren of bloed en het belemmert zijn functioneren dan spreken we wel van een ziekte.
In welke mate een 'afwijking' overlast geeft of helpt dat is geen zijnsoordeel maar een waardeoordeel en waardeoordelen zijn niet het domein van de wetenschap maar het domein van het ganse volk.


Zelf denk ik dat het wel degelijk ergens ook het domein van wetenschap is.
Politici, journalisten, artsen proberen de waardeoordelen van het volk te beinvloeden met allerlei overtuigingen door bv stigmatiserend uitspaken te doen.
Ze maken er soms een wedstrijd van.

Van de andere kant, stel iemand heeft als diagnose een of andere psychiatrische stoornis gekregen, welke volgens de wetenschap niet te genezen is.
Jaren later heeft hij/zij er geen last meer van. Functioneert prima. Waarom zou je iemand dan nog in het hokje stoornis moeten duwen en ongeneesbaar verklaren..?

Dit forum kan gratis blijven vanwege banners als deze. Door te registeren zal de onderstaande banner overigens verdwijnen.

#2

Assassinator

    Assassinator


  • >1k berichten
  • 4546 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 21 juli 2006 - 13:03

zoiezo noem ik iemand met een afwijking in zijn lichaam geen ziek persoon, maar iemand met een defect. iemand die echt ziek is geworden van bijv een bacterie, of een virus of een of andere parasiet noem ik wel ziek. ook geestelijke stoornissen noem ik geen ziekte, ook een defect.
en ja wie zegt dat elk defect slecht is? ik denk zelf dat bijv. homofilie een klein defect is, maar er is absoluut niets mis mee, echt helemaal niets.
'The universe has a way of not caring about what you believe.'

- Robert Heinlein -

#3

albert davinci

    albert davinci


  • >1k berichten
  • 3165 berichten
  • VIP

Geplaatst op 21 juli 2006 - 15:53

Van de andere kant, stel iemand heeft als diagnose een of andere psychiatrische stoornis gekregen, welke volgens de wetenschap niet te genezen is.  
Jaren later heeft hij/zij er geen last meer van. Functioneert prima. Waarom zou je iemand dan nog in het hokje stoornis moeten duwen en ongeneesbaar verklaren..?

Dat was eigenlijk ook een belangrijk punt van mij in die andere discussie, ik had het alleen nog niet goed kunnen verwoorden.


Zelf denk ik dat het wel degelijk ergens ook het domein van wetenschap is.  
Politici, journalisten, artsen proberen de waardeoordelen van het volk te beinvloeden met allerlei overtuigingen door bv stigmatiserend uitspaken te doen.  
Ze maken er soms een wedstrijd van.  

Dat denk ik ook.




...maar iemand met een defect

Defect is dan toch een verkeerde term als jij die voor zowel afwijkingen met negatieve effecten als voor afwijkingen met positieve effecten gebruikt.

Dit zijn de definities van het woord defect die ik in een Engelstalig online woorenboek vindt (er is geen goede Nederlandstalige die ik ken en het woord heeft in beide talen dezelfde betekenigs):

1. The lack of something necessary or desirable for completion or  perfection; a deficiency: a visual defect.
2. An imperfection that causes inadequacy or failure; a shortcoming.


Wanneer een afwijking een netto positief effect heeft is het dus per definitie geen defect. Het woord afwijking kan wel maar heeft bij de meeste mensen, mijns inziens onterecht, de associatie met iets negatiefs. Wellicht komt dat doordat artsen dat woord veel gebruiken en artsen zich veel meer richten op negatieve- dan op positieve effecten van een afwijking.

Het goede woord wat door de meeste mensen als neutraal wordt ervaren en tevens aangeeft dat iets bij een persoon anders is dat heb ik nog niet kunnen vinden. Het woord variatie zou gebruikt kunnen worden maar zal vrees ik door de meeste mensen niet goed begrepen worden. Dat zegt misschien ook wel iets over de intentionaliteit van de meesten. Wellicht is de oorzaak dat het voor veel mensen te ingewikkeld is als ze in neutrale termen moeten denken, dan kan je iets niet meteen in een hokje plaatsen en wordt het onoverzichtelijk voor hun.

#4

Annemieke

    Annemieke


  • 0 - 25 berichten
  • 19 berichten
  • Gebruiker

Geplaatst op 22 juli 2006 - 08:47

Wie zijn wij, mensen, om iets als ziekte te beschouwen....
Wie of wat bepaalt dit?

Ofwel wanneer houdt iets op om normaal te zijn, sterker nog wat is normaal. In dat opzicht past misschien wel de uitspraak 'ziekte is een doorgeslagen talent' en misschien dat een deel van de ziekten daar wel mee te verklaren is. Dus iedereen heeft een afwijking van het 'normale' en dat maakt die persoon uniek en voegt daarmee iets belangrijks toe aan het geheel. Probleem is alleen dat het vaak doorslaat en een eigen leven gaat leiden en misschien wel ziekte gaat heten.
Maar dat verklaart natuurlijk maar een deel van de ziekten, want het veronderstelt al minstens dat het eigen talent is ontdekt, terwijl in veel gevallen er niets eigens aan is en de ziekte is overgeŽrfd of komt door invloeden van buitenaf.

#5

Louise

    Louise


  • >250 berichten
  • 547 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 22 juli 2006 - 10:37

Bepaalde functies in de hersenen kunnen meer uitgesproken zijn of verzwakt.
Dus bepaald gedrag kan het gevolg zijn van toename van hersenactiviteit en soms is het het resultaat van het ontbreken ervan. In wezen is hierin geen verschil met een lichaamlijke ziekte. Bepaald gedrag kan ook minder worden door verandering in de hersenen.

Wanneer er psychische of lichamlijke klachten zijn en je wilt er hulp voor, dan is het natuurlijk erg handig, dat een arts weet wat er aan de hand is.
Doch de modieuze benamingen dat aan uiteenlopende psychische klachten(en ook wel lichaamlijke klachten) wordt toegekend, lijkt toe te nemen. Altijd in het belang van de mens om wie het gaat? Ik vraag het me af. Des te meer aandacht je geeft aan bepaalde ziektes, des te meer dat je meent dat het voorkomt, des te meer ga je denken dat er iets vreemds aan de hand is. Hierdoor wordt er ook over-gediagnosticeerd.
Soms krijg ik het idee dat mensen vaker menen dat gedrag, denken, emoties in 1 rechte lijn moet verlopen? Het dreigt door te slaan, dat alles wat maar iets afwijkt abnormaal is? :P Dadelijk is ons mens-zijn nog een ziekte... :roll: Beetje overdreven gezegd...

#6

qrnlk

    qrnlk


  • >5k berichten
  • 5079 berichten
  • Lorentziaan

Geplaatst op 22 juli 2006 - 10:42

Geplaatste afbeelding
Any sufficiently analyzed magic is indistinguishable from science.
Any sufficiently advanced technology is indistinguishable from magic.

There is no theory of protecting content other than keeping secrets Ė Steve Jobs

#7

Louise

    Louise


  • >250 berichten
  • 547 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 22 juli 2006 - 12:58

:roll: Dat is een leuke..

Ofwel wanneer houdt iets op om normaal te zijn, sterker nog wat is normaal. In dat opzicht past misschien wel de uitspraak 'ziekte is een doorgeslagen talent' en misschien dat een deel van de ziekten daar wel mee te verklaren is.


Wat normaal of abnormaal gedrag is, is afhankelijk van de maatschappij. Elke maatschappij op deze wereld heeft bepaalde gedragsnormen die afgrenzen wat wel en niet acceptabel is. Als iemand zich afwijkend gedraagd dan betekent het tegenwoordig hier niet meer automatisch, dat iemand een stoornis of een ziekte heeft. (gelukkig)
Mijn vraag is dan ook meer, wanneer gaat abnormaal gedrag over in een ziekte of stoornis? Hoe maak je onderscheid tussen gewoon abnormaal gedrag en gedrag veroorzaakt door een psychische stoornis? Hoeveel symptomen zijn nodig om van een stoornis of ziekte te spreken..
Er zijn zoveel redenen om je abnormaal of afwijkend te gedragen.... En als je toch geen last ervan hebt, wat is dan de invulling van het woord "ziekte" of ongeneesbaar... :P

Het begrip geestesziekte is in de psychiatrie ontstaan. In de vorige eeuw kwamen mensen die zich abnormaal gedroegen bij een arts terecht en werden voor gek verklaard of ziek beschouwt.
De restverschijnselen hiervan zijn volgens mij nog wel zichtbaar en soms denk ik gaat het hier weer meer terug naar de visie in de vorige eeuw ofzo...

#8

Annemieke

    Annemieke


  • 0 - 25 berichten
  • 19 berichten
  • Gebruiker

Geplaatst op 22 juli 2006 - 13:26

Hoe maak je onderscheid tussen gewoon abnormaal gedrag en gedrag veroorzaakt door een psychische stoornis?

Om maar even bij autisme te blijven zou je dan niet kunnen zeggen dat zij een andere manier hebben van ontwikkelen en daardoor abnormaal gedrag vertonen in vergelijking met leeftijdgenoten. En misschien is het voor sommigen heel belangrijk om in een bepaalde fase 'abnormaal' lang te kunnen blijven steken om dingen op hun eigen manier onder de knie te krijgen.
En in het geval van ADHD kun je je ook afvragen hoe 'normaal' het is dat kinderen een hele dag stil moeten zitten op school.
Dus misschien zijn die kinderen wel normaal en wij als samenleving abnormaal.

#9

EtRulez

    EtRulez


  • 0 - 25 berichten
  • 8 berichten
  • Gebruiker

Geplaatst op 22 juli 2006 - 14:39

Over het algemeen vinden de meeste mensen dat de mening van de meeste mensen de juiste is, en als de meeste mensen vinden dat de mensen die niet bij de meeste mensen horen ziek/anders/vreemd of raar zijn dan zijn de meeste mensen het daar meestal mee eens.

Verder is een ziekte geen afwijking in het algemeen, maar een afwijking die zorgt voor het niet goed kunnen functioneren van een individu binnen de samenleving. Dit wil ook niet zeggen dat het per se het individu is dat ziek is, het kan ook zijn dat de samenleving of sociale groep waarin het individu zich bevindt "ziek" is.

#10

albert davinci

    albert davinci


  • >1k berichten
  • 3165 berichten
  • VIP

Geplaatst op 22 juli 2006 - 17:01

Ofwel wanneer houdt iets op om normaal te zijn, sterker nog wat is normaal. In dat opzicht past misschien wel de uitspraak 'ziekte is een doorgeslagen talent' en misschien dat een deel van de ziekten daar wel mee te verklaren is. Dus iedereen heeft een afwijking van het 'normale' en dat maakt die persoon uniek en voegt daarmee iets belangrijks toe aan het geheel. Probleem is alleen dat het vaak doorslaat en een eigen leven gaat leiden en misschien wel ziekte gaat heten.  

Ik denk dat ik jou hier wel kan volgen.
Iets wat een bron van zwakte is is vaak tegelijkertijd een bron van talent.
Een voorbeeld wat ik met celbiologie geleerd heb; de violist die algemeen als de beste ooit wordt beschouwd (kan niet op de naam komen, heb even gegoogled) was zo'n verschrikkelijk goede violist omdat hij een extreme beweeglijkheid had in zijn gewrichten. De verklaring hiervoor is dat hij een zeer ernstige ziekte aan zijn bindweefsel had (oa ligamenten en huid). Ik geloof dat hij veel te veel elastine had in zijn bindweefsel. Bindweefsel bestaat oa uit een mengsel van collageen en elastine. Collageen is stevig maar weinig elastisch, elastine is zeer elastisch maar minder stevig.
In het geval van de ligamenten (banden): Als de ligamenten te veel elastine bevatten en te weinig collageen dan krijg je een extreme beweeglijkheid in jouw gewrichten. Dat klinkt leuk maar het is niet voor niets dat die beweeglijkheid bij de mensen bijna altijd beperk wordt. Als de beweeglijkheid te groot is dan krijg je continue ontwrichtingen.
Deze violis had ook een extreem elastishc huid. Als je daar aan trok (ik heb er een foto van gezien) dan zie je dat die huid enorm hoog komt, het ziet er echt eng uit maar de patiŽnt voelt geen pijn.
Zo'n man krijgt natuurlijk ook veel interne bloedingen en sterft op jonge leeftijd.

Kort samengevat: deze man had een zeer ernstige ziekte maar het is wel dankzij zijn ziekte dat hij de grootste violist van zijn tijd was. Is dit dan een ziekte of een talent? Beiden!
Het mes snijdt aan 2 kanten. Ying-Yang. Meestal (zo niet altijd) is iets of neutraal of gepolariseerd, als het gepolariseerd is dan is het positieve even sterk aanwezig als het negatieve. Daar geloof ik sterk in.


Een 2de voorbeeld: ADHD.
Iedereen kent de problemen van ADHD. Wat veel mensen niet weten is dat veel ADHDers zeer succesvol worden in hun hobby of job, juist omwille van hun onbegrensde energie.

#11

albert davinci

    albert davinci


  • >1k berichten
  • 3165 berichten
  • VIP

Geplaatst op 22 juli 2006 - 17:11

Er zijn zoveel redenen om je abnormaal of afwijkend te gedragen.... En als je toch geen last ervan hebt, wat is dan de invulling van het woord "ziekte" of ongeneesbaar...

Daar ben ik het ook helemaal mee eens. Daarop aansluitende zou ik de vraag willen stellen in hoeverre het belastend is als je zo iemand brandmerkt met een diagnose terwijl hij helemaal geen problemen (meer) ondervindt. Wie is de arts dan om zo'n iemand te brandmerken met een ziekte?


En in het geval van ADHD kun je je ook afvragen hoe 'normaal' het is dat kinderen een hele dag stil moeten zitten op school.  

Die bedenking heb ik ook. Het is zeer onnatuurlijk voor een mens om de hele dag te zitten. Denk aan waar de mens vandaan komt (jager met speren in een berenvel en grotten, zelfs nog geen 100 jaar geleden deed bijna iedereen fysieke arbeid) en hoe traag de evolutie verloopt. Natuurlijk is een mens 'aangepast' om veel te bewegen. Alle kinderen hebben moeite om stil te zitten maar veel niet-ADHEers leren het noodgedwongen. Een ADHDer heeft er gewoon net nog iets meer moeite mee.
50-100 jaar geleden toen de meeste mensen nog fysiek werk deden was ADHD vaak een voordeel; ze konden harder werken dan de anderen.
Ook hier snijdt het mes aan 2 kanten en geldt de ying-yangwet.

#12

Louise

    Louise


  • >250 berichten
  • 547 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 24 juli 2006 - 11:28

En in het geval van ADHD kun je je ook afvragen hoe 'normaal' het is dat kinderen een hele dag stil moeten zitten op school.  
Dus misschien zijn die kinderen wel normaal en wij als samenleving abnormaal.


Als je echt ADHD hebt, gaat het natuurlijk verder dan wel/niet de hele dag stil kunnen zitten. Als je 24 uur last hebt van concentratieproblemen, impulsiviteit, gespannen zijn, hyperactief. Nooit relax kunnen zijn, dan heb je natuurlijk wel een probleem.

Daarnaast is de samenleving op een bepaalde manier ingericht. Onderwijs ook. Een soort van systeem. En als je niet in dat systeem past, dan heb je dus een probleem. Terwijl er in sommige/veel gevallen inderdaad ook afgevraagd kan worden of heeft het systeem nu een probleem.
Ieder mens leert nu eenmaal op zijn eigen manier.
Helaas is dit niet een automatische gedachtegang.
Mensen zijn verschillend, gedrag varieerd en valt niet in kant en klare systemen te proppen.
Vaak wordt het te eenzijdig bekeken vind ik, het probleem wordt tezeer bv bij het kind gelegd. Terwijl er ook goed gekeken mag worden naar opvoeding, samenleving.

Iedereen kent de problemen van ADHD. Wat veel mensen niet weten is dat veel ADHDers zeer succesvol worden in hun hobby of job, juist omwille van hun onbegrensde energie.


Het schijnt dat deze mensen ook vaak hoogbegaafd zijn.

Daarop aansluitende zou ik de vraag willen stellen in hoeverre het belastend is als je zo iemand brandmerkt met een diagnose terwijl hij helemaal geen problemen (meer) ondervindt. Wie is de arts dan om zo'n iemand te brandmerken met een ziekte?


Als er geen problemen zijn, zou ik het niet weten.

#13

albert davinci

    albert davinci


  • >1k berichten
  • 3165 berichten
  • VIP

Geplaatst op 24 juli 2006 - 23:23

Als je echt ADHD hebt, gaat het natuurlijk verder dan wel/niet de hele dag stil kunnen zitten. Als je 24 uur last hebt van concentratieproblemen, impulsiviteit, gespannen zijn, hyperactief. Nooit relax kunnen zijn, dan heb je natuurlijk wel een probleem.  

Als je die kinderen/volwassenen doelgericht laat werken aan een taak die ze graag doen en die hun ligt waar ze hun energie in kwijt kunnen, zijn ze dan ook nog impulsief en gespannen? Hebben ze dan ook nog last van concentratieproblemen?
Is het niet zo dat sommige ADHDers juist zeer rustig kunnen worden wanneer er voor hun voldoende en voldoende interessante prikkels zijn?
Dat zou wellicht ook verklaren waarom hoogbegaafdheid veel voorkomt onder hun. Als je hoogbegaafd bent dan verveel je je namelijk nogal snel waar je onrustig van kan worden. Als je veel prikkels die je interessant vindt dan is jouw aandacht intentioneel op dat ene gericht en ben je rustiger.
Het is maar een hypothese.

#14

Windsurfer

    Windsurfer


  • >1k berichten
  • 1293 berichten
  • VIP

Geplaatst op 15 augustus 2006 - 12:51

Heeft iemand een bron van de claims dat ADHD vaak gepaard zou gaan met hoogbegaafdheid? Het is weer zo'n niet gegrond uitspraak die ik-weet-niet-hoe hier op het forum geponeerd wordt.

Verder zijn discussies over wat normaal is en wat niet, vrij onzinnig zonder de context in ogenschouw te nemen. Een kind dat wat drukker is, is niet per sť afwijkend. Maar een kind dat als enige van de school geen fatsoenlijke rekentaak kan maken door totaal gebrek aan concentratie al is het maar voor 2 minuten, is wel afwijkend.

Een hersenstructuur die een bepaalde vaardigheid verbeterd zonder nadelige gevolgen te hebben voor andere zaken, is afwijkend maar niet maligne. Een weefselafwijking waardoor iemand vroeg sterft is duidelijk een ziekte, ook al speelt hij erg goed viool.

Soortgenoten opeten is vrij abnormaal. Maar geef varkens geen voedsel en na verloop van tijd beginnen ze logischerwijs zou ik bijna zeggen, aan elkaar.
keeping an open mind is a virtue, but not so open that your brains fall out.





0 gebruiker(s) lezen dit onderwerp

0 leden, 0 bezoekers, 0 anonieme gebruikers

Ook adverteren op onze website? Lees hier meer!

Gesponsorde vacatures

Vacatures