Springen naar inhoud

Ayaan's persoonlijkheid


  • Dit onderwerp is gesloten Dit onderwerp is gesloten

#1

Kromme Geit

    Kromme Geit


  • >100 berichten
  • 141 berichten
  • Verbannen

Geplaatst op 08 januari 2007 - 06:11

Is Ayaan nu een VerlichtingsFundamentalist of wilde ze niet wachten maar meteen naar het paradijs?

Wat krijgen vrouwen in het paradijs?

Om direct antwoord te geven wat vrouwen krijgen, weten we niet, omdat de Surat uitlegt dat wij beloning krijgen dat we nog nooit hebben gezien. Allah (Subhana wa Ta'ala) zegt: "Maar niemand weet welke verkwikking der ogen voor hen verborgen is gehoudena ls beloning voor wat zij hebben gedaan." (QS32:17.) Ik denk zelf dat de basis is dat degene die je aanbidt (Allah), namen heeft zoals Al-'Adl, de Rechtvaardige. Allah is rechtvaardig dus zal beiden rechtvaardig behandelen, man en vrouw. Zoals in de Qur'an staat: "En zij zullen al hetgeen zij deden voor zich zien en uw Heer zal niemand onrecht aandoen." (QS8:49.) En verder: "Waarlijk, Allah doet in het geheel geen onrecht aan. Als het een goede daad is vermenigvuldigt Hij deze en geeft van Zijn kant een grote beloning." (QS4:40.)

Wat betreft het Paradijs, dit is de plaats van beloning, daar is niets anders dan gunsten. Je treft daar geen plichten, beproevingen, ziekte en pijn, verdriet of verveling aan. De Profeet (salla Allahu 'alayhi wa salaam) zegt: "Waarlijk, de bewoners van de Tuinen eten en drinken daar. Zij spugen, noch urineren daar. En zij ontlasten noch rochelen daar." Zij vroegen: "Hoe zit het dan met het eten?" Hij antwoordde: "(Het eten verlaat het lichaam middels het laten van) boeren, en zweet dat de geur van muskus heeft. Het zeggen van de Tasbieh (het zeggen van Subhana-Allah) en de Tahmied (het zeggen van Al-hamdulilah) is voor hun even eenvoudig als het ademen (in het wereldse leven)." (Overgeleverd in Muslim.)

En Allah (Subhana wa Ta'ala) weet het best.



Ayaan Hirsi Ali (36): ‘Nederlanders kunnen van heel kleine dingen heel grote dingen maken.’

Elke morgen, wanneer ze zich aankleedt en de drie littekens op haar middenrif ziet, denkt Ayaan Hirsi Ali aan haar kleine, strijdlustige en zeer bijgelovige oma.

Als kind kreeg Ayaan – ze zal een jaar of 5, 6 zijn geweest, het was nog voor haar besnijdenis – gele koorts. Oma bracht haar naar een Somalische medicijnman. Terwijl ze werd vastgehouden, hield hij een ijzeren staaf in het vuur. Een, twee, drie, prikte hij een rijtje gaatjes in de borstkas van het gillende meisje, terwijl oma bad en rituelen uitvoerde.

‘De koorts verdween’, zegt Hirsi Ali.

Glimlachend: ‘Oma denkt nog altijd dat zij de boze geesten heeft laten uitbranden.’

Oma, een nomade, beviel van Ayaans moeder en tante onder een boom. Ze was met haar geiten en schapen onderweg naar een veld toen de weeën begonnen. Grootmoeder, in die tijd een jaar of 18, ging liggen en sneed de navelstrengen door met een mes. Een paar uur later dreef ze de kudde voor het donker naar huis, terwijl zijzelf haar pasgeboren tweeling droeg. Niemand keek ervan op. Er waren weer twee meisjes geboren en dat was dat.

En dan kom je uit zo’n wereld en zit je ineens in de Kamer naast de keurige Lousewies van der Laan in het keurige Nederlandse parlement.

‘Heb je de film Back to the future gezien? Zo voel ik het, elke dag weer. Tussen mijn grootmoeder en mij zitten maar twee generaties, maar in werkelijkheid is het een reis van duizend jaar.’

Ayaan op weg naar een opvangcentrum voor asielzoekers in Zeewolde: ‘Ik wachtte op de bus om over te stappen en merkte dat die precies op het beoogde tijdstip aankwam – precies om 14.37 uur, op de minuut af. Hoe kon iemand in ’s hemelsnaam voorspellen dat de bus precies om 14.37 uur zou arriveren? Hadden ze de tijd dan ook al onder controle?’

Je oma heeft je vreselijke dingen aangedaan en toch vertel je telkens vergoelijkend lachend over haar.

'Ach, oma. Ze heeft me gedragen, heeft nachten bij me gewaakt en gebeden toen ik malaria had en mijn moeder en zij dachten dat ik dood zou gaan. Dat was ook oma.’

En toen jullie vanuit Somalië gevlucht waren naar Nairobi kocht ze uit heimwee een schaap dat ze leerde traplopen en stalde in de badkamer.

‘Dat schaap is nooit opgegeten. Dat schaap behandelde ze als haar zoon!’ Dan, serieus: ‘Ze heeft me ook haar wijze levenslessen geleerd. Ik was doodsbang voor insecten. Als er een wesp op me afkwam, sprong ik instinctief weg. Woedend was ze dan. Pas op, leerde ze me, als je ineens zo wegduikt, kun je in een gifplant vallen, of in een slangenhoop.’ Maak je niet druk om het kleine gevaar, maar wees op je hoede voor het grote gevaar, zei ze eigenlijk. ‘Weet waar je bang voor moet zijn.’

Toch blijft het ingewikkeld met de omstreden ex-politica te praten over haar achtergrond. Hirsi Ali is van de inhoud, en de boodschap. Vertellen over emoties verafschuwt ze – haar kwetsbare kant is niet voor het grote publiek. Over de ingrijpendste gebeurtenis in haar leven praat ze zacht, soms bijna onverstaanbaar: de dood van haar jongere, recalcitrante, halsstarrige en psychotische zusje Haweya, in de greep geraakt van de godsdienstwaanzin. De ongehuwde Haweya was zwanger geraakt in Nairobi en had een abortus ondergaan, waarna ze naar haar zus vluchtte.  

Ayaan paste op haar in Nederland, bracht haar naar psychiaters, dwong haar tot het innemen van medicijnen, zag haar wegkwijnen in isoleercellen – tot ze haar moest laten gaan. Haweya kon het vrije leven hier, in een ‘huis zonder muren’, niet aan. Nadat ze was teruggekeerd bij haar strenggelovige moeder in Kenia raakte het meisje weer zwanger. Ze stierf waarschijnlijk aan de gevolgen van een miskraam, die ze kreeg op een nacht in december 1997, buiten in het onweer op straat in Nairobi, waar ze in de bliksemschichten Allah meende te ontwaren.

‘Het was heel gek om te merken dat ik in Nederland het imago kreeg ongezeglijk te zijn, terwijl ik mezelf dat helemaal niet vond, vergeleken met Haweya. Ze kreeg altijd haar zin. Ik vond haar heel sterk. En ze had zo’n extreem ontwikkeld gevoel voor recht en onrecht. Zij vond het bijvoorbeeld stuitend dat zij het huishouden moest doen, terwijl mijn broer niets werd gevraagd. Hoe meer mijn moeder haar sloeg, hoe harder ze zich verzette. Als ik één tik kreeg, stond ik alweer achter de wastobbe.’

Je vertelde eens dat je oma heeft gezegd: als je iets wil in het leven, dóe dat dan, en sta niet te veel stil bij de consequenties.

‘Ja.’

Maar als je nu terugkijkt: de Wiardi Beckman Stichting bleef in grote verwarring achter na je vertrek daar, de VVD is half ontploft, het kabinet gevallen.’

Uitbundige lach.

Denk je niet: oei, ik had ietsjes anders moeten opereren?

‘Juist niet. Hoe moet ik dit zeggen? Het is goed dat het zo is gegaan. Omdat het voor het eerst is dat iemand die buiten Nederland is geboren en hier de politiek is ingegaan als een equal werd beschouwd. Niet als een slachtoffer dat met fluwelen handschoenen werd aangepakt.’

De gedachte schiet nooit door je heen: ik heb een puinhoop achtergelaten?

'O nee. Ik heb het land goed wakker geschud.’

Kun je je voorstellen dat je lastig was voor de VVD?

'Natuurlijk. Veel heeft aan mij gelegen. Ik vond het veel belangrijker met mensen buiten de Kamer te praten. Je werd geacht te verschijnen op borrels, maar soms waren die oersaai. Het is je eigen partij, dus dat mag je niet zeggen, dat mag je niet vinden, maar ik vond het gewoon saai en dacht: waarom mag je dat niet vinden? Mijn ervaring met Nederland was vanaf het moment dat ik aankwam: “Wees eerlijk, wees eerlijk, wees eerlijk. In Nederland zijn we heel open en heel direct.” Nou, ik heb dat heel opene, dat heel directe, dat heel eerlijke geleerd en me daarin aangepast. Toen kwam ik in de Kamer en ondervond ik: niemand is direct. Ik was terug bij de clan in Mogadishu – dat was de fractie. En binnen die clan moest je op eieren lopen, continu rekening houden met ongeschreven codes. Je moest dit aanvoelen, dat aanvoelen. Ik had de pest aan die codes. “Als je dit zegt, wordt die en die kwaad.” Dan dacht ik: “Die heeft toch verstand, die hoeft toch niet boos te worden?”'

Je lijkt op je vader, hč? Afstammeling van een krijgsheer.

'Ja, ik lijk op mijn vader. Als ik de strijd aanga, ga ik de strijd aan.’

Hij groeide op in de woestijn in het noorden van Somalië, als zoon van de laatste en jongste vrouw van Magan. Zij was 12 of 13 toen ze met de machtige krijgsheer trouwde, Magan liep tegen de 70 en was een Osman Mahamud, van de subclan van de Darod die altijd het recht opeiste over andere clans te heersen. Een pregnant voorbeeld: het verhaal gaat dat Magan een lid van een andere clan die hij verafschuwde dwong een kring van stenen te leggen. Vervolgens dreef hij alle clanleden uit het dorp de kring in en vermoordde hen – tot zover de grootvader van Ayaan.

Haar vader studeerde antropologie in Amerika. Toen hij terugkwam, begon hij een campagne tegen het analfabetisme en ging zelf ook lesgeven. Uit de autobiografie: ‘Iedereen wilde bij hem in de buurt zijn, zijn hele leven werd er naar hem geluisterd.’ Ayaans moeder was een van zijn beste leerlingen. Ze had het aangedurfd zich na de dood van haar eigen vader te laten scheiden van haar eerste man – destijds een miraculeuze stap voor een Somalische. ‘Mijn vader bewonderde mijn moeders scherpe verstand en haar onwrikbare mening.’ Ayaans vader nam haar als tweede vrouw.

Een paar jaar later greep dictator Siad Barre de macht in Somalië. Ayaans vader ontwikkelde zich tot oppositieleider. Vijf jaar later, Ayaan was toen 2, belandde hij in het ergste gebouw van Mogadishu, de oude Italiaanse gevangenis. En al wist hij te ontsnappen, vanaf dat moment zou Ayaans moeder eigenlijk alleen blijven – haar man stelde de politiek boven zijn persoonlijk leven. Het gezin vluchtte, naar Saudi-Arabië, Ethiopië, Kenia. Ayaans vader, die zijn strijd in ballingschap voortzette, nam steeds meer afstand. Tot verdriet van zijn vrouw, die haar verbittering botvierde op de drie kinderen. ‘Ze was al geen hartelijke, lieve vrouw van nature, en door het leven dat ze leidde, werd ze steeds harder.’

Oma woonde in, en oma had grote invloed op de opvoeding van de kinderen. Het was oma die Ayaan en haar zusje en broertje liet besnijden. Uit het boek: ‘Toen verdween de schaar tussen mijn benen en knipte de man mijn binnenste schaamlippen en clitoris eraf. (…) Er schoot een stekende pijn door me heen, een onbeschrijflijke pijn, en ik begon te gillen. Vervolgens werd ik dichtgenaaid. De lange, botte naald werd door mijn bloedende buitenste schaamlippen getrokken. (…) Toen de man klaar was, beet hij met zijn tanden de draad door.’

In het eerste gesprek reageert ze tamelijk nonchalant op een vraag over haar besnijdenis.

‘Het hoort er nu eenmaal bij in Somalië.’

In het tweede gesprek, ’s avonds laat: Ik geloof je niet, als je daar zo relativerend over vertelt.

'Als je met me had gepraat toen ik 5, 6, 7 jaar was, had je wel iets anders gehoord. Maar voor mij zijn de gevolgen best meegevallen. Allereerst ben ik er niet aan overleden, terwijl heel veel meisjes er wel aan sterven. Ik doe langer over het plassen dan niet-besneden vrouwen, en vrijen is voor mij misschien net iets ingewikkelder. Maar de gevoelens zijn er, de begeerte is er, ik kan een orgasme krijgen. Niet te vergelijken met sommige meisjes uit het noorden op wie farooni is toegepast, die helemaal geen genitaliën meer hebben. Mijn geluk is ook geweest dat ik door een man ben besneden. Die zijn milder. Niet elke vorm van meisjesbesnijdenis is even afschuwelijk, maar ze zijn wel allemaal even verwerpelijk.’

Je blijft er onderkoeld over vertellen. Voor Nederlanders moet je soms overkomen als een buitenaards wezen.

‘Ik verwonder me nog elke keer over de zeer luxe opvoeding van Nederlandse vriendinnen. Ik was al 8, toen van mij de eerste foto werd genomen. Hier worden de eerste foto’s van je gemaakt als je nog in de buik van je moeder zit, met echo’s. En daar hebben de ouders het dan de hele tijd over. Nederlanders kunnen van heel kleine dingen heel grote dingen maken. Terwijl ik uit een wereld kom van: stel je niet aan. Het was niet gemakkelijk in het parlement, maar ik kon terugvallen op de basislessen uit mijn jeugd: niet huilen, niet zeuren, jezelf niet zielig vinden, sterkte en veerkracht tonen.’

Zelf je lot in handen nemen.

‘Ja. Op mij is al vrij snel het etiket geplakt dat ik een missie had, maar zo ben ik hier helemaal niet begonnen. Dat is pas gekomen na 11 september. Mijn strijd in het begin was vooral: ik wil niet het leven van mijn moeder leiden. Ik wil mijn eigen lot bepalen. Ik was echt, letterlijk, een gelukszoeker. Toen ik pas in Nederland was, ben ik gaan schoonmaken. Bij het schoonmaken van een pand hoort ook het schoonmaken van wc’s. Dat doet iets met je trots. Maar ik dacht: ik kan wel in het asielzoekerscentrum tussen de andere Somaliërs gaan zitten en klagen dat het leven mij slecht heeft behandeld maar…’ Je was uitgehuwelijkt aan een man van goede komaf, maar je stond wc’s schoon te maken.'  

‘Mijn leven was tot stilstand gekomen als ik met hem verder was gegaan.’

Haar vader had zijn lievelingsdochter uitgehuwelijkt aan Osman Musse, een verre neef uit Canada. Een strategisch huwelijk.

‘Osman Musse kon pochen dat hij met een Magan was getrouwd en wij zouden voortaan familie in Canada hebben.’

Ayaan moest niets weten van haar kale, vrome en niet bijster snuggere aanstaande (‘Ook zijn Engels was halfbakken’), die maar door bleef mekkeren over de onzedige Somalische meisjes in Canada. De huwelijksceremonie werd zonder haar voltrokken. Ze hoefde nog niet de nacht met hem door te brengen; met haar vader was afgesproken dat daarmee zou worden gewacht tot na de bruiloft in Canada. Daar is ze nooit aangekomen. In Duitsland, waar ze bij clanleden haar visum moest afwachten, realiseerde ze zich dat ze kon verdwijnen – als een vogel die uit zijn kooi hipt. Het is 24 juli 1992 wanneer ze op de trein naar Nederland stapt. ‘Elk jaar denk ik daar weer aan. Die dag ben ik opnieuw geboren.’

‘Het was net een droom.’

En nu zit je bij het American Enterprise Institute, tot ontsteltenis van progressief Nederland – een conservatieve denktank.

Licht vermoeid: ‘Het is geen kerk, het is een denktank. Ik ben onafhankelijk. Ik weet dat er iemand bij het AEI zit die tegen het homohuwelijk is; ik ben er voor. Ik ben ook voorstander van euthanasie en abortus – anderen zijn tegenstander. Dat mag allemaal. Controverse is welkom, zeggen ze. Ik ben gevraagd om te publiceren over de islam en de positie van vrouwen daarin. “Wat mag ik wel of niet vinden?”, vroeg ik. “Als je maar van honkbal houdt”, was het antwoord.’

Blijft Nederland je thuis of wordt het toch Amerika?

Ik ben zo’n wereldburger, maar Nederland is voor mij meer thuis dan waar dan ook. In Amerika kom ik in een keurslijf te zitten. Mijn invloed wordt groter, dus groeit mijn verantwoordelijkheid. In de VS zal ik meer oppassen wat ik zeg en doe. Daar moet ik strategischer, slimmer, taktischer zijn. Drie keer nadenken voor ik wat roep. Want het wordt allemaal groter en onoverzichtelijker en oncontroleerbaarder. Het spontane is nu weg.’

Gelukkig maar. Ik dacht even: straks blaast ze de regering-Bush nog op.

‘Nee, dat doe ik niet. Nee, het is daar echt iets heel anders… Ik denk niet dat je die regering zo gemakkelijk opblaast.’

Het was een grap. Maar je critici zullen zeggen: waarom is ze hier ook niet wat behoedzamer te werk gegaan?

‘Ik zie Nederland als mijn moeders huis. Daar durf je veel meer. Maar tegen de tijd dat ik doorkreeg wat de impact was van mijn woorden ben ik ook wel voorzichtiger geworden. Alleen: ik ben ook maar een mens. Ik ben afgestudeerd in 2000 en in 2003 kwam ik in de Kamer. Zonder enige politieke ervaring. Ik liep daar binnen met mijn tasje en dat was het. Wiegel, Wallage, Dijkstal, Van Mierlo – moet je lezen wat al die grootheden over me hebben geroepen. En altijd dacht ik: o, weten ze wel over wie ze het hebben? Zij staan in de geschiedenisboeken; ik ben maar net afgestudeerd.’


Is Ayaan eigenlijk geen moderne uitvoering van Mohammed?
<!--QuoteBegin-Tolstoj+--><div class='quotetop'>QUOTE(Tolstoj)</div><div class='quotemain'><!--QuoteEBegin-->Ik weet dat de meeste mensen, inclusief degenen die zich thuisvoelen bij de meest ingewikkelde vraagstukken, zelden ook maar de eenvoudigste en meest voor de hand liggende waarheid kunnen accepteren <!--QuoteEnd--></div><!--QuoteEEnd-->

Dit forum kan gratis blijven vanwege banners als deze. Door te registeren zal de onderstaande banner overigens verdwijnen.

#2

Windsurfer

    Windsurfer


  • >1k berichten
  • 1293 berichten
  • VIP

Geplaatst op 08 januari 2007 - 08:49

slotje, alleen maar gekwoot en geen statement, zie spelregels van dit forum
keeping an open mind is a virtue, but not so open that your brains fall out.





0 gebruiker(s) lezen dit onderwerp

0 leden, 0 bezoekers, 0 anonieme gebruikers

Ook adverteren op onze website? Lees hier meer!

Gesponsorde vacatures

Vacatures