Springen naar inhoud

Gevechtsvliegtuigen wo 2


  • Log in om te kunnen reageren

#1

EBCT

    EBCT


  • 0 - 25 berichten
  • 5 berichten
  • Gebruiker

Geplaatst op 09 april 2007 - 17:26

Op welke manier sprong een piloot van een eenmansvliegtuig uit het toestel om daarna een parachutesprong te volbrengen?

Kon een Messerschmitt 110 een landing maken gedurende de nacht op een niet verlicht vliegveld?

Dit forum kan gratis blijven vanwege banners als deze. Door te registeren zal de onderstaande banner overigens verdwijnen.

#2

shimmy

    shimmy


  • >1k berichten
  • 1123 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 09 april 2007 - 17:34

Op welke manier sprong een piloot van een eenmansvliegtuig uit het toestel om daarna een parachutesprong te volbrengen?


Gordel los maken, dak open schuiven, op de vleugel klimmen en springen.
Dat was de manier. Werkt zeer effectief bij bijvoorbeeld een motor storing. Viel je daarentegen in een ongecontroleerde tolvlucht naar beneden zal het in de praktijk niet makkelijk of onmogelijk zijn geweest om je vliegtuig te verlaten.

#3

Bart

    Bart


  • >5k berichten
  • 7224 berichten
  • VIP

Geplaatst op 09 april 2007 - 18:21

Helaas hadden de Messerschmitt 109 piloten het iets minder fortuinlijk. De Me109 bevatte een kooi-constructie die de piloot tijdens noodlandingen beschermde. Echter, de piloot kon daardoor niet zonder hulp uit het vliegtuig komen. Omdat veel vliegtuigen tijdens een noodlanding in brand vlogen wilde Me109 piloten nog wel eens levend verbranden.

En zo kwam ook Mark Hanna in 1999 om het leven toen hij een demonstratie in een Hispanic versie van de Me109 gaf op een airshow en deze crashte.

Wat betreft de vraag over de Me110: De Me110 wordt gezien als een van de beste nacht-jagers uit de WOII en kon o.a. beschikken over radar. Ik vermoed dat deze dus ook wel op (bijna) onverlichte landingsbanen kon landen
If I have seen further it is by standing on the shoulders of giants.-- Isaac Newton

#4

shimmy

    shimmy


  • >1k berichten
  • 1123 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 09 april 2007 - 20:00

Echter, de piloot kon daardoor niet zonder hulp uit het vliegtuig komen.


Aha, ik weet niks van de Messerschmitt 109, maar dan neem ik aan dat de bemanning niet eens een parachute mee brachten.

Als er ten tijde van de 2e wereldoorlog op onverlichte banen werd geland werd, vraag ik me wel af hoe men dat deed in die tijd.
De conventionele "primaire radar" was een schitterend instrument om vliegtuigen of boten op te sporen omdat metaal een veel grotere hoeveelheid van de uitgezonden radiogolven weerkaatst dan de omliggende stoffen. Op die manier kon je op radar ook wel om een ander berg of een ander groot object vliegen. Maar er een landingsbaan nauwkeurig genoeg mee op sporen om er op te kunnen landen lijkt me niet mogelijk in die tijd.
Andere navigatie middelen uit die tijd zoals NDB's (navigatie baken) zijn goed genoeg om een vliegtuig ongeveer op te lijnen met een landingsbaan, maar de kans dat je er midden overheen weet te vliegen is kleiner dan dat dat niet lukt. Dan heb ik het nog niet eens over de afstandinformatie (wanneer moet je hoogte 0 bereiken).

Ik denk dat in de laatste zin van Bart de haakjes wel weg gelaten kunnen worden en er op zijn minst matige baan verlichting moet zijn en dan mag het daarbij ook nog eens niet mistig zijn.

#5


  • Gast

Geplaatst op 13 april 2007 - 16:20

ik heb hier een getuigenis van een piloot bij me. hij schrijft:

Daarna maakte ik alles vast en opende het dak van de cockpit om eruit te klimmen. Maar het was onmogelijk om eruit te springen! De luchtdruk was onvoorstelbaar groot, zelfs nu de machine zo langzaam ging. [...] toen herinnerde ik me plotseling dat Greim me eens had verteld dat je het toestel moest laten kantelen en je er dan gewoon uit laten vallen! Ik probeerde het vlietuig over de kop te laten gaan, maar hoewel ik eerder allerlei luchtacrobatiek had uitgehaald, was dit het enige wat ik nog nooit met dit vliegtuig gedaan had. En toch was het een gelukkige omstandigheid, dat ik deze manoeuvre nog nooit uitgevoerd had, want daardoor zette ik de stuurknuppel instinctief op een halve lus in plaats van op horizontaal. Hoewel ik omgekeerd zat, hield de centrifugale kracht me op mijn plaats. Was ik met mijn hoofd zo naar beneden hangend een klein beetje uit mijn stoel gegleden, dan zou de luchtdruk mijn nek en ruggegraat gebroken hebben.

Wat is hier dan juist of fout?

#6

shimmy

    shimmy


  • >1k berichten
  • 1123 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 16 april 2007 - 16:55

Of het is een onjuiste getuigenis, of de waarheid wordt verdraaid/slechts deels verteld.

Daarna maakte ik alles vast en opende het dak van de cockpit om eruit te klimmen. Maar het was onmogelijk om eruit te springen! De luchtdruk was onvoorstelbaar groot, zelfs nu de machine zo langzaam ging.


Dat dit sterk moet zijn overdreven kun je aan elke parachutist vragen. Het evacueren door gewoon dak open, op de vleugel klimmen en springen is overigens niet alleen in vroege tijden vaak uitgevoerd. Deze manier van ontsnappen komt ook in huidige "emergency checklists" voor zoals in die van de Nederlandse luchtmacht bij de Pilatus PC-7 (training toestel).

toen herinnerde ik me plotseling dat Greim me eens had verteld dat je het toestel moest laten kantelen en je er dan gewoon uit laten vallen!


Deze methode wordt inderdaad ook toegepast.

Hoewel ik omgekeerd zat, hield de centrifugale kracht me op mijn plaats.


Dan moet je hem natuurlijk wel goed uitvoeren en gewoon op de kop in een rechtlijnige vlucht zodat er geen naar boven gerichte kracht is.





0 gebruiker(s) lezen dit onderwerp

0 leden, 0 bezoekers, 0 anonieme gebruikers

Ook adverteren op onze website? Lees hier meer!

Gesponsorde vacatures

Vacatures