Springen naar inhoud

Interpretatie gedicht


  • Log in om te kunnen reageren

#1

iBart

    iBart


  • 0 - 25 berichten
  • 5 berichten
  • Gebruiker

Geplaatst op 04 juni 2007 - 17:59

Dit zijn de scherven in het water,
De scheuren in het schuim,
De kloven in het hout.

De jonge non gedenkt in haar gebeden
De geur der paarden,
De gouden aarde, de velden van katoen, het land van koren,

En toen vůůr Kristus, in de Gouden Eeuw,
Deze week nog,
De tijd uit zijn kooien brak.

Tijd als kind op een rode veloped,
Tijd die de stuipen krijgt,
Tijd, een vrouwenbuik verhakkeld en gemerkt,
Tijd in de poriŽn van zand als water
Tijd met de geur van zout en vrouwen

Dit is een gebed zo schraal zo mager
Dat het de ertsen raakt die in u
Onvermoeid te gronde gaan.


Dit gedicht met als titel Schietgebed is geschreven door Hugo Claus. Het is een typisch "vijftigers-gedicht". Er zijn vaak meerdere mogelijke wijzen van interpretatie mogelijk en dat is ook hier het geval volgens mij.
Ik kom zelf niet echt overal aan uit, zou iemand mij dus kunnen helpen?

Alvast bedankt!

Dit forum kan gratis blijven vanwege banners als deze. Door te registeren zal de onderstaande banner overigens verdwijnen.

#2

1207

    1207


  • >250 berichten
  • 991 berichten
  • Gebruiker

Geplaatst op 04 juni 2007 - 18:21

Ik kom zelf niet echt overal aan uit, zou iemand mij dus kunnen helpen?
Alvast bedankt!

Wat denk je zelf en waarom?

#3

iBart

    iBart


  • 0 - 25 berichten
  • 5 berichten
  • Gebruiker

Geplaatst op 04 juni 2007 - 18:46

Dit zijn de scherven in het water,
De scheuren in het schuim,
De kloven in het hout.


Dit lijken me pijnlijke herinneringen te zijn die de mens (hier de non) niet kan vergeten, lijkt me duidelijk.


De jonge non gedenkt in haar gebeden
De geur der paarden,
De gouden aarde, de velden van katoen, het land van koren,


Dit lijken me herinneringen te zijn waar ze graag aan terugdenkt.
Geur der paarden => hoe goed ze het vroeger had
De gouden aarde => hoe goed de wereld wel niet was/is?
Velden van katoen + land van koren => de vrijheid die ze had?


En toen vůůr Kristus, in de Gouden Eeuw,
Deze week nog,
De tijd uit zijn kooien brak.


Hier kom ik niet goed aan uit. Misschien een beetje spottend? Humor? pi.gif


Tijd als kind op een rode veloped,
Tijd die de stuipen krijgt,
Tijd, een vrouwenbuik verhakkeld en gemerkt,
Tijd in de poriŽn van zand als water
Tijd met de geur van zout en vrouwen


Tijd in de poriŽn van zand als water => de tijd is snel, het leven gaat vlug voorbij.
De andere verzen zou ik niet echt iets over kunnen zeggen.


Dit is een gebed zo schraal zo mager
Dat het de ertsen raakt die in u
Onvermoeid te gronde gaan.


Dit lijkt me zeer negatief. Tegen het Christendom gericht?

#4

iBart

    iBart


  • 0 - 25 berichten
  • 5 berichten
  • Gebruiker

Geplaatst op 12 juni 2007 - 13:02

Bump :D

#5

deRegt

    deRegt


  • 0 - 25 berichten
  • 7 berichten
  • Gebruiker

Geplaatst op 21 juni 2007 - 17:15


En toen vůůr Kristus, in de Gouden Eeuw,
Deze week nog,
De tijd uit zijn kooien brak.


Hier kom ik niet goed aan uit. Misschien een beetje spottend? Humor? :D


Wellicht word de tijd bedoeld toen ze nog geen non was?

#6

Veertje

    Veertje


  • >5k berichten
  • 6713 berichten
  • VIP

Geplaatst op 26 juni 2007 - 08:43

Dit zijn de scherven in het water,
De scheuren in het schuim,
De kloven in het hout.


Dit lijken me pijnlijke herinneringen te zijn die de mens (hier de non) niet kan vergeten, lijkt me duidelijk.

Ik denk dat dit metaforen zijn voor de "scheuren" in haar geloof.


De jonge non gedenkt in haar gebeden
De geur der paarden,
De gouden aarde, de velden van katoen, het land van koren,


Dit lijken me herinneringen te zijn waar ze graag aan terugdenkt.
Geur der paarden => hoe goed ze het vroeger had
De gouden aarde => hoe goed de wereld wel niet was/is?
Velden van katoen + land van koren => de vrijheid die ze had?

Alles drukt m.i. een bepaalde soort weemoed naar de eenvoud van het "kind-zijn" uit, of in ieder geval de tijd waar haar geloof nog duidelijk was voor haar. Alles was duidelijk. De geuren, kleuren, de schoonheid ervan duidelijk waarneembaar, zonder gecompliceerde overwegingen. Toen was voor haar nog alles, in zijn schoonheid, duidelijk door God geschapen. Het was toen niet moeilijk te geloven.


En toen vůůr Kristus, in de Gouden Eeuw,
Deze week nog,
De tijd uit zijn kooien brak.

Hier kom ik niet goed aan uit. Misschien een beetje spottend? Humor? :D

Ze wordt ouder, en elke week weer, en ouder worden kenmerkt zich door groeiende kennis. Kennis die in de Gouden Eeuw hoog in het vaandel begon te staan, waar wetenschap belangrijk werd. Kristus is hier m.i. een metafoor voor haar geloof. En omdat haar groeiende leeftijd en daarmee kennis bepaalde twijfels aan haar geloof met zich meebrengt, kun je dit denk ik zien als: ik twijfel, dan kom ik weer even terug bij mijn geloof, dan twijfel ik weer. "Vůůr Kristus" is een metafoor voor de momenten dat twijfel omtrent het geloof ontstaat.


Tijd als kind op een rode veloped,
Tijd die de stuipen krijgt,
Tijd, een vrouwenbuik verhakkeld en gemerkt,
Tijd in de poriŽn van zand als water
Tijd met de geur van zout en vrouwen


Tijd in de poriŽn van zand als water => de tijd is snel, het leven gaat vlug voorbij.
De andere verzen zou ik niet echt iets over kunnen zeggen.

Tijd als kind op een rode veloped: raast voort
Tijd die de stuipen krijgt: oncontroleerbaar
Tijd, een vrouwenbuik verhakkeld en gemerkt: laat haar sporen achter
Tijd in de porien van zand als water: vloeit haast ongemerkt weg
Tijd met de geur van zout en vrouwen: gaat niet verloren, we kunnen ons aan eerdere tijden herinneren, maar het blijft ongrijpbaar, we kunnen het niet eeuwig vasthouden, net zoals de (vluchtige) geur van zout en vrouwen.


Dit is een gebed zo schraal zo mager
Dat het de ertsen raakt die in u
Onvermoeid te gronde gaan.


Dit lijkt me zeer negatief. Tegen het Christendom gericht?

Haar gebed is schraal en mager omdat ze twijfelt aan haar geloof. Ze voelt zich niet oprecht naar God toe. Ze heeft het gevoel niet te voldoen aan het "onvoorwaardelijke" geloof. Haar geloof is dus schraal en mager. Haar twijfels raken de basis van haar geloof, dat wat vroeger zo vast als een rots stond (de ertsen raakt). Ze denkt dat als zij twijfelt, anderen dat ook zullen doen, zie de referentie naar de Gouden Eeuw. Ze denkt dat tijd, de ontwikkeling etc. ervoor zorgt dat het geloof steeds minder vaste voet in de grond heeft en dus "de ertsen in u onvermoeid te gronde gaan". Onvermoeid: het is een doorlopend, langzaam, maar niet te stoppen proces. Vanwege de tijd. Het geloof in God zal uiteindelijk geen plek meer hebben in deze wereld.

Dit gedicht verhaalt m.i. over de twijfels van de non m.b.t. haar geloof en haar angst dat het geloof, waarvan zij denkt dat het iets moois is, een bepaalde schoonheid van de wereld om ons heen bevestigt, uiteindelijk, na verloop van tijd, helemaal verloren zal gaan. Ze zou willen dat ze de tijd stil zou kunnen zetten, maar weet ook dat dat niet mogelijk is. De tijd is machtig.
I am not young enough to know everything - Oscar Wilde

#7

ypsilon

    ypsilon


  • >5k berichten
  • 11085 berichten
  • VIP

Geplaatst op 27 juni 2007 - 13:08

In aanvulling op Veertje...

Een "schietgebed" is normaal gezien en kort gebed van iemand in nood, in pijn ook.

Dit zijn de scherven in het water,
De scheuren in het schuim,
De kloven in het hout.


Scherven, scheuren, kloven roepen een gevoel van pijn op. Merk ook de verbinding op met "verhakkeld en gemerkt", verderop.

De jonge non gedenkt in haar gebeden
De geur der paarden,
De gouden aarde, de velden van katoen, het land van koren,


De eerste twee verzen scheppen elk een bepaalde sfeer, waarbij de eerste pijnlijk en onrustig lijkt, in contrast met een schilderachtig, landelijk tafereeltje in het tweede vers.

En toen vůůr Kristus, in de Gouden Eeuw,
Deze week nog,
De tijd uit zijn kooien brak.

Claus speelt hier met tijd: het lijkt alsof de drie tijdsaanduidingen betrekking hebben op dezelfde gebeurtenis, terwijl zij eigenlijk eeuwen uit mekaar liggen. Het contrast geeft voor mij een soort van eeuwigheid aan.

Tijd als kind op een rode veloped,
Tijd die de stuipen krijgt,
Tijd, een vrouwenbuik verhakkeld en gemerkt,
Tijd in de poriŽn van zand als water
Tijd met de geur van zout en vrouwen

Tijd als ongericht, tijd vliegt, glipt weg, laat zijn sporen na. De geur van zout, het zand, en het water, lijken mij weer terug te wijzen naar het eerste vers.

Dit is een gebed zo schraal zo mager
Dat het de ertsen raakt die in u
Onvermoeid te gronde gaan.

Hoe weinig zeggen de woorden in het gebed over de contrasterende pijn en vrede die wisselend in het gedicht worden opgeroepen, voor ons. En hoe weinig helpt bidden, dat het het onbehagen in ons niet stilt...

#8

iBart

    iBart


  • 0 - 25 berichten
  • 5 berichten
  • Gebruiker

Geplaatst op 29 juni 2007 - 11:22

Bedankt Veertje en Ypsilon. Zeer uitgebreide verklaring, bedankt!





0 gebruiker(s) lezen dit onderwerp

0 leden, 0 bezoekers, 0 anonieme gebruikers

Ook adverteren op onze website? Lees hier meer!

Gesponsorde vacatures

Vacatures