Springen naar inhoud

Wanneer zijn ontwikkelingen in balans en tot rust...


  • Log in om te kunnen reageren

#1

oktagon

    oktagon


  • >1k berichten
  • 4502 berichten
  • Verbannen

Geplaatst op 28 november 2007 - 08:30

In een astronomische topic las ik een veronderstelling over het steeds versnellend uitdijen van ons heelal en dat er theorien bestaan dat er op een keer een consolidatie optreedt in deze ontwikkeling.

Als ik nu de ontwikkelingen in onze eigen biologische en technische wereld bekijk,waar continu verdere ontwikkelingen en ook vaak met een versnellend (exponentieel)effect plaats vinden,
vraag ik me af wanneer we -de natuur- zijn/haar consolidatiepunt zal hebben bereikt en alles tot rust is gekomen.

Mogelijk kunnen we de aardse ontwikkelingen vergelijken met die in het heelal ? :D

Dit forum kan gratis blijven vanwege banners als deze. Door te registeren zal de onderstaande banner overigens verdwijnen.

#2

theoriegeladen

    theoriegeladen


  • >250 berichten
  • 976 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 01 december 2007 - 15:50

Ik denk dat als je enkele begrippen voor jezelf verhelderd het verschil tussen menselijke ontwikkeling en het heelal duidelijk is. Of je in die verschillen dan nog iets vind dat algemeen is en relevant voor dit filosofieforum is afhankelijk van het intellect.

Belangrijk is het verschil op te merken tussen uitdijen aan de ene kant en ontwikkelen aan de andere kant.
Uitdijen zie ik als een toename van volume(en niet van massa!)\

Ontwikkelen is mijn inziens alleen bij levende materie het geval. Ontwikkelen is het overgaan van de ene naar de andere fase. Van een plant is de ongeslachtelijke groei te onderscheiden van de geslachtelijke groei. Eerst groeit een plant groot en is een bepaalde tijd in een ontwikkelingsfase, vervolgens komt de bloemontwikkeling en is er tijdelijk sprake van geslachtelijke groei. 1 jarige kennen dit niet omdat alle delen van de plant reeds in aanleg zijn in het zaadje, terwijl bij een beuk er alleen de lobladeren zichtbaar zijn en een groeipunt. De bloemen ontwikkelen zich later.
De mens heeft veel meer ontwikkelingsfases: baby, peuter, kleuter, kind, enz. Je kan dan ook zeggen dat babies hard groeien, maar de ontwikkeling is zo gelijkmatig dat bij alle mensen spraken is van een peuter tijdens het eerste levensjaar.

De vraag is of je groei en ontwikkeling ook kan toeschrijven aan zaken als natuur, techniek, het heelal.
De antwoord op deze vraag bevat ook de vraag of dit topic thuis hoort op dit forum.

#3

ktm990adventure

    ktm990adventure


  • 0 - 25 berichten
  • 6 berichten
  • Gebruiker

Geplaatst op 29 december 2007 - 19:48

Het is denk ik belangrijk in te zien dat alles voortdurend verandert en daarmee zich voortdurend ontwikkelt. Ontwikkeling slechts beperken tot de levende natuur overziet de grotere cyclus waarmee de aarde zelf zich ontwikkelt. Beschouw bijvoorbeeld de fossiele schelpen die in gebergten gevonden kunnen worden. Deze duiden er op dat wat nu bergen zijn eens zeebodem geweest is. Een duidelijker voorbeeld van een 'levende', zich ontwikkelende aarde is er niet. Onder invloed van de weersomstandigheden bijvoorbeeld verpulveren rotsen langzaam. Het ontstane zand wordt bijvoorbeeld uiteindelijk afgevoerd richting zee waar het bezinkt en als sediment wordt afgezet. Na laag op laag van sedimenteren ontstaat er weer rots. Deze rots zou zo maar weer door tektoniek omhoog gestuwd kunnen worden. Etc.

Extrapolerend zou je kunnen zeggen dat de gehele kosmos voortdurend in kleine, minder kleine, grotere en nog grotere - er zijn er natuurlijk vele malen meer dan vier - cycli. De stelling dat de kosmos na een periode van uitdijen zich zou consolideren lijkt mij niet juist. Op grond van de formulering van zijn wetten van de zwaartekracht heeft Newton al aangetoond dat als de uitdijende beweging uiteindelijk door onderlinge zwaartekrachtwerking gestopt is er onvermijdelijk een naar een kern gerichte beweging zal ontstaan, immers alle massa zal weer aantrekking op elkaar uitoefenen en uiteindelijk een beweging naar elkaar toe gaan uitvoeren. Hierbij kun je bedenken dat de beweging loopt van waar de minste netto zwaartekrachtwerking gevoeld wordt naar daar waar de meeste zwaartekrachtwerking gevoeld wordt.

Is dan uiteindelijk de kosmos geÔmplodeerd dan zullen na verloop van tijd de inwendige krachten weer zo groot worden dat er vanzelf weer een explosie ontstaat en het uitdijen begint weer van voren af aan. Althans, dit is hoe ik de big bang theorie maar voor mezelf uitgelegd heb. Iets anders lijkt minder waarschijnlijk.

Op deze manier beschouwd kom je tot de conclusie dat alles pulseert en voortdurend van vorm en hoedanigheid verandert. Balans wijst dus altijd op een metastabiele toestand van zijn en werkelijke rust bestaat niet. Prachtige wereld, hŤ?

#4

ypsilon

    ypsilon


  • >5k berichten
  • 11085 berichten
  • VIP

Geplaatst op 29 december 2007 - 20:03

Ik denk dat Oktagon eerder doelde op de ontwikkeling en vooruitgang van de menselijke cultuur (maar ik kan me vergissen). Daar bestaan natuurlijk vele theorieŽn over en voor elk aspect zijn er verschillen. Naar gelang de theorie of het gezichtspunt zal ook niet alles als vooruitgang beschouwd worden.

Ook wat betreft de ontwikkeling van het individu zijn er verschillende theorieŽn die verschillende aspecten beslaan. Verschillende ontwikkelingslijnen lopen hier op verschillende manieren.

Het gaat echter om fundamenteel verschillende vormen van ontwikkeling t.o.v. die van het heelal, met als enige gelijkenis dat je - afhankelijk van je definitie - bij beide zou kunnen spreken over ontwikkeling en (soms, maar niet altijd, en ook m.b.t. het heelal is dit bij mijn weten nog geen zekerheid) consolidatie.

Welke redenen zie je voor deze parallel?





0 gebruiker(s) lezen dit onderwerp

0 leden, 0 bezoekers, 0 anonieme gebruikers

Ook adverteren op onze website? Lees hier meer!

Gesponsorde vacatures

Vacatures