Springen naar inhoud

Bewustzijn, zichzelf overstijgen en perceptie


  • Log in om te kunnen reageren

#1

Chaos

    Chaos


  • >25 berichten
  • 87 berichten
  • Verbannen

Geplaatst op 27 december 2007 - 21:20

Afgesplitst uit http://www.wetenscha...showtopic=77060

Theoriegeladen, in antwoord op de bovenstaande vragen, probeer ik het volgende.

Je verwijst enkele maal naar het ‘overstijgen’ of ‘passeren’ van onszelf waarmee we dan inderdaad naar de ‘diepte’ gaan. Mijn antwoord hierop zou kunnen zijn dat het overstijgen van onszelf betekent dat we ‘iets’ moeten opgeven om hierin te lukken. We kunnen niet onszelf overstijgen en vervolgens stellen dat we dat zelf hebben gedaan, nochtans bestaat de mogelijkheid wel. Met onszelf overstijgen wordt bedoeld de disidentificatie van een gedachte over wie we doorgaans denken te zijn. Derhalve is datgene dat schijnbaar overstijgt ons Zelf. Het is als letterlijk de knop omdraaien waardoor de perceptie op het leven anders wordt, ook over diegene die we altijd dachten te zijn.

Kan je hier iets mee als ik dat zo stel ?

Dit forum kan gratis blijven vanwege banners als deze. Door te registeren zal de onderstaande banner overigens verdwijnen.

#2

theoriegeladen

    theoriegeladen


  • >250 berichten
  • 976 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 27 december 2007 - 21:47

Ik bedoel eigenlijk, waar stopt zelf en begint ons?

Of ik er iets mee kan? Tja, je uitspraken zijn algemeen genoeg om ze in te passen. Dat is een voordeel. Maar ook een nadeel. Ik weet niet of we ook hetzelfde bedoelen.

Je vraagt bv of we het nu zelf hebben gedaan. Vanuit praktische overwegingen kan je nooit alleen besluiten samen te zijn. Daar is namelijk een ander voor nodig. Je moet dus samen besluiten samen te zijn. Echter, voor dat het besluiten plaats vindt, ben je al op een bepaalde manier samen, die echter anders wordt gedefinieerd, dan samenzijn.
Of ik er iets mee kan, ja dus. Of we hetzelfde bedoelen laat ik nu aan jou. Kan jij je vinden in wat ik net zei over of we het nu zelf hebben gedaan?

de disidentificatie van een gedachte


Dat zie ik niet zomaar voor me. Vertel!

Veranderd door theoriegeladen, 27 december 2007 - 21:48


#3

Chaos

    Chaos


  • >25 berichten
  • 87 berichten
  • Verbannen

Geplaatst op 28 december 2007 - 06:28

Theoriegeladen, thanks. Of we over hetzelfde spreken is al belangrijk genoeg om te achterhalen, boekjes en de mogelijke interpretaties willen nogal eens verwarren en dan is dialoog altijd handig uiteraard.

De vraag waar ‘zelf’ stopt en ‘ons’ begint is denkelijk relatief en volgens het eigen perceptieniveau te bekijken. Wanneer we erkennen dat het inderdaad mogelijk is om ons ‘zelf’ (hoe ook begrepen) te overstijgen dan geeft dit een andere dimensie aan het debat. Immers, als we dat kunnen (of mogelijk achten) is er op zich al de bewustwording dat het leven anders in elkaar steekt dan we doorgaans denken. Hierbij dus de vraag of je het inderdaad mogelijk acht waarna we vanuit deze veronderstelling verder kunnen. Lijkt me belangrijk genoeg om even te bevestigen (of ook niet).

Je bericht op zich laat me echter vermoeden dat je deze potentie inderdaad erkent. Wat betreft ‘besluiten’ en ‘samen’ ben ik het met je eens dat er altijd een interactie bestaat tussen mensen (ongeacht welke perceptie we over ‘mens’ hebben) en ook hier de ‘ons’ of ‘samenhang’ bevestigt. Dit laatste is ook niet zo moelijk om te begrijpen natuurlijk, mensen kunnen mij kwaad of blij maken (om maar een dom voorbeeld te noemen).

Wat betreft ‘disidentificatie’ stelt men in diverse werken dat ‘bewustzijn’ zich identificeert met een soort van kwantumfluctuatie ontspringend vanuit het zgn. nulpuntenergieveld. Vanaf dat moment en als gevolg van onze ontwikkeling/opvoeding ontstaat er de gedachte van afgescheidenheid, jij en ik. Vanaf hier start er een initieel onbewuste zoektocht naar onze ware aard. Het ‘overstijgen’ betekent dan het loslaten van de gedachte dat wij het ‘ego’ zouden zijn, de disidentificatie. In psychologische werken nogal eens ‘zelfrealisatie’ (en veel andere termen) genoemd. In wat ik soms de ‘hocus pocus’ boeken wil noemen, spreekt men over ‘verlichting’. Zo zie ik dat een beetje.

De vraag is natuurlijk of dit alles ook wetenschappelijk kan aangetoond worden en/of wat een algemene erkenning van dit gegeven zou betekenen in relatie tot onze maatschappij. Wetenschappelijk bestaat er alvast voldoende onderzoekswerk om een andere manier van denken toe te laten. Ik denk bvb maar aan de vaststellingen van de kwantumfysici, het lijkt me dat we dit nog niet tenvolle psychisch begrijpen welke impact dit kan hebben.

Maar nu weet ik ook niet of dit nog bij het onderwerp van deze topic past, laat ik aan de moderator over.

#4

ypsilon

    ypsilon


  • >5k berichten
  • 11085 berichten
  • VIP

Geplaatst op 28 december 2007 - 12:25

Maar nu weet ik ook niet of dit nog bij het onderwerp van deze topic past, laat ik aan de moderator over.

Ik heb het onderwerp afgesplitst, daar dit meer naar metafysica neigt dan naar epistemologie.

#5

theoriegeladen

    theoriegeladen


  • >250 berichten
  • 976 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 30 december 2007 - 12:21

dit meer naar metafysica


ok.

dat je deze potentie inderdaad erkent.


Ja, maar, dit niet:

waar ‘zelf’ stopt en ‘ons’ begint is denkelijk relatief


want, ik kan alleen mijzelf bevestigen.

Het ‘overstijgen’ betekent dan het loslaten van de gedachte dat wij het ‘ego’ zouden zijn, de disidentificatie.


Hier zie ik voor mijzelf wel een relatie, namelijk overstijgen naar wat of iets. Ik denk niet dat wij een disidentificatie kunnen kennen. Ik zie het overstijgen als de vervolmaking van kennis. Deze volle kennis zijn mijn gedachtes. Het wij gevoel is niet meer dan het vals bewustzijn van wij kennis. Met andere woorden, een deel van impressies welke zich bevinden in de wij-kennis hoort daar niet thuis.

Daarom is voor mij de vraag waar ik stop en jij verder gaat voor mij belangrijk, omdat mijn zelf slechts dat is wat ik voor mijzelf bevestig. Het is grappig dat jij je niet inlaat met de verlichting, omdat voor mij de literatuur uit deze stroming precies die problemen aankaart. Denk bv aan Rousseau. Hij schrijft dat de mens vervreemd van zich zelf. Natuurlijk moet dit zelf ergens fysiek zijn gegrondvest, maar hoe kom jij erbij dat dit quantumfluctuaties zijn die ontspringen uit een nulpuntenenergieveld? Ik kan mij inderdaad daar iets goed bij voorstellen, maar over de werkelijkheidswaarde kan ik nauwelijks oordelen.

#6

Chaos

    Chaos


  • >25 berichten
  • 87 berichten
  • Verbannen

Geplaatst op 30 december 2007 - 13:30

Theoriegeladen, leuk en diepzinnig bericht, thanks.

Het kan inderdaad verwarrend worden, resulterend in de zogenaamde ‘egotransverwarring’, als een flirt met de identificatie of niet. Zonder de identificatie kunnen we het ook niet verwoorden.

Ook de term ‘overstijgen’ is dubieus en verwarrend te noemen. Het ‘overstijgen’ naar ‘iets’ kan in deze context misschien beter vertaald naar ‘loslaten’ van ‘iets’. Datgene dat loslaat is onze ware aard en kan zichzelf niet kennen. Het Zelf kan zich ‘slechts’ bewust worden van zichzelf, de zogenaamde ‘zijnsniveaus’. Je verwijzing naar ‘kennis’ kan ik beslist bijtreden, het Kenbare ligt steeds buiten ons en de bewustwording van onze ware aard betekent dan ook een mindshift naar Wetendheid. Omwille van deze dynamiek is er niemand die iets weet, er is Wetendheid. Wat betreft je verwijzing naar ‘Verlichting’ is dit uiteindelijk hetzelfde en nogal veel woeste verhalen over geschreven. Voor de spirituele zoeker bijzonder interessant maar op zichzelf bestaat er niet zoiets als ‘verlichting’, deze denkfout (in hoeverre als ‘fout’ te labelen) bevestigt op zich de eerder vermelde ‘egotransverwarring’.

Wat betreft Rousseau en de vervreemding. Hierbij is denkelijk onze perceptie van ‘mens’ belangrijk maar op zich is het Bewustzijn dat zich vervreemd van zichzelf. Bewustzijn identificeert zich met het lichaam geest concept om vervolgens zichzelf terug te vinden. Bizar spelletje maar we noemen het ‘leven’ en geeft oorsprong aan onze zoektocht. Wat betreft ‘fysieke’ grondslag wordt het natuurlijk nog boeiender omdat er geen ‘fysieke’ grondslag is, alles ontspringt uit het ‘niet-iets’. Deze nonduale grondslag is voor ons horizontale (actie reactie) denken moeilijk te bevatten en kunnen dat ook niet. Hiermee komen we dan terug tot de bewustwording van onze ware aard, bewustzijn dat zichzelf ervaart als een bron van intense en onvoorwaardelijke liefde. Wie dat ervaart wordt mogelijks profeet zoals we er in de geschiedenis nog hebben gehad. Wanneer we deze dynamiek doorzien (zelfs intellectueel zonder de ervaring hiervan), kunnen we ook begrijpen waarom men stelde dat er maar één profeet is. Het is steeds datzelfde spel van Bewustzijn, sommigen noemen dat God.

Nu, uiteindelijk kan ieder voor zich dit nagaan en is ook een persoonlijke oefening. De op zich eenvoudige vraag of we in onszelf iets of iemand kunnen vinden waarvan we kunnen zeggen dat wij het zijn, zou hiervan de bevestiging kunnen geven. Er blijkt daar helemaal niet ‘iemand’ te zijn, vreemd dus. Vandaar ook de stelling dat de zoeker het gezochte is.

Zoiets, denk ik.

#7

theoriegeladen

    theoriegeladen


  • >250 berichten
  • 976 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 30 december 2007 - 23:56

Vandaar ook de stelling dat de zoeker het gezochte is.


Vertel eens!

Wat is niet-iets?

#8

Chaos

    Chaos


  • >25 berichten
  • 87 berichten
  • Verbannen

Geplaatst op 31 december 2007 - 09:12

Men stelt dat het ‘niet-iets’ de nonduale grondslag is voor het bestaan, dat waaruit alle dingen coëxisteren alsook mee identificeert, voor het lineaire denken moeilijk te bevatten en vandaar ook de potentie tot ‘overstijgen’.

In relatie tot de ‘zoeker’ betekent dit dat door de identificatie met het concept dat uit zichzelf (de nonduale grondslag) is ontsprongen een illusoire afgescheidenheid ontstaat, de zoeker. Vanaf dat moment zoeken we dus naar onze ware aard, niet bewust van deze dynamiek.

Wanneer op dat moment het ego zichzelf overstijft, komt het tot de bewustwording van z’n ware aard door het loslaten van de gedachte die eerder was ontstaan als gevolg van deze dynamiek. Op dat moment komt men tot het besef dat de zoeker niet iets anders was dan het gezochte. Dit is ook wat men vanuit het ego standpunt ‘verlichting’ pleegt te noemen.

Pioniers in de wetenschap komen hier in de buurt door het verdere onderzoek naar dat kwantumvacuüm en slaat hiermee een brug tussen ‘religie’ en ‘wetenschap’. ‘Religie’ vertaald als ‘opnieuw verbinden’, is dan een verwijzing naar dit bewustzijnsproces. Dit proces van zelfontwikkeling wordt in de ontwikkelingspsychologie ook omschreven. Uiteraard en zoals de traditie het wil, bestaan er veel modellen hieromtrent, steeds met andere namen en verschillende niveaus. Wanner men al deze modellen naast elkaar legt, zien we wel een rode draad doorheen het verhaal wat het bovenstaande mag bekrachtigen. Althans, volgens mijn mening en perceptie.

Wetenschap is onze beste troef en dat in de veronderstelling dat neutraal onderzoek mogelijk is. Niet altijd het geval maar ook dat kan begrepen worden binnen dezelfde dynamiek.

#9

theoriegeladen

    theoriegeladen


  • >250 berichten
  • 976 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 31 december 2007 - 12:21

Men stelt dat het ‘niet-iets’ de nonduale grondslag is voor het bestaan,


Ik geloof niet dat het bestaan een grondslag heeft. Het zijn is de grondslag of eerste oorzaak. Alles wat ervoor komt is een tautologie. Jouw ' niet-iets' is niet relatief, want dan was het iets. Het zou kunnen volgen uit de grondslagen van het zijn, maar dan is het deel van het zijn en dus een watheid. Mijn idee is dat onze kennis een zijn is en dus een bestaan heeft. Onze kennis heeft de eigenschap het zijn af te beelden. Deze afbeelding is zelf niet het zijn en er is nooit een causaal verband waarbij de afbeelding de oorzaak is van het zijn. Het is dus niet mogelijk dat niet-iets de grondslag is voor het bestaan, evenmin als iets de oorzaak kan zijn, omdat in het iets onze kennis is vervlochten.


waaruit alle dingen coëxisteren


Ook dit kan niet. Immers het zijn is onbegrensd. Het zijn is alles en alles is zijn, mits beschouwd als zijn. Een leugen is geen waarheid, maar als leugen bestaat de leugen nu eenmaal. Het zijn kan niet uit het zijn voortkomen. Voor het bewustzijn is dat moeilijk te bevatten, want zij ervaart haar kennis en gedachtes als een zijnde, hecht er werkelijkheidswaarde aan vast. In een afbeelding van het zijn, is niet de gedachte aanwezig dat zij een afbeelding is, zij is nu eenmaal zoals zij is. Het bewustzijn kan haar echter toevoegen aan de afbeelding en zo aangeven dat het zijn in mijn hoofd een anders-zijn is, dan het eerste zijn: zij is kennis en gedachte.

vandaar ook de potentie tot ‘overstijgen’


Vandaar? Waarvandaan? Ik zie geen potentie. Nergens. Waaruit trek jij je conclussie dat wij overstijgen?

#10

Chaos

    Chaos


  • >25 berichten
  • 87 berichten
  • Verbannen

Geplaatst op 31 december 2007 - 13:04

Deel je mening wat grondslag betreft, het is dan ook niet te verwoorden. Het is nonduaal en staat op zichzelf, onafhankelijk en niet relatief, absoluut.

Inderdaad, het Zijn is onbegrensd, elke uitspraak hierover beperkt enige duiding hierover. Het is als de vraag waar het centrum van eenheid is.

De potentie tot zelfrealisatie of denk je dat dit niet mogelijk is ?

#11

theoriegeladen

    theoriegeladen


  • >250 berichten
  • 976 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 31 december 2007 - 14:42

De potentie tot zelfrealisatie of denk je dat dit niet mogelijk is ?


Als je stelt dat het zelf uit het zijn voortkomt, is het zelf geen zijn, maar een gevolg van het zijn. Vergelijk het met vuur en rook. Rook komt voort uit vuur, maar is geen vuur. Wat wel kan is beide zien als het gevolg van verbranding. Zo is het zijn en het zelf het gevolg van het zijn. Dat is op die manier vreemd dat het zijn dan een vorm van zijn is. Ik denk dat het dan een gedachte fout is deze vorm op te vatten als potentieel zijn van zijn of zelf. Het mogelijke is niet het zijn.

Aan de andere kant, is het zelf eenmaal, dan is het zijnde zelf zo algemeen, dat het een afbeelding lijkt te zijn van het zijn. Als er de mogelijkheid zou bestaan van zelfrealisatie zou men haar hier kunnen treffen. Merk op: Als het zelf is, is het gekenden zelf een afbeelding van dat zelf en is dus het zelf het zelf niet meer(maar het zelf dat het zelf is). Ik denk dus wel dat het mogelijk is, maar met die aanpassing dat het zelf de mogelijkheid is. De mogelijkheid tot de mogelijkheid is er niet omdat slechts het mogelijke mogelijk is. Ik geloof dus niet in een scheppend zijn. Ik geloof het gekende zijn, wat zelf kennis is en geen zijn.

Inderdaad, het Zijn is onbegrensd, elke uitspraak hierover beperkt enige duiding hierover. Het is als de vraag waar het centrum van eenheid is.


Helemaal mee eens. Ik vraag me af hoe ruimte en tijd zich tot het zijn verhouden. Het zijn is beperkt tot de ruimte en het zijn is beperkt tot de tijd. De samenvoeging ervan is het zijn. Hoe kan tijdelijk zijn aangevuld worden door ruimtelijk zijn om samen het zijn te zijn. En, welk zijn is dan tijdelijk zijn? En welk zijn is ruimtelijk zijn?
Ik heb er ideeen over, maar ik hoor graag jouw ideeen?

Deel je mening wat grondslag betreft, het is dan ook niet te verwoorden. Het is nonduaal en staat op zichzelf, onafhankelijk en niet relatief, absoluut.


OK. Wel grappig dat je zegt het niet te verwoorden is en het vervolgens toch doet... Hier begint mijn bescheidenheid. Ik weet niet of het nonduaal is, want ik ken maar een zijn. :D

#12

Chaos

    Chaos


  • >25 berichten
  • 87 berichten
  • Verbannen

Geplaatst op 31 december 2007 - 15:36

Het is inderdaad moeilijk onder woorden te brengen waardoor op zich al deze pogingen tot de nodige verwarring kunnen leiden, zowel een intellectuele als spirituele verstarring is dan mogelijk. Uiteindelijk leidt het tot niets en richten we ons gewoon terug tot de maatschappij, iets bewuster misschien. Als we al weten dat solidariteit en samenwerking steeds de beste weg zijn als een uiting van onze ware aard, ben ik al lang tevreden. Velen zien deze zoektocht ook als een excuus om de verantwoordelijkheid te ontlopen, niet echt m’n ding.

In essentie is er inderdaad geen schepping, dat lijkt zo door de manifestaties binnen tijd en ruimte. Mensen zijn als een bruistablet, vechtend om te overleven maar toch vergankelijk. We gaan naar waar we vandaan komen, in tussentijd trachten te amuseren. De potentie zichzelf te realiseren is dan een optie en dat bekeken vanuit de manifestatie die we denken te zijn. Hiermee een verwijzing naar die perceptieniveaus. Als we deze kris kras door elkaar gebruiken, begrijpen we elkaar doorgaans niet. Tenslotte zijn we allen met hetzelfde bezig, ieder vanuit zijn standpunt.

De manifestatie is het tijdelijke zijn, ook al eens bewustzijn in actie genoemd. In de diepe droomloze slaap zijn we bewustzijn in rust, niet bewust van ons bestaan binnen tijd en ruimte. Carpe diem, zeg maar. Soms maken we de dingen veel moeilijker dan ze zijn, ook in deze context.

Wat betreft nonduaal is de vraag wie je nu in essentie bent denkelijk nog de beste. Wie is er nu die ziet door die ogen van ons ? De ogen op zich zien zelf niets, dat is slechts een hulpmiddel. Het lijkt dan alsof ik in één of andere kijkdoos zit maar wie dat nu is kan ik niet terugvinden. Als ik dat zou kunnen zien, ben ik het zelf niet. Ik kan dus enkel kennen wat ik niet ben, niet wat ik ben. Ik ben me slechts bewust van m’n bestaan, bewust zijn.

#13

theoriegeladen

    theoriegeladen


  • >250 berichten
  • 976 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 31 december 2007 - 16:09

Ik kan er vandaag niet meer inhoudelijk op ingaan, maar ik vind het echt goed. Tot later ;/

#14

Chaos

    Chaos


  • >25 berichten
  • 87 berichten
  • Verbannen

Geplaatst op 01 januari 2008 - 19:31

Ook in 2008 zijn we terug van de partij, een fijn jaar komt ons tegemoet. Althans, dat is wat elk jaar onze hoop lijkt te zijn, we zullen zien wat het wordt.

In de context van dit leuke debat geef ik je misschien even een ruimere omkadering hoe ik één en ander een plaats tracht te geven, een generalisatie die uiteraard onderhevig is aan verbetering en wijziging naarmate de tijd vordert.

1. Perceptieniveaus of verticale groei

In onze zelfontwikkeling en zoals we kunnen terugvinden in het betrokken studiewerk, zien we dat een persoonlijke groei mogelijk is. Wanneer ik dat sterk vereenvoudig en termen gebruik die begrijpelijk zijn, kom ik tot de volgende onderverdeling en/of groei. Ik noem het bewustzijnsniveaus en dat om de relatie te bewaren met het onderwerp.

1. egocentrisch bewustzijnsniveau
2. etnocentrische bewustzijnsniveau
3. wereldcentrisch bewustzijnsniveau
4. eenheidsbewustzijn

Deze verdeling geeft me persoonlijk genoeg armslag om op een eenvoudige manier bepaalde bewustzijnsdynamieken te evalueren. Hiermee verwijs ik dan naar de wisselwerking die hiertussen bestaat, zowel de conflicten die hieruit voortvloeien als de integratie. Elke situatie is hierbij anders alsook sterk onderhevig aan plaatselijke gebeurtenissen of culturele conditioneringen.

2. Evolutie binnen tijd en ruimte of horizontale groei

Los van het bewustzijnsproces zien we dan het traditionele proces dat zich voortschrijdend afspeelt (lineair in de tijd), persoonlijk te bekijken van geboorte tot dood, onze vergankelijkheid. Anders gezegd, in zeker zin kunnen we dan deze evolutie zien als een soort decor dat steeds wijzigt naarmate de tijd vordert waarbinnnen een verticale groei of zelfontwikkeling mogelijk is.

Deze (te) eenvoudige voorstelling geeft me een soort matrix dat we leven zouden kunnen noemen en de interactie tussen alle gebeurtenissen, goed en kwaad, laten mij op een bepaalde manier reageren. In zeker zin zouden we dan kunnen zeggen dat we tegelijkertijd in twee richtingen kunnen denken, enerzijds horizontaal binnen tijd en ruimte en anderzijds verticaal in functie van de persoonlijke zelfontwikkeling of bewustwording. Het spreekt denkelijk voor zich dat ‘onregelmatigheden’ zowel horizontaal als verticaal tot de nodige ‘stoornissen’ kunnen leiden.

Op deze manier heb ik voor mezelf een raamwerk gecreëerd waarbinnen we dan het debat voeren. Naargelang welk onderwerp we bespreekbaar maken tracht ik dat te plaatsen in dit raamwerk. Naargelang me dit lukt kan ik het ofwel verwerpen als zijnde bullshit of ik kan het verder vervolmaken, zowel inhoudelijk als het raamwerk zelf. Zo zie ik dat zelf een beetje en ter begeleiding meegegeven. Het is bij wijze van spreken het bos waarna we de bomen in detail gaan bekijken zonder het bos uit het oog te verliezen.

Wie ik nu ben in dat geheel, leuke zoektocht uiteraard.

#15

theoriegeladen

    theoriegeladen


  • >250 berichten
  • 976 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 02 januari 2008 - 14:09

geef ik je misschien even een ruimere omkadering hoe ik één en ander een plaats tracht te geven, een generalisatie die uiteraard onderhevig is aan verbetering en wijziging naarmate de tijd vordert.


Ik vind dat jij jou hier een vrijbrief geeft om zomaar wat op te schrijven. Bovendien spreek jij jezelf tegen wanneer je zegt dat je een en ander plaats geeft, maar alles in processen probeert te verklaren. Ik zou zeggen houdt op met verklaren en alles in te delen. Dat is mijn inziens niet nodig, omdat wij een zeer constructieve discussie opbouwden.
Jouw laatste post verwerp ik en geef een reactie op je een na laatste post. Probeer aub niet te veel te generaliseren, omdat we juist wat duidelijkheid nodig hebben.


In essentie is er inderdaad geen schepping, dat lijkt zo door de manifestaties binnen tijd en ruimte.


Dit is inderdaad de essentie.

De manifestatie is het tijdelijke zijn


Waarom willen wij zo graag weten wie wij zijn? (wie ik ben?)





0 gebruiker(s) lezen dit onderwerp

0 leden, 0 bezoekers, 0 anonieme gebruikers

Ook adverteren op onze website? Lees hier meer!

Gesponsorde vacatures

Vacatures