Springen naar inhoud

Kinderen te verwend


  • Log in om te kunnen reageren

#1

Snoocky

    Snoocky


  • 0 - 25 berichten
  • 17 berichten
  • Gebruiker

Geplaatst op 16 februari 2008 - 14:37

Hedentendage worden kinderen en jongeren te verwend opgevoed.
Ouders staan altijd voor hun kinderen klaar, kopen wat ze willen hebben, corrigeren hun kinderen te weinig omdat ze niet willen of durven. Hun kind moet namelijk altijd 'gelukkig' zijn, en worden nauwelijks nog tegengesproken.
Jongeren worden te verwend opgevoed, zowel op materieel gebied alsook op sociaal vlak.

De problemen die hieruit voortvloeien zijn steeds duidelijker te zien. Jongeren vertonen steeds meer probleemgedrag. "Verwend gedrag" zou je het kunnen noemen. Jongeren hebben - over het algemeen - steeds minder discispline, steeds meer arrogantie en denken steeds vaker dat hun wil wet is.

De oorzaak hiervan is terug te leiden naar de anticonceptiepil (oftewel: doodgewoon de pil).
Met de komst van de pil, konden kinderen op ieder gewenst moment gekregen worden. Wilde je voorlopig (als vrouw zijnde dan) nog even geen kinderen? Geen probleem, dan slikte je gewoon de pil, maar vrijde er wel lustig op los.
Tegenwoordig kun je op ieder gewenst moment stoppen met de pil (of andere varianten, zoals spiraaltje enz.) en kinderen krijgen.
Het gevolg hiervan is dat ouders hun kinderen steeds vaker 'echt gelukkig' willen hebben. Ze willen het kind geen gevoelens van onbehagen geven en gunnen het kind alles.

Conclusie: kinderen zijn te gewenst en daar komen flinke problemen van.

Hieronder citeer ik Prof. Peter Adriaenssens:
Adriaenssens: Dat dit meer en meer voorkomt, is een maatschappelijk gegeven. Het betekent dat in heel wat gezinnen kinderen echt welkom zijn. Dat is de positieve kant van verwenning. Er wordt bewuster gekozen voor kinderen. Ook is het zo dat er in vergelijking met de vorige generatie een groter budget beschikbaar is voor een kleiner aantal kinderen. Het kind is welgekomen en dat wil men ook tonen. De standaardopmerking is dan ook: waarom zouden we het hun niet gunnen? De nieuwste videofilm, de hamburgertent, het pretpark: het is eens plezant, het is op zichzelf niet zo erg. Kinderen leren echter niet meer het principe 'voor wat, hoort wat' en de inspanning die de volwassene moet leveren om dat te betalen, is voor het kind helemaal onbekend.

Dit stuk komt uit een langer interview.
Ga naar de website
www.caleidoscoop.be
Daar moet je zoeken op het trefwoord: 'verwennen'
Dan is het het bovenste artikel (en er staan er nog veel meer!)


Mijn mening hieromtrent is dat kinderen te gewenst zijn, ik ben het er dus mee eens. Kinderen worden op materieel en sociaal vlak te verwend en leren geen grenzen meer kennen. Dit is een maatschappelijke ontwikkeling waar ik mij zorgen om maak (en dat als 22-jarige :D)
(zijn jullie het al zat, het lezen? Ik heb ook nog een 'oplossing')


Mogelijke Oplossing
Het gaat erom dat deze kinderen en jongeren geen tot weinig grenzen meer kennen, geen discipline meer hebben enz.
Een mogelijke oplossing hiervoor is (en die komt niet eens van mij, maar van mijn vriend), dat de diensplicht weer ingesteld wordt.
Persoonlijk ben ik volledig tegen de diensplicht en al helemaal tegen de landmacht/luchtmacht/enz. (jaja, ik ben een lekkere idealist (maar verlies niet het realisme uit het oog, hoor)).

Ik heb hier eens over nagedacht, en kwam toen tot de conclusie: waarom niet?
Er kan een 'speciale' dienstplicht ingevoerd worden. In deze diensplicht moet iedereen bv. een halfjaar (was vroeger een jaar) zitten. Dit kan bv. na de middelbare school. Ongeacht geslacht, dus zowel jongens als meisjes.
Als je in deze diensplicht zit, wordt je niet uitgezonden (dan moet iemand 'vrijwillig' ervoor kiezen om de landmacht in te gaan, vind ik).
Het gaat er in deze diensplicht om, om discipline, grenzen, samenwerking, waarden en normen enz. te leren. Dit gebeurd onder andere door survivelen (of hoe je dat ook schrijft). Hierbij moet samengewerkt worden. Discipline leer je door iedere ochtend op hetzelfde tijdstip op te staan (hier zorg je bv zelf voor met je eigen wekker!) En dat heet dan weer verantwoordelijkheid.
Daarnaast kan je bv kiezen uit een aantal cursussen. Sociale vaardigheidstraining, communicatietraining, zelfverdediging, conflicthantering, andere vechtsporten. Het gaat om een mix van 'sociale cursussen', 'zelfvertrouwencursussen'.

Het klinkt misschien een beetje als de SGS-methode van Den Engh. Zo is het absoluut niet bedoeld! Want bij Den Engh zou ik voor geen goud willen werken. Het gaat er ook niet om, om jongeren zo te drillen dat ze daarna nog enkel in het leger kunnen dienen. Het gaat erom dat jongeren 'minder verwend' raken.


Samenvatting
Er zijn dus 2 discussiepunten
1 - Jongeren zijn te gewenst en worden daarom te verwend opgevoed. (mee (on)eens? waarom? enz)
2 - Wat is de oplossing om daartegen te doen?

Om enig overzicht in deze discussie te houden, vraag ik jullie om deze twee discussiepunten in reacties ook gescheiden te houden. Natuurlijk zijn ze onlosmakelijk met elkaar verbonden. Maar een oplossing of hoe je dit kunt veranderen behoord onder discussiepunt 2, en als iedereen dat ook aangeeft met 1 en 2, ben ik helemaal vrolijk!

Ik ben benieuwd!

Groetjes,
Aafke
Hij die niets weet en weet dat hij niets weet, weet meer dan iemand die niets weet en niet weet dat hij niets weet.

Dit forum kan gratis blijven vanwege banners als deze. Door te registeren zal de onderstaande banner overigens verdwijnen.

#2

ypsilon

    ypsilon


  • >5k berichten
  • 11085 berichten
  • VIP

Geplaatst op 16 februari 2008 - 15:23

Ik verplaats dit naar filosofie. Een sociaal probleem is niet meteen een sociologisch probleem. En het is niet omdat een professor kinderpsychiatrie zijn mening erover geeft dat het een psychologische discussie wordt. Het kan wel een interessante maatschappijfilosofische discussie opleveren.

#3

Snoocky

    Snoocky


  • 0 - 25 berichten
  • 17 berichten
  • Gebruiker

Geplaatst op 16 februari 2008 - 15:50

Jammer.

Mijn inziens behoort dit wel degelijk tot de sociologie.
Het is mijn inziens namelijk wel degelijk een sociologisch probleem. Te meer omdat het om de interactie tussen jongeren en hun ouders gaat, tussen jongeren onderling, ouders onderling enz.
Ik vind dat dit op z'n minst tot de sociologie behoort, met psychologische stukken ertussen.

Hier nog meer 'internetlectuur' (ook van tegenwerpingen)

http://home.wanadoo....dekinderen.html

http://www.rijnlandm...ociologisch.htm --> hoezo, het behoort niet tot de sociologie? hier gaat het om veeleisendheid in de psychologie, wat tevens tot de sociologie behoort nu. Dit zou je op kinderen kunnen betrekken (wat daar ook gedeelteljik gedaan wordt)

http://www.mtnl.nl/r...ne?sublist=4246 --> week 8; 23 februari 2007, tv-programma (komt alleen geen socioloog aan 't woord en heeft betrekking op antillianen ofzo)

Jij bent de moderator, jij hebt het beslissingsrecht over onderwerpen.
Nogmaals: jammer dat je het verplaatst hebt.
Maar het zij zo.

Hier overigens nog een video over 'verwende kinderen en opvoeden'

Titel Worden we nog opgevoed?
Auteur(s) Lotje IJzermans ; Martine F. Delfos ; Bas Levering
Uitgever Hilversum : VPRO, 23-11-2003
Collatie 1 videocassette [VHS] (45 min.)
Samenvatting Deze uitzending gaat over het opvoeden van kinderen. Wij zijn gelukkig met onze kinderen, maar zijn onze koters wel gelukkig met ons? Bestaat er eigenlijk wel pedagogisch geluk? Omdat kinderen ons niet meer overkomen zoals vroeger, maar zeer gewenst en gepland zijn, omgeven ouders van nu hun kroost met een overdaad aan aandacht en bezorgdheid. Als kinderen onverhoopt niet aan het ideaalbeeld voldoen, dan moet er wel wat aan de hand zijn. Nog nooit werden er zoveel diagnoses gesteld : adhd, dyslexie, hoogbegaafdheid, autisme. De verwarde ouders zoeken intussen steun bij onderzoekscentra, opvoedkundige bladen en internet-fora als die van Ouders on line bijvoorbeeld. Wordt er nog wel opgevoed in Nederland en hoe dan ? Maar vooral : hoe denken onze kinderen daar zelf over?
Trefwoord Opvoeding
Materiaalsoort

Plaatskenmerk
FE/SvO : VHS 1263 Niet uitleenbaar
FMR : 4728 1 of meer exemplaren aanwezig

Zodra ik in de gelegenheid ben om 'm te bekijken (volgende week waarschijnlijk) ga ik dat ook zeker doen!
En (!): een van de auteurs is Martine Delfos, een van de belangrijkste en bekendste binnen mijn vakgebied...
(in de video wordt het natuurlijk ook breder getrokken dan verwende kinderen. Iets wat daar onlosmakelijk mee verbonden is, is opvoeden. 't wordt steeds complexer..)

Veranderd door Snoocky, 16 februari 2008 - 15:54

Hij die niets weet en weet dat hij niets weet, weet meer dan iemand die niets weet en niet weet dat hij niets weet.

#4

1207

    1207


  • >250 berichten
  • 991 berichten
  • Gebruiker

Geplaatst op 16 februari 2008 - 16:00

om de verantwoordelijkheid bij de pil te leggen is wel heel kort door de bocht.
Het is natuurlijk veel beter voor ouders en kinderen dat er zoveel mogelijke gewenste kinderen zijn. Ik denk niet dat dit de hoofdoorzaak is.

er toch meer oorzaken te vinden dat er zoveel "verwende" kinderen zijn en meer probleemgedrag.
bvb

1. Schuldgevoelens bij de ouders. ze gaan beide voltijds werken en trachten dit te compenseren
2. scheidingskinderen. ook hier compensatie
3. altijd en veel te veel de mening van kinderen vragen terwijl die vaak niet eens een mening hebben (ik denk aan lagere school kinderen).
4. sommige kinderen die nooit of te nimmer het antwoord Nee hebben leren kennen.
5. zoals reeds aangekaart zijn er nu minder kinderen dan 50j geleden. aandacht moet dus minder verdeeld worden.
6. veel minder sociale controle speelt misschien ook een rol al is dit een gok.

Ik vrees dat de overheid dit niet kan opvangen middels een veredelde vorm genaamd dienstplicht.
Het zal hoe dan ook van de ouders moeten komen.

en wat de diagnoses betreft. er is inderdaad een overdaad momenteel MAAR: de meeste diagnoses worden nog steeds door huisartsen gesteld (meestal onder druk). Dat zijn geen vakmensen maar zij kunnen wel à volonté voorschrijven. Het is ook makkelijk voor ouders omdat ze zo hun eigen falen makkelijker kunnen verdoezelen (symptomen zijn vaak overlappend) dat ze de opvoeding verpest hebben. Waarmee ik niet gezegd heb dat het altijd zo is

PS dit onderwerp hoort echt wel thuis in sociologie. het gaat om een sociaal probleem hé.

Veranderd door 1207, 16 februari 2008 - 16:03


#5

Snoocky

    Snoocky


  • 0 - 25 berichten
  • 17 berichten
  • Gebruiker

Geplaatst op 16 februari 2008 - 16:26

Mijn vraag, 1207, is dan: hoe komt het dat ouders schuldgevoelens hebben jegens hun kind?
'Vroeger' hadden ouders ook weinig tijd voor hun kinderen. Vader werkte, soms moest moeder ook nog enigszins werken als ze uit een lagere sociale stand kwamen, moeder moest huishouden doen, koken en toen gaf dat veel meer werk dan tegenwoordig met al die elektrische aparaten.

'Weetje': In Denemarken is het bv 'normaal' om je kind naar de crèche/kinderopvang te doen, want daar vinden de ouders dat ze hun kinderen juist tekort doen als ze dat niet doen. Hier in NL is dat geheel andersom.

Je noemt als veel opties compensatie. Maar hoezo willen ouders hun kind iets compenseren? Zijn ze misschien bang dat hun kind ongelukkig wordt als ze de 'minder leuke of ongelukkige momenten' in het leven van dat kind niet compenseren?
En dat is het aller-allerlaatste wat ouders willen: dat hun kind ongelukkig wordt...

Sommige kinderen hebben nooit of te nimmer 'nee' te horen gekregen: is dat niet het logische gevolg van de angst van ouders dat hun kind ongelukkig wordt als ze 'nee' zeggen of iets verbieden? (Kortom: grenzen stellen)

Minder kinderen dan 50 jaar geleden, dus meer aandacht voor minder kinderen: oké, die snap ik en kan ik inkomen. Daar heb je een punt.

Die sociale controle: die is er ongetwijfeld minder, hoewel deze binnen de religieuze gemeenschappen (katholieke en christelijke kerk voornamelijk) er nog wel degelijk is. Hier zal ik het e.e.a. over opzoeken.
(nadat ik uitgevonden heb hoe ik die stomme e-mail notificatie uit kan zetten, pfff, stomme computers :D)
Hij die niets weet en weet dat hij niets weet, weet meer dan iemand die niets weet en niet weet dat hij niets weet.

#6

ypsilon

    ypsilon


  • >5k berichten
  • 11085 berichten
  • VIP

Geplaatst op 17 februari 2008 - 01:42

Jij bent de moderator, jij hebt het beslissingsrecht over onderwerpen.
Nogmaals: jammer dat je het verplaatst hebt.
Maar het zij zo.

Ik heb geantwoord op je pb hieromtrent. Ik hoop dat je er wat aan hebt. Hou verdere feedback bij voorkeur gescheiden van inhoudelijke berichten.

PS dit onderwerp hoort echt wel thuis in sociologie. het gaat om een sociaal probleem hé.

Ja, maar een sociaal probleem is niet meteen een sociologisch probleem. Dat was één van de eerste dingen die in onze basiscursus aan bod kwam :D

#7

Veertje

    Veertje


  • >5k berichten
  • 6713 berichten
  • VIP

Geplaatst op 18 februari 2008 - 10:57

Al begrijp ik waar de stelling van Snoocky vandaan komt ben ik van mening dat die te kort door de bocht is. Ik zie in Snoocky's en in 1207 's bijdragen zaken waarvan ik denk, ja, die kloppen wel ergens, maar de zwaartepunten liggen anders, enige nuance is gewenst.

Ten eerste vraag ik me af of er wel sprake is van "meer" problemen met jongeren dan "vroeger" (NB: dat heeft Snoocky niet letterlijk gezegd, maar dat leid ik af uit het feit dat ze het over een "tegenwoordig" probleem hebt, als in: "vroeger hadden we dit probleem niet zo). Net zoals nu had je ook toen jongeren die ontspoorden en ik zie niet zomaar een toename van "probleemjongeren". Misschien rijst de gedachte automatisch dat er sprake zou zijn van "meer" probleemjongeren dan "vroeger", gewoon omdat er meer aandacht is voor die jongeren (media, wetenschap). Men gaat er nu dieper op in.

En dan is het uiteraard altijd ook zo dat jongeren die geen probleem opleveren ook niet de aandacht trekken.

Ten tweede was het "vroeger' in bepaalde opzichten ook weer WEL anders. Men had niet een band met zijn/haar kinderen zoals we in welvarende maatschappijen tegenwoordig hebben. Arme en rijke mensen hadden toen veel meer kinderen dan nu. Bij de armen waren die kinderen nodig om te helpen het dagelijkse brood te vergaren. De jongste telg werd door de oudste opgevoed. Men "leefde" niet maar "overleefde". Bij de rijken werden kinderen door gouvernantes opgevoed, een rijke dame gaf geen borstvoeding en bemoeide zich ook maar tot een bepaald niveau met haar kinderen. "Not done". Jongens waren belangrijk om de familienaam voort te zetten, meisjes moesten zo snel mogelijk alle regels van de etiquette leren om aan de man te komen. Kinderen werden toen in zekere zin psychologisch niet gelijkgesteld aan volwassenen. Ze waren zeg maar: "onaf". En alle waarden en normen werden erin gepropt, desnoods met geweld (lijfstraffen) zodat ze snel mogelijk "volwaardige" mensen werden, namelijk volwassen (om de post niet te lang te laten worden heb ik nuances hierin achterwege gelaten, het gaat om de gedachte van hoe men "vroeger" tegen kinderen aankeek).

De persoonlijke band die wij tegenwoordig met onze kinderen hebben komt voort uit het hebben van minder kinderen en inderdaad een bewuste keuze om kinderen in de wereld te zetten. En andere, veranderende mechanismen waar ik zelf niet zo'n overzicht van heb.

Er waren daarnaast tegenbewegingen van mensen die zelf hun eigen opvoeding als behoorlijk autoritair hadden ervaren. De jaren 70' waren m.i. een tijd waarin een belangrijke ommekeer plaatsvond en men zich ging verdiepen in de psychologie van het kind. Men ging zich realiseren dat kinderen, net zoals volwassenen, volwaardig bekeken moeten worden en de behoefte ontstond om zich in de psychologie van het kind te verdiepen.

Dat is nog niet zo lang geleden. Ik denk dan ook dat ouders en instanties eigenlijk nog niet helemaal opgewassen zijn tegen die nieuwe eigen verantwoordelijkheid en uitdaging. Men moet nog leren omgaan met de nieuwe benadering van het kind. De scandinavische landen lopen hierin inderdaad voorop, ik denk dan bijvoorbeeld aan het geld dat de Zweedse overheid uitgeeft om bijvoorbeeld mannen die zich over de opvoeding willen buigen begeleiding te geven (opvoedingscursussen die verplicht zijn op momenten dat het niet helemaal goed gaat).

Ik heb hier nog veel meer gedachten bij, maar om deze post niet nog langer te laten zijn zeg ik dat ik denk dat het hele "probleem" zich toespitst op "verantwoordelijkheid". Ik denk dat de meeste problemen met jongeren daar ontstaan waar jongeren zich niet bewust zijn van hun verantwoordelijkheden t.a.v. hun omgeving. Om nu te zeggen dat dit door een gebrek aan discipline en verwendheid komt die wederom haar oorzaak zou hebben in het feit dat ouders hun kinderen niets willen ontzeggen omdat deze kinderen "wenskinderen" zijn, vind ik te kort door de bocht. Er is m.i. niet sprake van "teveel aandacht" maar eerder door "verkeerde aandacht" en juist niet genoeg aandacht op bepaalde gebieden.

Ik vind het dus niet verkeerd om jonge, lagere school kinderen te vragen naar hun mening. Want ik denk wel degelijk dat die een mening kunnen hebben. Wel moet je die mening als leerkracht en ouder in de context plaatsen. Je moet de kinderen dus vertellen als er factoren zijn die zij misschien wel over het hoofd zien. Ze hebben immers gewoon minder levenservaring en hun mening kan consequenties hebben die ze misschien nog niet helemaal overzien.

Dus is de dialoog met het kind of de jongere belangrijk. En dat gebeurt m.i. niet altijd even goed om de reden die ik noemde: ouders (leerkrachten, andere instanties) zijn nog niet helemaal opgewassen tegen het feit dat de "nog niet volwassene" een andere invalshoek kan hebben, die hij/zij in onze moderne tijd mag verwoorden. Daarnaast: veel ouders werken allebei (maar toch nog niet de meerderheid in Nederland als ik het goed begrijp). En leerkrachten hebben teveel aan hun hoofd. Individuele aandacht is schaars door verschillende factoren maar hoofdzakelijk denk ik dat we nog niet hebben geleerd om met het kind als individu om te gaan. En natuurlijk zijn we ook altijd afhankelijk van de capaciteiten van mensen. Niet iedereen is even slim.

De oplossing ligt dus in de besteedbare tijd en het inzicht in het kind en algemene mechanismen. Zo vaak zie ik ouders uit pure stress en tijdsgebrek zeggen: "het mag niet omdat ik dat vind", of gewoon: "daarom". Het is logisch dat de wens naar de vroegere gang van zaken waarbij je gewoon ongehinderd je wil aan je kinderen kon opdwingen telkens weer opdoemt. Omdat dat het leven zoveel makkelijker maakt. Maar dat is niet de oplossing. We hebben nu eenmaal kinderen nu een bepaalde plek gegeven als individu en moeten daarmee leren omgaan.

De nadruk ligt er volgens mij op dat we kinderen moeten leren verantwoordelijkheid te nemen. Als je iets doet dan heeft dat consequenties. Dus moet je er goed over nadenken. En je verplaatsen in een ander. Dat is volgens mij veel belangrijker dan een bepaalde discipline af te dwingen. Die discipline volgt mijns inziens vanzelf als een kind zich realiseert dat het een bepaalde verantwoordelijkheid heeft en dat een ander net zoals hij/zij zelf een eigen wereld met daarbij horende gevoelens en meningen heeft. Naarmate een kind ouder wordt kun je het steeds meer verantwoordelijkheid geven. De dosering is belangrijk en die dosering gebeurt niet altijd even goed. Ik zie zoveel ouders dan weer teveel verantwoordelijkheid toekennen (nou, dat is ook je eigen schuld) waar een kind de verantwoordelijkheid nog niet helemaal kon nemen omdat het gewoon niet genoeg informatie had om de consequenties te overzien en die informatie niet werd gegeven. Of dan weer te weinig verantwoordelijkheid geven omdat dat makkelijker is, sneller gaat. En dan bijvoorbeeld weer de school teveel verantwoordelijkheid geven (terwijl daar mensen zitten die heel veel kinderen tegelijk moeten begeleiden) en als ouder te weinig verantwoordelijkheid nemen. We schipperen tussen uitersten en hebben vaak nog niet de goede tussenweg gevonden. Ouders, scholen, kinderen en de overheid hebben een gedeelde verantwoordelijkheid m.b.t. het gedrag en het functioneren van kinderen in onze maatschappij. De grootte van de verantwoordelijkheid ligt in die volgorde, d.w.z. eerst de ouders, dan de school, en dan de overheid. Het kind bevindt zich daartussenin, naarmate het ouder wordt schuift zijn positie m.b.t. verantwoordelijkheid steeds meer naar voren, totdat het zelf hoofdzakelijk verantwoordelijk is voor zijn/haar eigen gedrag.

Als ouder van twee kinderen in de leeftijd van 15 en 14 jaar heb ik dat vaak aan den lijve ondervonden. En gemerkt dat praten, de dialoog, essentieel is. Heb je een probleem met een klasgenoot? Wat heeft hij gedaan en wat heb jij gedaan? Waarom heb jij gedaan wat je deed, maar ook, waaroom heeft je klasgenoot denk je gedaan wat hij deed? En waarom werd je juf boos over jullie ruzie? Had dat misschien ermee te maken dat ze 20 kinderen les moet geven en jullie dat op dat moment onmogelijk maakten? Zo kom er samen achter wat er speelt en wat je kind zelf kan doen om de situatie te verbeteren.

Het gaat door omstandigheden niet altijd op, een kind kan niet altijd zelf de situatie verbeteren, en dan moet er ingregrepen worden. Maar het werkt heel vaak m.i. wel. Ik ben er dus huiverig voor om verplichte disciplinekampen door de overheid te propageren. Ik denk dat we veel meer iedereen moeten doordringen van het gevoel van "verantwoordelijkheid". En daarnaast: communicatie. Blijf praten, begrijpen.
I am not young enough to know everything - Oscar Wilde

#8

ferry

    ferry


  • >250 berichten
  • 954 berichten
  • VIP

Geplaatst op 18 februari 2008 - 11:53

een sociaal probleem is niet meteen een sociologisch probleem


Dit was precies de zin die ik wilde typen en onderstreep ik hierbij nog maar even.

#9

ZonnTroLL

    ZonnTroLL


  • >250 berichten
  • 710 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 28 februari 2008 - 20:39

Sommige kinderen hebben nooit of te nimmer 'nee' te horen gekregen: is dat niet het logische gevolg van de angst van ouders dat hun kind ongelukkig wordt als ze 'nee' zeggen of iets verbieden? (Kortom: grenzen stellen)

Grappig... Mij willen ze vaak "ja" leren zeggen.
De mens is een dier dat met zijn voorpoten Bach speelt.

#10

fenke

    fenke


  • >25 berichten
  • 43 berichten
  • Gebruiker

Geplaatst op 01 maart 2008 - 10:10

Mijn vraag, 1207, is dan: hoe komt het dat ouders schuldgevoelens hebben jegens hun kind?


Omdat ze het niet goed behandelen en dat ook weten?


'Vroeger' hadden ouders ook weinig tijd voor hun kinderen.


Gezinnen met één kostwinner waren de norm, tegenwoordig moeten er al twee zijn om het een beetje te kunnen bolwerken. Daarbij staat de maatschappij nog steeds niet te juichen wanneer mensen korter zouden moeten - of willen - werken om meer tijd aan hun kinderen te kunnen besteden. Lagere scholen worden tegenwoordig geacht kinderen van 8 - 18:00 op te vangen, zodat beide ouders full-time kunnen blijven werken. Dan hebben ouders de tijd z van 6-8 over om ouder te zijn met hun kinderen.


Je noemt als veel opties compensatie. Maar hoezo willen ouders hun kind iets compenseren?


Misschien compenseren ze voor het niet aanwezig zijn voor hun kind, de weinige tijd die ze zelf aan hun kind besteden.


Die sociale controle: die is er ongetwijfeld minder


Er was vroeger zeer veel minder sociale controle over wat er zich achter de voordeur afspeelde.

#11

ferry

    ferry


  • >250 berichten
  • 954 berichten
  • VIP

Geplaatst op 06 maart 2008 - 11:32

In het licht van deze discussie wil ik jullie graag wijzen op Hoofdstuk 4 uit Freakonomics (van Steven Levitt en Stephen J. Dubner). Dat gaat namelijk over de andere kant van de hier behandelde medaille.

Meer informatie: Legalized abortion and crime effect

Geplaatste afbeelding

#12

Lathander

    Lathander


  • >1k berichten
  • 2501 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 17 maart 2008 - 11:20

Ik moet plots denken aan de bekende "Pound Cake" speech van Bill Cosby. In deze speech klaagde hij aan hoe de zwarte samenleving geen waarden meer meegeeft aan z'n kinderen. Hoe kinderen opgroeien in een huis met familie, maar niet geven om die familie, hen niet leren vertrouwen of respecteren. Het enige dat zal leren is "krijgen, krijgen, krijgen".

Voor de mensen die hem niet kennen(schande over u! :D)http://en.wikipedia....wiki/Bill_Cosby

"Invisible Pink Unicorns are beings of great spiritual power. We know this because they are capable of being invisible and pink at the same time. Like all religions, the Faith of the Invisible Pink Unicorns is based upon both logic and faith. We have faith that they are pink; we logically know that they are invisible because we can't see them."


#13

Jamie84

    Jamie84


  • >25 berichten
  • 35 berichten
  • Gebruiker

Geplaatst op 08 juni 2008 - 03:02

Conclusie: kinderen zijn te gewenst en daar komen flinke problemen van.

Nou nee.

Gewenste kinderen hoeven niet per definitie verwend te zijn. Die link die je legt tussen gewenst en verwend (wat je ook nog eens probleemkinderen noemt) slaat echt helemaal nergens op.

#14

Veertje

    Veertje


  • >5k berichten
  • 6713 berichten
  • VIP

Geplaatst op 24 juni 2008 - 06:42

Nou nee.

Gewenste kinderen hoeven niet per definitie verwend te zijn. Die link die je legt tussen gewenst en verwend (wat je ook nog eens probleemkinderen noemt) slaat echt helemaal nergens op.

Okee, dat weten we dan ook weer. Heb je nog wat argumenten erbij misschien? Je kickt hier een topic omhoog, dus moet je het melden van je mening in dezen belangrijk vinden. Onderbouw hem dan ook eens.

M.i. moeten er, binnen de context van de topicvraag, vragen gesteld worden als:

  • Wat verstaan wij onder te verwend?
  • Wat verstaan wij onder probleemgedrag?
  • Als a. en b. gedefinieerd zijn, is er dan een mogelijke relatie tussen de twee aan te wijzen? Als nee, waarom niet?
  • Als ja, welke relatie is dat dan? Hoe komt die relatie tot stand?
  • Wat verstaan wij onder gewenst?
  • Als a. en e. gedefinieerd zijn, is er dan een mogelijke relatie tussen de twee aan te wijzen? Als nee waarom niet?
  • Als ja, welke relatie is dat dan? Hoe komt die relatie tot stand?
  • Kunnen we n.a.v. d. en g. concluderen dat er sprake is van een relatie tussen gewenst en probleemgedrag?
I am not young enough to know everything - Oscar Wilde

#15

Lathander

    Lathander


  • >1k berichten
  • 2501 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 24 juni 2008 - 22:48

De pil zou niet de reden mogen zijn dat kinderen verwend zijn.

Laat ons eerst kijken naar de reden dat bepaalde kinderen verwend zijn.

Volgens mij kan dat teruggebracht worden naar het idee dat ouders makkelijk toegeven aan de eisen en verlangens van hun kinderen. Ouders kopen makkelijk een stuk speelgoed, een technologisch snufje, of iets soortgelijk, omdat hun kind dat wil. Dit om verschillende redenen. Ofwel zwijgt het kind dan, ofwel is het kind daarmee gelukkig en kan je niet verdragen dat je kind ongelukkig is, of nog iets anders.

Ouders die zelf niet aangeven dat ze berekenend en intelligent kunnen omspringen met geld en materieële zaken, zullen kinderen dat ook niet overnemen. Met andere woorden, als kinderen ervaren dat ze makkelijk iets kunnen krijgen, is dat iets dat ze meenemen naar hun oudere leven.


Volwassenen gebruiken de pil om geen kind te krijgen. De pil niet meer nemen zou iets moeten zijn dat gedaan wordt omdat het koppel vindt dat de tijd daar is om wel een kind te krijgen. Dus dat ze zichzelf als geschikt zien om een kind op te voeden.

De schuld ligt niet bij de pil, maar bij de ouders zelf. Bij hun mentaliteit.

Een personificatie doen van een simpel voorwerp en alle schuld van maatschappellijke problemen daarop aanduide is maar al te makkelijk.

Mensen moeten de schuld van wat er mis gat in hun leven zoeken bij de bron waar die meestal ECHT liggen: zichzelf

"Invisible Pink Unicorns are beings of great spiritual power. We know this because they are capable of being invisible and pink at the same time. Like all religions, the Faith of the Invisible Pink Unicorns is based upon both logic and faith. We have faith that they are pink; we logically know that they are invisible because we can't see them."






0 gebruiker(s) lezen dit onderwerp

0 leden, 0 bezoekers, 0 anonieme gebruikers

Ook adverteren op onze website? Lees hier meer!

Gesponsorde vacatures

Vacatures