Springen naar inhoud

Narcistische persoonlijkheidsstoornis


  • Log in om te kunnen reageren

#1

jdr

    jdr


  • >1k berichten
  • 1408 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 27 april 2008 - 06:54

Over de psychologische oorzaken van de Narcistische Persoonlijkheidsstoornis las ik het volgende:

Gefragmenteerde zelfbeeld
Volgens Kohut zijn mensen met narcistische problemen gestagneerd in een ontwikkelingsniveau waarin ze specifieke reacties nodig hebben van mensen in hun omgeving om een samenhangend zelfbeeld te behouden. Als deze reacties niet komen in deze ontwikkelingsfase dan is de kans groot dat er een gefragmenteerd zelfbeeld ontstaat. Volgens Kohut ontstaat dit doordat ouders falen in empathisch vermogen. Meer specifiek: de ouders reageerden op fase-adequaat exhibitionistisch gedrag van hun kind niet met goedkeuring en bewondering, ze boden geen spiegel-ervaring aan leeftijdsgenoten en konden geen goed model bieden voor idealisatie. Dit is de kern van de zelf psychologie theorie van Kohut.
http://www.moeilijke...p...&Itemid=170



Daarover heb ik een aantal vragen:

  • Is deze theorie van Kohut een wetenschappelijke benadering?
  • Wat zijn concrete voorbeelden van fase-adequaat exhibitionisch gedrag?
  • Over welk ontwikkelingsfase hebben we het wanneer er gesproken wordt over "ontwikkelingsniveau waarin ze specifieke reacties nodig hebben van mensen in hun omgeving om een samenhangend zelfbeeld te behouden"?
  • Wat betekent idealisatie in deze context?
  • Zijn er nog andere dan bovenstaande psychologische oorzaken aan te wijzen voor NPS?

Geplaatste afbeelding

Veranderd door ypsilon, 28 april 2008 - 16:16


Dit forum kan gratis blijven vanwege banners als deze. Door te registeren zal de onderstaande banner overigens verdwijnen.

#2

peterA

    peterA


  • >250 berichten
  • 672 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 27 april 2008 - 09:56

[*]Wat zijn concrete voorbeelden van fase-adequaat exhibitionisch gedrag?
[*]Over welk ontwikkelingsfase hebben we het wanneer er gesproken wordt over "ontwikkelingsniveau waarin ze specifieke reacties nodig hebben van mensen in hun omgeving om een samenhangend zelfbeeld te behouden"?
[*]Wat betekent idealisatie in deze context?
[*]Zijn er nog andere dan bovenstaande psychologische oorzaken aan te wijzen voor NPS?
[/list]

Ik denk dat het om verschillende ontwikkelingsfasen kan gaan,met elk hun specifiek potentieel voor bepaalde vaardigheden,bij een baby kan je de automatische glimlach zien als F.A.E-gedrag,als daar geen respons op komt kan die baby al gefrustreerd raken. Bij een kleuter kan het een trotse blik zijn in de richting van papa als het fietsen zelfstandig lukt,als die blik niet wordt bevestigd met een glimlach,een knikje of een 'duim' kan dat heel kwetsend zijn. Nog iets later kan het gaan om een trots thuiskomen met goede schoolresultaten,als de ouder er toch in slaagt om de overvloed aan negens te negeren en enkel reageert op die ene vijf kan dat pijnlijk zijn. Als de afwezigheid van bevestiging een oorzaak heeft in de persoonlijkheid van de ouder(s) en dus een constante vormt in de opvoeding kan een kind op die sociaal onlogische stimuli reageren door te compenseren met zelfidealisatie,narcisme dus.

Kohut zegt dat idealisatie en ook zelfidealisatie normale ontwikkelingsfasen zijn,onbevredigbare ouders worden soms door hun kinderen onterecht geidealiseerd en die maken dus de normale ontwikkeling tot het zien van eigen en andere zelven als feilbaar niet helemaal door.

Ik denk dat het ook de moeite loont npd vanuit de hoek van hechtingstijl te bekijken,

..... Parents who were described as having avoidant attachment tended to be the parents of insecure-avoidant children. Likewise, parents described as having a preoccupied attachment and who had often idealized their relationships with their own parents frequently had children categorized as insecure-ambivalent. A final group of parents who had experienced the death of an attachment figure in childhood and had not successfully resolved that loss had infants described as insecure-disorganized/disoriented.

huh?

#3

jdr

    jdr


  • >1k berichten
  • 1408 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 27 april 2008 - 21:33

Ey PeterA, hartstikke bedankt voor je heldere reactie die voor mij voor eerst prima voldoet. Top!
Misschien later meer...

#4

peterA

    peterA


  • >250 berichten
  • 672 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 28 april 2008 - 08:44

Misschien later meer...

met plezier,ik vind Kernberg/Kohut heel boeiend.
huh?

#5

jdr

    jdr


  • >1k berichten
  • 1408 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 28 april 2008 - 15:03

met plezier,ik vind Kernberg/Kohut heel boeiend.

Ik zal eerst ff een pb-tje doen naar ypsilon of deze draad breder getrokken mag worden naar npd als onderwerp opzichzelf; heb namelijk nal van jouw suggestie 'Kernberg' nog wel een aantal dingen maar die beslaan niet direct de psychologische oorzaken van npd...
Later idd meer dus...

#6

jdr

    jdr


  • >1k berichten
  • 1408 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 28 april 2008 - 17:42

Om mee te beginnen:
Op dezelfde site lees ik:

Ontkennen van afhankelijkheid en kwetsbaarheid
Kernberg ziet meer overeenkomsten tussen de NPS en de borderline persoonlijkheidsstoornis. Volgens zijn visie is het zelf bij de NPS dan wel geïntegreerd (dit is bij de borderline niet het geval) maar niet op een gezonde manier. Het zelf als structuur bestaat uit een samensmelting van het ideaal-zelf, het ideaal-object en het reële zelf. Mensen met een NPS zouden zich volgens hem identificeren met hun geïdealiseerde zelfbeeld om hun afhankelijkheid van anderen en van het innerlijk beeld hiervan (de ideaal objecten) te negeren. Tegelijkertijd zouden ze de onacceptabele eigenschappen van hun reële zelf ontkennen door ze op anderen te projecteren. Het feit dat het zelf wel geïntegreerd is maakt de NPS sterker overkomend dan de BPS. Het functioneren is over het algemeen goed.
http://www.moeilijke...p...&Itemid=170

Heb proberen op te zoeken wat bedoeld wordt met het integreren van het zelf in deze.
Hoe werkt dit dan bij BPS? Kan ik het onbreken van een geintegreerd zelf zien aan een reeks inconsequente persoonlijkheidseigenschappen waardoor er geen eenduidige structuur te ontdekken valt of wordt er iets anders bedoeld?

#7

ypsilon

    ypsilon


  • >5k berichten
  • 11085 berichten
  • VIP

Geplaatst op 28 april 2008 - 19:51

Ik ben niet thuis in Kernberg, maar met "het integreren van het zelf" wordt hier blijkbaar bedoeld: de verschillende aspecten van je persoon kunnen zien als één configuratie. Bij een narcistische persoonlijkheidsstoornis zou die configuratie dan zó zijn samengesteld dat het beeld van zichzelf zoals men zou willen zijn, door de persoon gezien wordt als het reële zelf (het zelf zoals men ís).

#8

peterA

    peterA


  • >250 berichten
  • 672 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 28 april 2008 - 20:02

Om mee te beginnen:
Op dezelfde site lees ik:

Heb proberen op te zoeken wat bedoeld wordt met het integreren van het zelf in deze.
Hoe werkt dit dan bij BPS? Kan ik het onbreken van een geintegreerd zelf zien aan een reeks inconsequente persoonlijkheidseigenschappen waardoor er geen eenduidige structuur te ontdekken valt of wordt er iets anders bedoeld?


Ik heb van een en ander wel een beetje kaas gegeten maar zeker niet het hele bord,kritisch lezen dus maar.

Voor zover ik het begrepen hen vertrekt Kernberg in de basis van een persoonlijkheidsorganisatie op een glijdende schaal van psychotisch over borderline naar neurotisch. Het gaat hier om een persoonlijkheidsorganisatie en niet noodzakelijk om een stoornis. ik weet niet zeker of de schrijver van het artikel waarvan je de link plaatste terdege het onderscheid heeft gemaakt tussen borderline persoonlijkheidsorganisatie en BPD.

BP-organisatie kenmerkt zich door een goede realiteitsperceptie die enkel wordt verstoord onder stresserende omstandigheden die meestal gerelateerd zijn aan situaties die een onvolwassen coping strategie activeren.

'Het integreren van het zelf' vind ik ietwat ambigue qua uitspraak omdat ik het zelf zie als een ,al dan niet geslaagde,evenwichtige of functionele, integratie. Het zelf IS dus een integratie of toch op zijn minst een poging tot integratie compleet met de mentale mechanismes die het gebrek aan adequate,realistische integratie verdoezelen. Ook gebrek aan integratie wordt vaak geintegreerd en via allerlei coping strategieën wordt het bewust worden er van verhindert.

Net de verdoken narcist kan heel zelfverzekerd en stabiel overkomen voor de omgeving waardoor ie als het ware verslaafd wordt aan zijn ireeele zelfbeeld,het geeft hem/haar de bevestiging,aandacht en waardering waar zo sterk naar wordt gehunkerd. Dit kan zich pervasief in de gedragingen en cognities nestelen,toch blijft de emotionele afhankelijkheid die de oorzaak was van de ontwikkeling tot narcisme bestaan,de hele persoonlijkheid is er namelijk op gestoeld en als iemand of een omstandigheid hem aan zijn/haar onvolkomenheid herinnert treedt sterke emotie op,desintegratieangst,in wezen dezelfde angst die die persoon in eerste instantie trachtte te vermijden,verlatingsangst. Net daarom aanvaarden veel narcistische mensen moeilijk hulp en,the golden rule indachtig,geven velen ook moeilijk hulp omdat ze er van uit gaan dat de hulpbehoevende dezelfde afkeer heeft van hulp en zich vernederd zal voelen als die hulp ongevraagd wordt verleend.

Het zelf is dus in het verleden adequaat gevormd,omdat op het moment dat de emotionele coping ontstond er ook een noodzaak tot compensatie was,maar eens die noodzaak weg blijven de emotioneel aangstuurde en vaak achteraf gerationaliseerde omgangsvormen bestaan. De emotie en de realiteit zijn dus niet in resonantie ,wat tot stress kan leiden,een constante verdedigingsstaat,type-A persoonlijkheid....

Ik hoop dat ik wat duidelijk ben maar ben daar niet van overtuigd :D
huh?

#9

ypsilon

    ypsilon


  • >5k berichten
  • 11085 berichten
  • VIP

Geplaatst op 28 april 2008 - 21:00

Voor zover ik het begrepen hen vertrekt Kernberg in de basis van een persoonlijkheidsorganisatie op een glijdende schaal van psychotisch over borderline naar neurotisch. Het gaat hier om een persoonlijkheidsorganisatie en niet noodzakelijk om een stoornis. ik weet niet zeker of de schrijver van het artikel waarvan je de link plaatste terdege het onderscheid heeft gemaakt tussen borderline persoonlijkheidsorganisatie en BPD.

De etiologie van een persoonlijkheidsstoornis wordt toch precies verondersteld een disfunctionele persoonlijkheidsorganistatie te zijn? De gedragingen die we observeren zouden daar dan het gevolg van zijn. Een schaal van psychotisch tot neurotisch klinkt logisch, aangezien bij BPD elementen uit beide naar voor komen.

BP-organisatie kenmerkt zich door een goede realiteitsperceptie die enkel wordt verstoord onder stresserende omstandigheden die meestal gerelateerd zijn aan situaties die een onvolwassen coping strategie activeren.

'Het integreren van het zelf' vind ik ietwat ambigue qua uitspraak omdat ik het zelf zie als een ,al dan niet geslaagde,evenwichtige of functionele, integratie.

Eens. Maar ik denk dat je de uitspraak mag lezen als een ellips: het zelf zou een integratie moeten zijn, maar is dat in sommige gevallen niet of niet volledig.

Ik hoop dat ik wat duidelijk ben maar ben daar niet van overtuigd :D

Het lijkt me duidelijk en zeer plausibel. Maar zoveel kennis heb ik niet terzake, dus een bevestiging is dit niet :P

#10

jdr

    jdr


  • >1k berichten
  • 1408 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 28 april 2008 - 21:48

Ik vind jullie beiden wel vrij helder...

Wou alleen hier nog een vraag/kant-teken bij plaatsen.

Bij een narcistische persoonlijkheidsstoornis zou die configuratie dan zó zijn samengesteld dat het beeld van zichzelf zoals men zou willen zijn, door de persoon gezien wordt als het reële zelf (het zelf zoals men ís).

Opzichzelf lijkt me dit wel een vrij correcte weergave, maar denk wel dat dit een zelfbeeld (dus hoe het zelf door de persoon als reeel gezien wordt) is dat alleen aanwezig is wanneer het omhooggehouden wordt en met name tussen deze bedrijven door er minderwaardigheidsgevoelens spelen die op de momenten dat deze spelen m.i. onlosmakend verweven liggen met het zelfbeeld op dat moment.(?)
Zou dit kunnen kloppen?

Dan heb ik nog een vraag over het aanslaan van de behandeling en de duur van een persoonlijkheidsstoornis.
Eens een (narcistische) persoonlijkheidsstoornis, altijd een persoonlijkheidsstoornis (ongeacht de reductie van symptomen na behandeling)?

En dan ben ik nog benieuwd naar de biologische gevoeligheid vs het psychologische niet juist reageren op fase-adequaat exhibitionisch gedrag bij het ontwikkelen van een narcistische persoonlijkheidsstoornis.
Ik zou me kunnen voorstellen dat binnen een gezin waarin dezelfde opvoeding gehanteerd wordt bij twee verschillende kinderen er slechts een enkele een narcistische persoonlijkheidsstoornis ontwikkeld en de ander psychisch redelijk gezond de wijde wereld instapt.
Het verschil zou em dan liggen in de gevoeligheid tov het niet juist reageren op fase-adequaat exhibitionisch gedrag lijkt me.
Kun je op verschillende leeftijden middels onderzoeken deze 'gevoeligere' -tav het ontwikkelen van een narcistische of andere persoonlijkheidsstoornis- kinderen er tussen uit halen; ofwel bestaat er een profiel voor zulke kinderen?
En zo ja, hoe ziet zo'n profiel eruit?
Zijn dit bijvoorbeeld kinderen die veel huilen of zich afwijkend hechten aan hun ouders?

#11

jdr

    jdr


  • >1k berichten
  • 1408 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 28 april 2008 - 22:11

Voor de geinteresseerden overigens; de griekse mythologie met betrekking op het begrip narcisme:
Verborgen inhoud

Narcissus (mythologie)
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Caravaggio's NarcissusNarkissos (Gr. Νάρκισσος) of Narcissus (Lat.) is een figuur uit de Griekse mythologie. Zoon van de riviergod Kephisos en de nimf Liriope (naar Ovidius). Het verhaal over Narcissus speelt zich af met de nimf Echo.


Verhaal
Echo's verhaal bestaat in de Romeinse en in de Griekse versie. De Griekse is iets minder bekend, waarschijnlijk omdat deze als minder "interessant" wordt gezien. De Latijnse versie is daarentegen veel gelezen over heel de wereld.
Geplaatste afbeelding

Griekse versie
In de Griekse versie komt het erop neer dat Echo vermoord wordt door Pan en zijn saters, waarna Gaia ervoor zorgt dat haar stem blijft bestaan.

Echo was een mooie maar veel te praatgrage nimf (soms bleef ze tot vervelens toe praten). De oppergod Zeus bedroog vrij vaak zijn vrouw Hera met mooie nimfen. Op een dag was Hera op zoek naar haar man, want ze vermoedde dat hij zich weer "amuseerde" met de nimfen. Echo hield haar echter aan de praat zodat ze konden ontsnappen. Toen de godin dit doorhad strafte ze Echo en ontnam ze haar de mogelijkheid om het woord te nemen. Echo kon dus nooit meer zelf een gesprek beginnen.

Narcissus was een mooie jongeman die leefde voor de jacht. Hij had al heel wat harten sneller doen kloppen (van vrouwen én van mannen, want homoseksualiteit was niet ongewoon bij de oude Grieken). Zijn moeder had van een ziener de voorspelling gekregen dat hij zou blijven leven als hij zichzelf maar niet kende. Narcissus wilde echter niets van liefde weten en wees iedereen af. Enkel de jacht interesseerde hem.

Op een dag zag Echo de mooie jongeling tijdens een jacht in de bergen. Ze werd meteen verliefd en volgde hem waar hij ook ging. Echo wou dat ze hem kon aanspreken zodat hij tegen haar zou praten, maar door haar straf kon ze dit niet. Ze wachtte tot hij eerst zou spreken, want ze was meer dan klaar om hem een antwoord te geven. Op een dag werd Narcissus gescheiden van zijn gezellen en hij hoorde iets in zijn buurt. Hij vroeg "Wie is daar?" en Echo antwoordde met dezelfde vraag. Narcissus keek in het rond maar zag niemand, waarop hij de stem vroeg om zich te vertonen. Echo antwoordde met dezelfde woorden, waarop hij vroeg waarom de stem hem negeerde. De nimf herhaalde zijn vraag, waarop de jongeman vroeg om hem te vergezellen. Wederom antwoordde de nimf met heel haar hart met dezelfde vraag, naar hem toe rennend, klaar om hem in haar armen te sluiten. Op dat moment trok Narcissus zich echter terug, roepend dat ze van hem weg moest blijven.

Echo werd helemaal verscheurd door deze belediging. Narcissus verliet haar en de nimf trok zich in schaamte terug in de bossen. Vanaf die dag leefde ze in grotten. Geleidelijk aan vervaagde ze van verdriet tot haar fysieke vorm verdwenen was en enkel haar stem nog overbleef. Met haar stem is ze nog steeds klaar om op elk moment te antwoorden. Tijdens een wandeling in de bergen is Echo nooit veraf, altijd klaar om het laatste woord te hebben.

Narcissus verging het niet veel beter. Dit was niet de eerste keer dat hij zo wreed een aanbiddende nimf wegjoeg. Alle anderen had hij net zo bruut verjaagd. Zo was er op een dag een maagd die hem tevergeefs probeerde te verleiden. In een gebed aan de goden vroeg ze om Narcissus ook eens te laten voelen hoe het was om iemand lief te hebben die je liefde niet beantwoordt. Volgens sommige bronnen was het een wraakgodin, volgens anderen was het Aphrodite zelf die haar gebed beantwoordde en haar wens in vervulling deed gaan.

Zo kwam de jonge jager op een dag aan bij een heilige vijver, waarvan het water kristalhelder was, waar de herders nooit langskwamen met hun kuddes, waar geen berggeit of ander dier zich vertoonde. Zelfs bladeren en takken van de bomen durfden er niet in te vallen. Overal rondom groeide het gras mooier dan elders en de rotsen beschutten het tegen de zonnestralen. Moe van het jagen besloot Narcissus om daar even tot rust te komen en zijn dorst te lessen met het water. Toen hij zich voorover boog zag hij zijn weerspiegeling in het wateroppervlak, maar hij dacht dat het een mooie geest was die in de vijver leefde.

Zo bleef hij daar zitten, in bewondering starend naar de heldere ogen, het krullend haar, de ronde kaken, de ivoren hals, licht gescheiden lippen, en de blakende gezondheid en conditie in het algemeen van deze verschijning. Hij werd verliefd op zichzelf.

Hij bracht zijn lippen naar het water in een poging om de verschijning te kussen, hij stak zijn armen uit om het beeld te omhelzen. Zijn geliefde vluchtte weg maar kwam terug toen het water weer kalm was en trok opnieuw zijn aandacht. Hij kon zichzelf er niet meer toe brengen om van het water weg te kijken, hij dacht niet meer aan eten en drinken, of aan rust, enkel aan de verschijning in het water. Hij probeerde ermee te spreken, maar kreeg geen antwoord. Hij begon te huilen maar zijn tranen verstoorden het beeld, waarop hij begon te schreeuwen en vroeg of de verschijning wou stoppen met hem steeds te verlaten. Zo ging het een hele tijd verder, en Narcissus takelde af. Hij verloor zijn kleur, zijn levenskracht en zijn schoonheid die eens zo betoverend was voor de nimf Echo. Die bleef echter dicht bij hem en bleef zijn verdrietige kreten herhalen. Uiteindelijk kwijnde Narcissus helemaal weg en stierf. De nimfen rouwden om hem, vooral de waternimfen, en bereidden zijn lijkverbranding voor, maar het lichaam was nergens te vinden. Het enige wat van hem overbleef was een bloem (volgens sommigen was dit door toedoen van Aphrodite, die hem uit medelijden toch nog liet voortleven, zij het als bloem), paars van binnen, en omringd met witte blaadjes, die nu nog steeds herinnert aan Narcissus.

Tot op de dag van vandaag vinden we restanten van dit verhaal in de bloem narcis, en ook in het woord narcisme, dat gebruikt wordt om iemand te benoemen die vervuld is van eigenliefde of een ziekelijke interesse voor zichzelf vertoont, een narcist.
http://nl.wikipedia....us_(mythologie)

#12

Adpruys

    Adpruys


  • >1k berichten
  • 1425 berichten
  • VIP

Geplaatst op 28 april 2008 - 23:11

Ik heb zelf een aantal mensen gekend die het etiket "borderline" opgeplakt hebben gekregen en heb de indruk dat die aandoening eerder te vergelijken is met schizofrenie dan met NPS. Ik zie, in mijn beperkte ervaring, borderline als een lichte vorm van de geestesziekte. Af en toe zijn ze ziek maar op andere tijdstippen van de dag-week kennen ze bijv. wel degelijk empathie en kunnen ze een reeël beeld hebben van zichzelf en de ander.
Als je deze beschrijving van NPS leest http://mens-en-samen...oornis-nps.html
krijg je de indruk dat NPS een conformistische niet gewelddadige vorm van psychopathie is met als belangrijkste kenmerk een gebrek aan medeleven. Een minder gevaarlijke vorm, kortom, van de antisociale persoonlijkheidsstoornis (de psychopaten) maar wel mensen die alleen van zichzelf houden.
and theres nothing left worth knowing
And its time you should be going

While you see a chance take it

#13

ypsilon

    ypsilon


  • >5k berichten
  • 11085 berichten
  • VIP

Geplaatst op 29 april 2008 - 00:53

Ik heb zelf een aantal mensen gekend die het etiket "borderline" opgeplakt hebben gekregen en heb de indruk dat die aandoening eerder te vergelijken is met schizofrenie dan met NPS.

Dat kan, borderline vertoont raakpunten met psychose (schizofrenie valt daaronder). De onderlinge overlap van de PD is me niet helemaal duidelijk.

Een minder gevaarlijke vorm, kortom, van de antisociale persoonlijkheidsstoornis (de psychopaten) maar wel mensen die alleen van zichzelf houden.

Let wel: er is zeker geen consensus dat antisociale persoonlijkheidsstoornis en psychopathie hetzelfde zijn.

#14

peterA

    peterA


  • >250 berichten
  • 672 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 29 april 2008 - 07:29

De etiologie van een persoonlijkheidsstoornis wordt toch precies verondersteld een disfunctionele persoonlijkheidsorganistatie te zijn?


Iemand met een bpo hoeft mi niet noodzakelijk een bpd te vertonen,alhoewel die er wel gevoeliger voor is,da's zo'n beetje de nuance denk ik,bpo zit eerder in de sfeer van de persoonlijkheidspsychologie en bpd eerder in de diagnostiek. Uiteraard zit dit verweven met elkaar.

Eens. Maar ik denk dat je de uitspraak mag lezen als een ellips: het zelf zou een integratie moeten zijn, maar is dat in sommige gevallen niet of niet volledig.

Idd,toch blijf ik het een ietwat verwarrende uitspraak vinden omdat impliciet wordt gesteld dat 'Het zelf' er een factor in is terwijl 'het zelf' meer een resultaat is van integratie van pakweg het ideale zelf en het interne zelf.
Je zou kunnen stellen dat er bij fragmentatie van die twee niet echt een 'zelf' is,eerder een switchen tussen het geintegreerde zelf en het ideale zelf.


JDR:

Opzichzelf lijkt me dit wel een vrij correcte weergave, maar denk wel dat dit een zelfbeeld (dus hoe het zelf door de persoon als reeel gezien wordt) is dat alleen aanwezig is wanneer het omhooggehouden wordt en met name tussen deze bedrijven door er minderwaardigheidsgevoelens spelen die op de momenten dat deze spelen m.i. onlosmakend verweven liggen met het zelfbeeld op dat moment.(?)
Zou dit kunnen kloppen?

Denk het wel dat dit redelijk klopt,als het ideale zelf wordt losgelaten komt het geintegreerde,emotioneel-visceraal gestuurde kwetsbare zelf opdagen.

Dan heb ik nog een vraag over het aanslaan van de behandeling en de duur van een persoonlijkheidsstoornis.
Eens een (narcistische) persoonlijkheidsstoornis, altijd een persoonlijkheidsstoornis (ongeacht de reductie van symptomen na behandeling)?

Narcisme blijft meestal wel bestaan,in een gematigde vorm zou het zelfs heel gezond zijn,normaal,je kan self-serving bias,de neiging eigen invloed wat te overschatten op de wereld om je heen zien als de normale vorm. een soort buffer tegen de self-serving bias van anderen. Iemand met een BPO (die dus per definitie niet psychotisch is) heeft een goede realiteitstoetsing en dient dus vooral te werken aan zijn primitieve coping,emotieregulatie. Behandeling van 'sociale symptomen' lijkt me slechts een deel van het project. Zaak is vooral het geintegreerde zelf te leren kennen en te aanvaarden denk ik. Maar het is mi niet iets wat een borderliner met een cursusje of een kortdurende therapie achter zich laat,

En dan ben ik nog benieuwd naar de biologische gevoeligheid vs het psychologische niet juist reageren op fase-adequaat exhibitionisch gedrag bij het ontwikkelen van een narcistische persoonlijkheidsstoornis.
Ik zou me kunnen voorstellen dat binnen een gezin waarin dezelfde opvoeding gehanteerd wordt bij twee verschillende kinderen er slechts een enkele een narcistische persoonlijkheidsstoornis ontwikkeld en de ander psychisch redelijk gezond de wijde wereld instapt.
Het verschil zou em dan liggen in de gevoeligheid tov het niet juist reageren op fase-adequaat exhibitionisch gedrag lijkt me.

Misschien wordt de invloed die kinderen op elkaar hebben vaak onderschat. In een emo-onstabiele gezinssituatie gaan kinderen automatisch scannen naar open niches en gaan ze ook werkzame strategieen ontwikkelen die heel contextueel zijn. Zo valt het voor dat het ene kind aandacht zoekt door negatief gedrag en dat het andere aansluiting vindt bij de instabiele ouders door net het tegenovergestelde te doen en heel nauwgezet alles gaat doen wat bevestiging geeft,het gaat een strijd aan met broer of zus om de aandacht en bevestiging waar het evenzeer naar hunkert.
Volgens mij kunnen twee kinderen met dezelfde biologische basis in het gezin totaal andere richtingen 'kiezen'
Een perfectionistische workaholic wordt maatschappelijk geaccepteerd,een theatrale borderliner iets minder,maar ze kunnen beiden psychisch leiden en uit hetzelfde gezin komen.
Al bij al zal een aangeboren reactiviteit,stressgevoeligheid wel een factor zijn,en aangezien die een genetische component heeft zal hier ook wel een basis zijn voor intergenerationele overdracht.

Kun je op verschillende leeftijden middels onderzoeken deze 'gevoeligere' -tav het ontwikkelen van een narcistische of andere persoonlijkheidsstoornis- kinderen er tussen uit halen; ofwel bestaat er een profiel voor zulke kinderen?
En zo ja, hoe ziet zo'n profiel eruit?

Ik denk dat het profiel van de ouders determinerender is dan dat van de kinderen,sterker nog,ik vind de neiging oorzaken van persoonlijkheidsstoornissen in het kind te zoeken getuigen van enige maatschappelijke en ouderlijke externalisatie van verantwoordelijkheid,ook al zal er een verschil in gevoeligheid bestaan tussen verschillende kinderen,je wordt zelden borderliner of adhd-er geboren.
'Vader moeder zult gij eren' kan voor mij de prullemand in,vader en moeder zullen geeerd worden als ze het kind eren. (maar ook niet te veel anders worden het misschien borderliners ;-) )
huh?

#15

jdr

    jdr


  • >1k berichten
  • 1408 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 29 april 2008 - 09:48

Narcisme blijft meestal wel bestaan,in een gematigde vorm zou het zelfs heel gezond zijn,normaal,je kan self-serving bias,de neiging eigen invloed wat te overschatten op de wereld om je heen zien als de normale vorm. een soort buffer tegen de self-serving bias van anderen.


Dan kom je uit op wat Kernberg 'Normal Adult Narcissism' noemt?
Maar de vraag was eigenlijk of de persoonlijkheidsstoornis gekoppeld aan het narcisme blijft staan. Net zoals een Asperger voor zijn leven Asperger is, maar wel in een aantal gevallen zijn symptomen om kan buigen in 'normaal' (bijvoorbeeld sociaal) gedrag.

Iemand met een BPO (die dus per definitie niet psychotisch is) heeft een goede realiteitstoetsing en dient dus vooral te werken aan zijn primitieve coping,emotieregulatie. Behandeling van 'sociale symptomen' lijkt me slechts een deel van het project. Zaak is vooral het geintegreerde zelf te leren kennen en te aanvaarden denk ik. Maar het is mi niet iets wat een borderliner met een cursusje of een kortdurende therapie achter zich laat,

Dat klopt. Dit gebeurd bijvoorbeeld in deeltijd klinische psychotherapie waarin het traject meestal langer dan een jaar en dan drie tot vijf dagen per week duurt.

Ik denk dat het profiel van de ouders determinerender is dan dat van de kinderen,sterker nog,ik vind de neiging oorzaken van persoonlijkheidsstoornissen in het kind te zoeken getuigen van enige maatschappelijke en ouderlijke externalisatie van verantwoordelijkheid,ook al zal er een verschil in gevoeligheid bestaan tussen verschillende kinderen,je wordt zelden borderliner of adhd-er geboren.
'Vader moeder zult gij eren' kan voor mij de prullemand in,vader en moeder zullen geeerd worden als ze het kind eren. (maar ook niet te veel anders worden het misschien borderliners ;-) )

Kan het denk ik wel met je eens zijn dat het profiel van de ouders determinerender is dan dat van de kinderen, maar ik denk ook dat je dat van de kinderen niet mag onderschatten.
Maar dit baseer ik op eigen ervaring en niet zozeer op de kennis die ik hierover bezit; zal me nog eens verder moeten verdiepen om te zien hoe dit nu werkelijk zit.

Een minder gevaarlijke vorm, kortom, van de antisociale persoonlijkheidsstoornis (de psychopaten) maar wel mensen die alleen van zichzelf houden.

Dat lijkt me ook niet een terechte bewering die bovendien haaks staat op de volkswijsheid dat je eerst van jezelf moet kunnen houden om van anderen te kunnen houden.
Op diezelfde lijn zou juist de NPD-er heel wat liefde weg te geven hebben.
Maar ik denk dat de NPD-er juist zijn gebrek aan zelfliefde sublimeerd in het tegenovergestelde ervan en in die zin op een kunsmatige manier vanzichzelf houdt.
Bovendien kunnen NPD-ers ook prima van anderen houden, misschien wel minder makkelijk en op een minder gezond manier.





0 gebruiker(s) lezen dit onderwerp

0 leden, 0 bezoekers, 0 anonieme gebruikers

Ook adverteren op onze website? Lees hier meer!

Gesponsorde vacatures

Vacatures