Springen naar inhoud

[Filosofie] Sense-data


  • Log in om te kunnen reageren

#1

Max cohen

    Max cohen


  • 0 - 25 berichten
  • 5 berichten
  • Gebruiker

Geplaatst op 13 mei 2005 - 22:43

Een flinke post, maar misschien de moeite waard voor diegenen die zich intereseren in natuurfilosofie. Sorry dat het zo'n lang stuk tekst is geworden maar soms heeft de simpelste gedachte gewoon veel woorden nodig ;)

Sense-data
de natuurkunde als logische constructie

Analytisch vs synthetisch
Sinds een tijdje vraag ik me af tot in hoeverre het mogelijk is om een begrip volledig analytisch te definiëren. Bijvoorbeeld, ‘een glas limonade is een glas limonade’ is een goede analytische uitspraak, maar daarmee heb je geen definitie van het begrip ‘glas limonade’ gegeven. Er moet altijd iets van buitenaf bij komen kijken, de uitspraak wordt dus een synthese. Bijvoorbeeld, ‘een glas limonade is een substantie van wateren siroop die gemaakt is van een vrucht’. Als je je dan afvraagt ‘wat is dan dat ding dat je een vrucht noemt?’ is het antwoord weer synthetisch: ‘een vrucht is een onderdeel van een plant die als het rijp is geplukt kan worden’ enzovoorts. Met andere woorden: je kan begrippen alleen uitdrukken in andere begrippen, alle begrippen die er bestaan functioneren als een gigantisch netwerk waarbij alle eigenschappen weer afhangen van eigenschappen van alle andere dingen. Een begrip is niet iets op zich, zijn bestaan bestaat alleen uit een sommatie van eigenschappen van andere dingen, die op zich ook alleen bestaan uit een sommatie van eigenschapen van andere dingen, enzovoorts, zodat de wereld een soort uitgestrekt netwerk van begrippen is die elk een beroep op elkaar doen maar nooit op zichzelf.

Hoe is het dan mogelijk, voor bijvoorbeeld een kind, om een begrip vanuit het niets te leren kennen? Het kind ‘plakt’ het begrip ‘mamma’ gewoon op de zintuiglijke ervaring van zijn moeder, zonder dat het daarbij een beroep doet op de begrippen ‘moeder’ of ‘troetelnaam’. Het kind definieert het begrip als het ware op een analytische manier. Stel nou dat je iemand wilt uitleggen wat een antineutrino is, zoiets kan je natuurlijk niet aanwijzen, maar alleen synthetisch uitdrukken in andere termen uit de kernfysica. Het lijkt dus zo te zijn dat abstracte begrippen alleen synthetisch uitgedrukt kunnen worden, waar allerdaagse en waarneembare begrippen ook op analytische wijze kunnen worden begrepen vanuit de eigen ervaring.

Fysica
Dit brengt ons op de natuurkunde. De natuurkunde richt zich voornamelijk op synthetische uitspraken. Dat wil zeggen, het ene wordt in het ander uitgedrukt. Als je een fysicus zou vragen wat nou precies kinetische energie is, zou hij je geen letterlijke beschrijving van het fenomeen ‘kinetische energie’ kunnen geven (simpelweg omdat zoiets nog nooit letterlijk is waargenomen). Maar hij zal je wel vertellen dat kinetische energie gedefinieerd wordt als ‘Ekin=0,5mv^2’. Met andere woorden: kinetische energie wordt uitgedrukt in andere entiteiten, namelijk massa m en snelheid v, overeenkomstig met het model van het netwerk van begrippen die in elkaar uitgedrukt kunnen worden. Er is alleen een verschil tussen de natuurkunde en de normale wereld: in de natuurkunde worden deze relaties letterlijk in wiskundige taal gegeven. Men hoeft niet te zoeken naar de relatie, de relatie maakt een deel uit van de definitie van de entiteit. Sterker nog, de relatie is de definitie van de entiteit. Als je een entiteit zou kunnen losmaken van de andere entiteiten uit de natuurkunde zou het zijn identiteit verliezen. De exacte wetenschap (voor zover zij buiten de natuurkunde bestaat) is op te vatten als een enorm stelsel van vergelijkingen waarin elke entiteit zijn identiteit leent aan zijn vergelijking en daarbuiten geen enkele betekenis heeft. In het komende zal ik proberen uit te leggen wat ik denk de oorsprong is van deze wonderbaarlijke entiteiten is en hoe ze zich in ons denken hebben gemanifesteerd.

Al vanaf de vroege Griekse filosofen bestaat het idee dat er een fundamenteel onderscheid ligt tussen geest en materie. Later, in de 18e eeuw werd deze gedachte opnieuw bevestigd door Galilei, Newton en Kepler die met de combinatie van wiskunde en natuurfilosofie een hele nieuwe wetenschap ontworpen waarin een strikt deterministisch wereldbeeld werd ontwikkeld. Het beeld was dat als alle toestanden van een systeem op het ene moment gegeven waren, alle toestanden van het systeem op een ander moment berekend konden worden. Maar deze determinatie gaat niet op voor het gedrag van mensen. Het lijkt alsof mensen iets ‘goddelijks’ bevatten dat ze van alle materie onderscheidt, een de mens is bijvoorbeeld in staat om vanuit eigen wil te interfereren met een deterministisch beschreven proces. Bijvoorbeeld, als een appel uit een boom naar beneden valt volgt het een volledig deterministische beschreven baan naar beneden. Maar wat nou als een onder de boom iemand staat die de appel vanuit eigen wil op vangt voordat het de grond raakt en het als het ware uit zijn deterministisch beschreven baan haalt? Dan interfereert de ‘vrije wil’ van de mens als het ware met de fysica van de appel. Zo’n soort fenomeen is eenvoudig te verklaren door te accepteren dat er een fundamentele onderscheiding bestaat tussen de geest van de mens en materie waarin we leven, waarbij de twee op een interactieve manier met elkaar kunnen omgaan.

Een van de belangrijkste eigenschappen van materie is dat het als het ware ‘onderdanig’ lijkt te zijn aan de functies die de natuur zichzelf op legt (deze uitspraak is natuurlijk strikt hypothetisch, we kunnen er nooit zeker van zijn dat de natuur zich daadwerkelijk ‘voorspelbaar’ gedraagt). Maar na alle waarschijnlijkheid mist het elke vorm van vrije wil die de mensen misschien wel heeft. De natuurkunde doet hard haar best om deze ‘vaste patronen’ te ontdekken en haar onderlinge relaties in wiskundige vorm vast te leggen, ook al is zij daar nog lang niet in geslaagd (het idee van determinisme is met de komst van microscopische natuurkunde zelfs volledig verworpen). Het lijkt zo te zijn dat het ons maar niet wil lukken om een wetenschappelijke grip te krijgen op de wereld van de materie. Hoe komt dat? Doordat wij, in de wereld van geest, geen directe toegang hebben tot de wereld van materie. Het blijkt iets ingewikkelder te zijn.

Sense data
Tussen de wereld van materie en de wereld van geest zit volgens sommige filosofen een laagje dat vaak ‘sense data’ wordt genoemd. Deze sense data kan letterlijk geïnterpreteerd worden een soort sluier die onze zintuiglijke waarnemingen als het ware hapklaar maakt voor de structuur van ons denken. De mens heeft geen directe toegang tot de wereld van materie, maar alleen toegang tot zijn eigen sense data die de zintuiglijkheid als het ware begrijpbaar maakt. Volgens deze theorie ziet men als men naar een tomaat kijkt niet direct ‘een tomaat’ maar in feite een ronde verzameling van moleculen in vaste stof van een bepaalde dichtheid waarvan het oppervlak licht reflecteert met dusdanige golflengtes dat het ‘rood’ is. Deze informatie wordt door middel van waarneming overgebracht naar onze sense data en die genereert dan op inductieve wijze dat het een ‘tomaat’ betreft. Het opereert dus volkomen analytisch. Het heeft de functie om onze zintuiglijke waarnemingen te ordenen en op inductieve wijze te zoeken naar een begrip dat correct op de waarneming kan worden ‘geplakt’. Het is dan ook in de sense data waarin de fysica zich bevindt. Echter, de natuurkunde is opgebouwd uit entiteiten die allemaal exact met elkaar verbonden zijn. Deze entiteiten (elektronen, krachten, energie, fotonen enz) komen niet werkelijk letterlijk voor in de natuur maar zijn eerder eigenschappen van de manier waarop wij de natuur interpreteren. Niemand heeft ooit daadwerkelijk letterlijk elektronen, lading of energie met het blote oog waargenomen. Het zijn onderdelen van het denkbeeldige ‘kader’ waarin de natuurkunde synthetische werk doet. Het zijn eigenschappen van onze sense data, van de manier waarop we de natuur proberen te begrijpen, maar deze entiteiten zullen nooit letterlijk terug te vinden zijn in de natuur want ze zijn immers geen eigenschap van de natuur. Dit geldt zelfs voor ruimte en tijd. Uiteraard zijn ruimte en tijd hele handige ordeningen, maar heeft iemand ooit echt ruimte of tijd letterlijk waargenomen? De wereld van de materie die we proberen te begrijpen werkt vanuit haar eigen wetten, met haar eigen entiteiten in haar eigen logica. Wij kunnen dat niet direct begrijpen omdat we er geen directe toegang tot hebben. Daarom genereren we in onze sense data allerlei eenheden met onderlinge relaties, die in overeenstemming zijn met de zintuiglijke waarnemingen. De natuurkunde en haar entiteiten bestaan niet ‘op zich’ in de wereld van materie, maar zijn feitelijk niets meer dan logische constructies.

Een eenvoudig voorbeeld vinden we bij de golf-deeltjes dualiteit die er op dit moment in de natuurkunde heerst. Het blijkt zo te zijn dat fotonen en zelfs elektronen zich zowel als golven, als als normale deeltjes gedragen. Dit gedrag is voor de mens volkomen onbegrijpelijk. Hoe komt dat? Doordat de natuur zich hier zo gedraagt dat onze sense data er als het ware geen raad mee weet. Daardoor ontstaat er een verdraaid beeld van de werkelijke wereld van materie waarvan wij een poging doen om met logische constructies een model te bedenken waarin de empirische gegevens passen. Maar in het geval van kwantummechanica wordt dit ons onmogelijk gemaakt omdat wij simpelweg geen directe toegang hebben tot de materiele wereld, maar altijd een beroep moeten doen op de logische constructies van de natuurkunde.

Het zou kunnen zijn dat ik iets belangrijks over het hoofd zie maar op dit moment lijkt zo’n soort verklaring van de aard van natuurkunde mij het meest in overeenstemming komen met de scheiding tussen de zintuiglijke wereld en het denken. Met de komst van de moderne natuurkunde en haar onlogische implicaties wordt deze scheiding mijns inziens alleen maar opnieuw bewezen. Het kan niet zo zijn dat de werkelijke natuur en onze interpretatie ervan afkomstig zijn uit dezelfde denkstructuur. Het laagje sense data tussen de twee werelden in als zijnde de aard van natuurkunde verklaart voor mij een hoop ingewikkelde complicaties.

Flink stuk tekst :shock:
Hopelijk is er iemand met interesante op- of aanmerkingen??
groetjes, paul alstein

Dit forum kan gratis blijven vanwege banners als deze. Door te registeren zal de onderstaande banner overigens verdwijnen.

#2

Micheltje

    Micheltje


  • >250 berichten
  • 270 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 13 mei 2005 - 23:15

Een flinke post, maar misschien de moeite waard voor diegenen die zich intereseren in natuurfilosofie. Sorry dat het zo'n lang stuk tekst is geworden maar soms heeft de simpelste gedachte gewoon veel woorden nodig  ;)


Ach op vrijdagavond rond 23:46 heb ik geen verder sociaal leven meer dus heb ik tijd om een lange lap tekst te lezen uit interesse.

Er moet altijd iets van buitenaf bij komen kijken, de uitspraak wordt dus een synthese. Met andere woorden: je kan begrippen alleen uitdrukken in andere begrippen, alle begrippen die er bestaan functioneren als een gigantisch netwerk waarbij alle eigenschappen weer afhangen van eigenschappen van alle andere dingen.


Het belangrijkste dat je op dit punt vergeet is dat een begrip niet zuiver en alleen met taal kan worden uitgedrukt en duidelijk gemaakt. Visuele informatie, geluid, gevoel enzovoort dragen ook bij aan de definitie van woorden.

Een begrip is niet iets op zich, zijn bestaan bestaat alleen uit een sommatie van eigenschappen van andere dingen, die op zich ook alleen bestaan uit een sommatie van eigenschapen van andere dingen, enzovoorts, zodat de wereld een soort uitgestrekt netwerk van begrippen is die elk een beroep op elkaar doen maar nooit op zichzelf.


Ik denk dat je nu gewoon ongeveer 'taal' hebt beschreven.

Hoe is het dan mogelijk, voor bijvoorbeeld een kind, om een begrip vanuit het niets te leren kennen? Het kind �plakt� het begrip �mamma� gewoon op de zintuiglijke ervaring van zijn moeder, zonder dat het daarbij een beroep doet op de begrippen �moeder� of �troetelnaam�. Het kind definieert het begrip als het ware op een analytische manier.


Het kind hoort 'mamma' en gaat daar dingen bij associeren. Het kind kan daarbij telkens de moeder zien en daardoor visuele informatie koppelen aan het geluid dat daarbij met een bepaalde intonatie genoemd wordt. Het kind hoeft geen weet te hebben van 'troetelnaam' en dergelijke begrippen om het begrip 'mamma' te begrijpen. Dat zal het kind later bij zijn/haar vocabulair voegen en associaties maken met andere woorden door dezelfde zintuigelijke koppelingen. Hoe meer kennis iemand krijgt hoe gemakkelijker iemand dus denk ik aan de hand van zijn/haar vocabulair iets duidelijk kan maken zonder daar te moeten refereren naar andere waarnemingen zoals gehoor of beelden.

Er is alleen een verschil tussen de natuurkunde en de normale wereld: in de natuurkunde worden deze relaties letterlijk in wiskundige taal gegeven. Men hoeft niet te zoeken naar de relatie, de relatie maakt een deel uit van de definitie van de entiteit. Sterker nog, de relatie is de definitie van de entiteit. Als je een entiteit zou kunnen losmaken van de andere entiteiten uit de natuurkunde zou het zijn identiteit verliezen. De exacte wetenschap (voor zover zij buiten de natuurkunde bestaat) is op te vatten als een enorm stelsel van vergelijkingen waarin elke entiteit zijn identiteit leent aan zijn vergelijking en daarbuiten geen enkele betekenis heeft. In het komende zal ik proberen uit te leggen wat ik denk de oorsprong is van deze wonderbaarlijke entiteiten is en hoe ze zich in ons denken hebben gemanifesteerd.


Door wiskundige vergelijkingen uit de wiskunde naar de normale taal te verplaatsen wil inderdaad zeggen dat ze hun wiskundige identiteit verliezen maar niet dat ze geen identiteit hebben. Ze bestaan in de taal weer als karakters. Wellicht refereert in een text dat karakter ergens naar toe.

Maar deze determinatie gaat niet op voor het gedrag van mensen. Het lijkt alsof mensen iets �goddelijks� bevatten dat ze van alle materie onderscheidt, een de mens is bijvoorbeeld in staat om vanuit eigen wil te interfereren met een deterministisch beschreven proces.


Hier sta ik niet achter. Ik ga nog steeds voor het concept dat de mens geen pure vrije wil tot zijn beschikking heeft. Door de juiste definitie van de ziel op dit moment direct uit het VanDale woordenboek uit te lezen ben ik tegen het bestaan van een ziel. Zoals hier al meerdere topics over gaande zijn zal ik kort zijn. Mijn inzicht zegt dat het bewustzijn een gevolg is van de complexe chemische reacties die plaatsvinden in de hersenen. Dat wij deze niet begrijpen op dit moment, en wellicht nooit doen, wil niet zeggen dat wij een vrije wil hebben maar het is de complexiteit die wij interpreteren als vrije wil.

Bijvoorbeeld, als een appel uit een boom naar beneden valt volgt het een volledig deterministische beschreven baan naar beneden. Maar wat nou als een onder de boom iemand staat die de appel vanuit eigen wil op vangt voordat het de grond raakt en het als het ware uit zijn deterministisch beschreven baan haalt? Dan interfereert de �vrije wil� van de mens als het ware met de fysica van de appel.

Zo�n soort fenomeen is eenvoudig te verklaren door te accepteren dat er een fundamentele onderscheiding bestaat tussen de geest van de mens en materie waarin we leven, waarbij de twee op een interactieve manier met elkaar kunnen omgaan.


Deze verklaring kan ik niet voor mezelf accepteren. Voor mij is er geen scheiding tussen de geest( voor mij dus gevolg van bewustzijn) van een mens en de materi�le wereld. Wanneer de persoon de appel weerhoudt van vallen tot aan de grond wil niet zeggen dat de baan al beschreven stond als tot aan de grond. De persoon volgt deterministisch , dus volgens de mechaniek van de natuur, ook een bepaalde baan. Deze keuzes maken wij niet zelf, de appel was dus niet voorbestemd om tot zover te vallen maar het stond al vast dat de persoon deze appel zou onderscheppen.

Hoewel er nog een discussie kan ontstaan over determinisme en het gevolg van de quantummechanica wat betreft menselijke metingen is dat niet mijn intentie.

De natuurkunde doet hard haar best om deze �vaste patronen� te ontdekken en haar onderlinge relaties in wiskundige vorm vast te leggen, ook al is zij daar nog lang niet in geslaagd (het idee van determinisme is met de komst van microscopische natuurkunde zelfs volledig verworpen).


Verworpen wil ik niet zeggen. Quantummechanica laat geen ruimte voor determinisme inderdaad. Ik laat echter wel ruimte in mijn hoofd voor een onderliggende deterministische theorie. Ik dacht dat de snaartheorie volledig deterministisch was en afrekende met de onzekerheden van de quantummechanica maar dit weet ik niet zeker. De snaartheorie is in ieder geval een zeer veel belovende theorie die ons wellicht een volledige beschrijving van de natuur kan geven.

Volgens deze theorie ziet men als men naar een tomaat kijkt niet direct �een tomaat� maar in feite een ronde verzameling van moleculen in vaste stof van een bepaalde dichtheid waarvan het oppervlak licht reflecteert met dusdanige golflengtes dat het �rood� is.


Dat zie je ten eerste niet. Je eerste impuls is 'een tomaat'. Alleen iemand met enig verstand van de natuurkunde zou zich indenken 'HEY! dat is een mooie bol moleculen dat rood licht reflecteert'.

Deze informatie wordt door middel van waarneming overgebracht naar onze sense data en die genereert dan op inductieve wijze dat het een �tomaat� betreft.


Gewoon een verwerking van informatie door de hersenen. Voor mij niet meer dan puur chemisch, niets hogers zoals een geest of wat jij suggereert 'sense data'.

Het zijn eigenschappen van onze sense data, van de manier waarop we de natuur proberen te begrijpen, maar deze entiteiten zullen nooit letterlijk terug te vinden zijn in de natuur want ze zijn immers geen eigenschap van de natuur.


Ze zijn toch wel daadwerkelijk terug te vinden. Dat onze hersenen een bepaald beeld cree�ren van atomen en dergelijke wil niet zeggen dat ze niet bestaan. Ze bestaat, ze hebben fysische werkelijkheid. Aangezien wij op geen andere manier bevoegd zijn waar te nemen hoe de natuur zich gedraagt is dit de enige manier waarop wij de natuur kunnen beschrijven. Aangezien dit dus experimenteel bevestigd wordt , keer op keer, is het voor ons werkelijkheid en zijn het voor ons eigenschappen van de natuur.

De natuurkunde en haar entiteiten bestaan niet �op zich� in de wereld van materie, maar zijn feitelijk niets meer dan logische constructies.


Natuurlijke heb je ergens wel gelijk maar ik ben niet met het grootste deel eens.

Een eenvoudig voorbeeld vinden we bij de golf-deeltjes dualiteit die er op dit moment in de natuurkunde heerst. Het blijkt zo te zijn dat fotonen en zelfs elektronen zich zowel als golven, als als normale deeltjes gedragen. Dit gedrag is voor de mens volkomen onbegrijpelijk. Hoe komt dat?


Dat is het gevolg van de beperkte intelligentie van de mens. Zulke vraagstukken zijn gewoon lastig en de juiste persoon ( Einstein, Newton, etc ) zal nu ook op moeten duiken die daar een theorie aan overhoudt.


Flink stuk tekst   :shock:
Hopelijk is er iemand met interesante op- of aanmerkingen??
groetjes, paul alstein


Ik vond het vermakelijk,

groet Michel

#3

Max cohen

    Max cohen


  • 0 - 25 berichten
  • 5 berichten
  • Gebruiker

Geplaatst op 14 mei 2005 - 11:55

Hoi michel.
Bedankt voor je snelle reactie! Een paar dingetjes:

Door wiskundige vergelijkingen uit de wiskunde naar de normale taal te verplaatsen wil inderdaad zeggen dat ze hun wiskundige identiteit verliezen maar niet dat ze geen identiteit hebben. Ze bestaan in de taal weer als karakters. Wellicht refereert in een text dat karakter ergens naar toe.

Voor alle duidelijkheid: ik heb het niet over wiskundige vergelijkingen naar normale taal te verplaatsten, ik heb het over natuurkundige entiteiten te isoleren van alle andere natuurkundige entiteiten. Bijvoorbeeld, een 'kracht' verliest zijn identiteit als je het isoleert van de begrippen massa en versnelling.

Verworpen wil ik niet zeggen. Quantummechanica laat geen ruimte voor determinisme inderdaad. Ik laat echter wel ruimte in mijn hoofd voor een onderliggende deterministische theorie. Ik dacht dat de snaartheorie volledig deterministisch was en afrekende met de onzekerheden van de quantummechanica maar dit weet ik niet zeker. De snaartheorie is in ieder geval een zeer veel belovende theorie die ons wellicht een volledige beschrijving van de natuur kan geven.

Snaartheorie is (voor zover ik weet) een soort van overcoupelende theorie waarin zowel QM als relativiteit equivalent mee zijn. Dus ik denk dat de onbepaaldheidsrelatie zn geldigheid niet verliest maar ik weet het idd ook niet precies. Wat ik wel weet is dat de wiskunde die het beschrijft gewoon TE moeilijk is dus mijn advies: begin er niet aan.

Dat zie je ten eerste niet. Je eerste impuls is 'een tomaat'. Alleen iemand met enig verstand van de natuurkunde zou zich indenken 'HEY! dat is een mooie bol moleculen dat rood licht reflecteert'.

haha. Triest maar waar.

Ze zijn toch wel daadwerkelijk terug te vinden. Dat onze hersenen een bepaald beeld cree�ren van atomen en dergelijke wil niet zeggen dat ze niet bestaan. Ze bestaat, ze hebben fysische werkelijkheid. Aangezien wij op geen andere manier bevoegd zijn waar te nemen hoe de natuur zich gedraagt is dit de enige manier waarop wij de natuur kunnen beschrijven. Aangezien dit dus experimenteel bevestigd wordt , keer op keer, is het voor ons werkelijkheid en zijn het voor ons eigenschappen van de natuur.

Ja tuurlijk 'bestaan' ze, maar je moet onderscheid maken tussen hoe ze 'bestaan' en hoe wij ze 'zien'. Wij denken dat een elementair deeltje een elektron heet en een bepaalde lading heeft enzo maar het is allemaal maar een model. Als we ze echt zouden kunnen zien zouden we er waarschijnlijk achter komen dat ze er heel anders uit zien. Het is...een logische constructie :shock:

Over het algemeen aanvaard je dus een strikt deterministisch wereldbeeld, ook als het gaat om ons denken. OK dat kan. Kwestie van mening he...maar toch heb ik een vrij groot vertrouwen in kwantummechanica en zo'n opbepaaldheidsrelatie klinkt eigenlijk zo gek nog niet. Hoe kanje anders dingen als het tunnel-effect verklaren?

groetjes paul

#4

Micheltje

    Micheltje


  • >250 berichten
  • 270 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 14 mei 2005 - 13:37

Hoi michel.
Bedankt voor je snelle reactie! Een paar dingetjes:


Geen probleem ;) Nu moet ik nog sneller zijn met typen want over 2 minuten moet ik weg ;)

Voor alle duidelijkheid: ik heb het niet over wiskundige vergelijkingen naar normale taal te verplaatsten, ik heb het over natuurkundige entiteiten te isoleren van alle andere natuurkundige entiteiten. Bijvoorbeeld, een 'kracht' verliest zijn identiteit als je het isoleert van de begrippen massa en versnelling.


Ja dat had ik door maar dacht dat je ook zover ging als wat ik in mijn vorige post vertelde. Het is inderdaad wel waar wat je op dat moment zegt. Btw ikheb niet op alles gereageerd in je eerste post omdat ik het ook wel met enkele dingen eens was :shock:

Snaartheorie is (voor zover ik weet) een soort van overcoupelende theorie waarin zowel QM als relativiteit equivalent mee zijn. Dus ik denk dat de onbepaaldheidsrelatie zn geldigheid niet verliest maar ik weet het idd ook niet precies. Wat ik wel weet is dat de wiskunde die het beschrijft gewoon TE moeilijk is dus mijn advies: begin er niet aan.


Nouja het is inderdaad een theorie waarin beide gelden maar volgens mij gaat zij dieper. Ik weet dat het pure wiskundige vergelijkingen zijn die voor iemand van zelfs universitair niveau nog erg lastig kunnen zijn. Ik ga mij er ook niet mee bezig houden aangezien ik niet zo diep op de materie wil induiken. Ik weet wel dat de wetten van de relativiteitstheorie en de quantummechanica vanzelf uit de hogerdimensionale ruimte ( 10 of 26 dimensies ) rollen ipv dat er eerder altijd pogingen gedaan moesten worden om deze erin te implementeren.

Wij denken dat een elementair deeltje een elektron heet en een bepaalde lading heeft enzo maar het is allemaal maar een model. Als we ze echt zouden kunnen zien zouden we er waarschijnlijk achter komen dat ze er heel anders uit zien.


Tuurlijk is het een model. Je krijgt ( tenminste zo leerde ik het ) eerst een elektron voorgeschotelt als een deeltje met lading waar je totaal geen vorm aan kon toekennen. Daarna kreeg ik te horen dat het rond een atoom bewoog in ellipsvormige banen enzovoort. Er zijn ook zoveel verschillende manieren om het op te schrijven. Met (ik dacht) Faraday diagrammen om botsingen tussen deeltjes weer te geven, je kunt een elektron noteren als een bolletje, je kunt alleen de wiskundige vergelijkingen ervoor geven , enzovoort. Alles beschrijft inderdaad hoe het zich laat manifesteren door de natuur maar geen enkele is de beschrijving van hoe het er daadwerkelijk uit ziet.

Over het algemeen aanvaard je dus een strikt deterministisch wereldbeeld, ook als het gaat om ons denken. OK dat kan. Kwestie van mening he...maar toch heb ik een vrij groot vertrouwen in kwantummechanica en zo'n opbepaaldheidsrelatie klinkt eigenlijk zo gek nog niet. Hoe kanje anders dingen als het tunnel-effect verklaren?

groetjes paul


Nouja zoals ik al zei is voor mij ( totdat iemand mij overtuigt of ik mezelf overtuig door zelfstudie ) de quantummechanica een theorie die de subatomaire wereld goed beschrijft. Dat kun je niet echt omver gooien daar de implicaties van de theorie om je heen zichtbaar zijn. De relativiteitstheorie hetzelfde ( alleen dan niet echt merkbaar voor ons, maar is wel experimenteel bevestigd ). Waar ik nu vanuit ga is dat de mechaniek van de natuur strikt een deterministisch verschijnsel is. Wij zullen deze wetten waarschijnlijk nooit kunnen formuleren aangezien we daarmee gebieden moeten betreden waar wij de energie niet eens voor hebben en waar onze intelligentie ons ook in de steek laat. Kortom: de natuur is deterministisch, wij kunnen deze kant niet waarnemen dus zitten we vast met een theorie als de quantumtheorie.

Groetjes Michel, p.s Nu even rennen anders kom ik te laat :?:





0 gebruiker(s) lezen dit onderwerp

0 leden, 0 bezoekers, 0 anonieme gebruikers

Ook adverteren op onze website? Lees hier meer!

Gesponsorde vacatures

Vacatures