Springen naar inhoud

parallelle universa


  • Log in om te kunnen reageren

#1

Kobus

    Kobus


  • 0 - 25 berichten
  • 15 berichten
  • Gebruiker

Geplaatst op 28 april 2018 - 07:10

een vraag van mij, een leek.

Dus als ik iets doms zeg hoor ik het graag ;-)

 

Volgens mij zijn er wetenschappers die het bestaan van parallelle universa verkondigen, misschien wel kunnen aantonen/bewijzen.

Ergens heb ik gelezen dat deze op minieme afstand van de onze kunnen liggen. zoals vellen papier in een boek.

 

maar daartegenover staat dat ons universum, wellicht in zijn geheel, gekromd is tot een 4Dbol, of ander 4D-figuur. En in ieder geval zijn er plaatselijke krommingen tpv zware objecten.

 

deze 2 beweringen, of feiten naast elkaar gelegd kom ik tot de conclusie datóf   eventuele parallelle universa exact dezelfde vorm als de onze zou moeten hebben, zoals een golvend pak papier , en ook dat een totale kromming tot een eindig 4dfiguur niet mogelijk is, óf dat de andere universa helemaal niet dicht tegen de onze kan liggen.

 

Kunnen jullie mij uitleggen hoe dat nou zit? 


Dit forum kan gratis blijven vanwege banners als deze. Door te registeren zal de onderstaande banner overigens verdwijnen.

#2

rwwh

    rwwh


  • >5k berichten
  • 6851 berichten
  • Moderator

Geplaatst op 28 april 2018 - 12:19

Het is lastig om hierover te redeneren (filosoferen? ) omdat geen van de mensen hier echt expert is op het gebied van deze theorieën.

Ik kan je redenering over een pak papier wel volgen, maar wil je ook een bord spaghetti als alternatief laten zien: de sliertjes zijn heel dicht bij elkaar, maar hebben toch niet dezelfde vorm. En alle prullen in mijn prullenbak liggen ook tegen elkaar aan, en zijn toch niet allemaal hetzelfde.

#3

Michel Uphoff

    Michel Uphoff


  • >5k berichten
  • 6827 berichten
  • Moderator

Geplaatst op 28 april 2018 - 14:59

Inderdaad komen er multiversums tevoorschijn als diverse echt serieuze theorieën (w.o. quantummechanica, snaartheorie, eeuwigdurende inflatie) tot in hun uiterste consequenties worden doordacht. Op zich is dat geen bewijs voor het bestaan ervan, hoogstens duidt het op een theoretische mogelijkheid.

 

Wetenschappers zijn het op dit vlak meer oneens dan eens, en degenen die er sceptisch tegenover staan voeren ondermeer aan, dat het bestaan van parallelle universa niet te bewijzen valt.

 

Tegmark (klik) voert een aantal theoretisch onderbouwde, maar speculatieve, mogelijkheden aan als het gaat om multiversa:

 

- 'Achter' de waarnemingshorizon van ons eigen heelal ligt waarschijnlijk een enorm, mogelijk oneindig groot, heelal waarmee wij nimmer in contact kunnen treden. Maar er is geen echte reden te veronderstellen dat daar achter die onbereikbare grens zich niet nog veel meer heelallen kunnen bevinden, als zeepbellen in de oneindigheid.

- Een van de meer gehoorde theorieën betreft chaotisch inflatie. Versimpeld gesteld: Er zijn enorm veel oerknallen geweest en nog steeds gaande, en iedere oerknal leidt tot een nieuw universum. Die universa hoeven niet dezelfde natuurconstanten en -wetten te kennen zoals die binnen 'ons' heelal gelden. Ook hier dringt de zeepbellenanalogie zich op.

- Dan is er nog de 'vele werelden' interpretatie uit de quantummechanica. Uit haar wetten volgt dat er niet één uitkomst is, maar een schier oneindige reeks van uitkomsten met uiteenlopende mate van waarschijnlijkheid. Iedere oorzaak leidt dan tot het realiseren van alle mogelijke gevolgen, ieder in een eigen heelal.

- Tegmark zelf hangt het idee aan dat alles wat wiskundig bestaat ook fysisch zou moeten bestaan, en komt zo tot de mogelijkheid van een weer wat ander type multiversum.

 

Nikodem Poplawski (klik) heeft weer een andere visie. Hij veronderstelt op basis van een aantal bestaande theorieën dat zwarte gaten en universa verschijningsvormen van hetzelfde zijn. Ons heelal zou gezien kunnen worden als de 'binnenkant' van een zwart gat dat elders bestaat, en het interieur van zwarte gaten die wij waarnemen aan de 'buitenzijde' zou naar een ander heelal leiden. Heelallen in heelallen.

 

Brian Green somt maar liefst negen verschillende multiversa op, waaronder het holografisch multiversum en wat andere mogelijkheden zoals botsende branen in een hogere dimensie die tot een enorm aantal big bangs zouden leiden.

 

Maar wat een begrijpbare ruimtelijke analogie van dergelijke multiversa zou kunnen zijn, dat wordt heel lastig te bevroeden. Wij zijn immers beperkt tot het begrijpen van 3-d beelden. Voor zover wij weten is ons heelal vierdimensionaal (probeer daar je eens een ruimtelijk beeld van te vormen), en bij een aantal theorieën komen er nog meer dimensies aan te pas (o.a. de snaartheorie).

 

Bij een aantal van bovenstaande mogelijkheden is het dus niet eens mogelijk er een beetje visueel te bevatten analogie voor te vormen. Zeepbellen, bladen papier, spaghetti, ballen in ballen, opgerolde micro dimensies, botsende branen in een hogere dimensie, het zijn allemaal maar hulpmiddeltjes om ons te helpen er een gebrekkig soort van ruimtelijk beeld voor te vormen. Sommige analogieën zijn wel te begrijpen, maar daarmee nog niet pe se betekenisvol. Laat staan dat ze een volledig en correct inzicht bieden. Conclusie trekken uit de eventuele tegenstrijdigheid tussen die zeer gebrekkige 3-d vormen is m.i. dan ook niet mogelijk.

 

Voor wat de bewijsbaarheid: Inderdaad is het volgens enkele theoretici misschien mogelijk om voor de 'zeepbellen' heelallen een vorm van bewijs te vinden. Als er een ander heelal het onze raakt, dan zou dat een soort afdruk in de kosmische achtergrondstraling kunnen achter laten, zo vermoeden zij. Deze hypotheses, ondermeer van Laura Mersini-Houghton (klik) zijn hoogst controversieel. Er is naar gezocht, omdat de oudere waarnemingen van die straling met de WMAP satelliet iets liet zien dat daar op zou kunnen wijzen. Maar bij latere en veel nauwkeuriger waarnemingen, o.a. met de Planck satelliet, verdween de grond hiervoor grotendeels, en wordt de 'cold spot' anders verklaard.

 

Opmerking moderator :

Dit topic heeft het meest te maken met kosmologie. Daarvoor is geen speciale sectie, dus wordt het verplaatst naar sterrenkunde algemeen.

Motus inter corpora relativus tantum est.

#4

tuander

    tuander


  • >250 berichten
  • 366 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 30 april 2018 - 13:35

Ik heb er niet voor geleerd. Maar ik vind het zelf altijd het makkelijkts om 1 of twee dimensies te 'downscalen' als ik over een hogere dimensie nadenk. In onze 3-dimensionale wereld ziet een 2-dimensionale universum er uit als een plat vlak. Misschien oneindig door lopend in alle richtingen. Eventueel zou het 2 dimensionale universum ook een gekromd plat vlak kunnen zijn, zoals een bol-oppervlak, een kegel-oppervlak, een cilinder-oppervlak, etc. Er zijn vele gebogen oppervlakken mogelijk.

 

Ik ga even verder met 2-dimensionale universums die er uit zien als platte vlakken. Twee kruisende 2-dimensionale plate vlak universums overlappen elkaar in een rechte lijn (lijn=1-dimensionaal universum). Twee parallelle universums (twee parallelle platte vlakken) kruisen elkaar nergens, de vlakken zijn overal parallel. Dat is ook ongeveer de definitie van twee parallelle platte vlakken.

 

Als parallelle universums zouden bestaan, dan lijkt het mij zeer onwaarschijnlijk dat er geen kruisende uinversums bestaan. Twee kruisende 3-dimensionale universums overlappen elkaar in een plat vlak, denk ik.

Veranderd door tuander, 30 april 2018 - 13:40

het heeft alleen zin om veel fouten te maken als je er iets van op steekt


#5

Michel Uphoff

    Michel Uphoff


  • >5k berichten
  • 6827 berichten
  • Moderator

Geplaatst op 26 juni 2018 - 20:24

Opmerking moderator :

Berichten over bijna dood ervaringen hebben niets van doen met parallelle universums en zijn dus off-topic en verwijderd, evenals de reacties op deze off-topic berichten. ON topic blijven a.u.b.

Motus inter corpora relativus tantum est.





0 gebruiker(s) lezen dit onderwerp

0 leden, 0 bezoekers, 0 anonieme gebruikers

Ook adverteren op onze website? Lees hier meer!

Gesponsorde vacatures

Vacatures