Springen naar inhoud

Dido

Lid geworden: 04 aug 2008
Offline Laatste activiteit: 17 mei 2019 19:56

Berichten die ik gemaakt heb

In Topic:te veel denken

17 mei 2019 - 08:46

@Sara:
Ik denk ook dat piekeren hier het beste omschrijft wat je ervaart, als ik je berichtje lees.
Verder meen ik een catastrofaal denken te herkennen, al ben ik niet zeker: je schrijft dat je allerlei mogelijke toekomstscenarios bedenkt die zouden kunnen voorkomen. Als het hierbij vooral gaat om beangstigende toekomstscenarios, waarin je je ahw wil voorbereiden op erge dingen die ooit zouden kunnen gebeuren, dan zal dat catastrofaal denken wel kloppen.
Je schrijft ook dat je woedend wordt als iets niet volgens plan verloopt: bij mensen met veel angst, is het zo dat ze vaak vrij veel controle nodig hebben, om de omgeving zo maximaal voorspelbaar te maken. Als dit plan en de controle dus niet kan doorgaan, dan leidt dit vaak tot extra angst of zelfs paniek, die heel vaak wordt vertaald in intense woede.
Als je vaak piekert, dan is het ook vrij logisch dat je moeite hebt met concentratie. Verminderde concentratie is trouwens ook een typisch verschijnsel dat past bij een depressieve stoornis.
Tenslotte komt depersonalisatie wel vaker voor bij mensen die angstig zijn.

(Intense) angst kan door vele zaken veroorzaakt worden. Om te weten wat bij jou de oorzaak is, is het van belang om een arts, psychiater en/of psycholoog/psychotherapeut te contacteren.
Ik ga er wat van uit dat je in begeleiding bent bij een psycholoog/psychotherapeut en een psychiater, aangezien je al zo lang met een zware depressieve stoornis zit? Zo niet, dan raad ik je zeker aan om hulp te zoeken bij hen. Zij zijn het beste geplaatst om je te adviseren van wat er aan de hand is (er is mogelijks meer aan de hand dan enkel een depressieve stoornis) en hoe je dat het beste kan aanpakken.

Succes!

Dido

In Topic:Hoe noem je het verwijten van een zelfopgelegde dwanghandeling?

27 oktober 2018 - 14:59

Beste Beresteyn, Ik zie je hier nogal gooien met diagnostische labels! Het is lang geleden dat ik hier nog gereageerd heb, maar nu kan ik het toch even echt niet laten.

Dit gedrag heeft niks te maken met OCD (obsessieve compulsieve gedragsstoornis). Er is een kansje dat er sprake is van een dwangmatige persoonlijkheidsstoornis (DP), maar dat valt hier zeker niet zomaar uit af te leiden. Daarvoor moet aan allerlei andere criteria voldaan worden. Bovendien zijn mensen met een DP zich vaak wel degelijk bewust van hun probleem.
Kortom, er is hier niet zomaar een psychiatrisch label op vast te kleven en de kans is reëel dat deze vrouw geen psychiatrische stoornis heeft.

Ik val ook wel bijna omver van de andere termen die hier zomaar worden neergezet en niet in het minst van narcisme...
Het verbaast me ook een beetje dat je niet even stilstaat bij wat er fout gaat bij de man die dat steeds toelaat...

Over de casus zelf: dit is een interactiepatroon die wel vaker voorkomt bij koppels. De één bepaalt wat er moet gebeuren en wil het volgens zijn eigen min of meer perfectionistische normen zien gebeuren (vandaar dat die dit het liefst zelf doet), de ander schikt zich er wel vaker in en vindt het eigenlijk ook wel handig dat hij/zij dan die taak niet moet uitvoeren. Als de ander hun taak wil overnemen, zullen ze misschien wat weerstand bieden, maar de taak uiteindelijk vaak dan toch uit handen geven. Zo versterken ze elkaars gedrag. Er is dan niet zomaar een oorzaak door de ene, maar wel is er sprake van een dynamiek waarbij beiden elkaar versterken en beiden de oorzaak zijn.

Onder dit gedrag zit vaak angst... angst om niet te voldoen aan de normen van zichzelf en van anderen.
Bij de ander leeft dan vaak de angst voor conflicten: niet durven paal en perk stellen aan dit gedrag, uit angst de ander te verliezen. Die man, in jouw voorbeeld, zal zich evengoed een slachtoffer voelen, dus kan je hier dan evengoed je label plakken van een slachtoffermentaliteit.
Nu, beiden zijn vermoedelijk ook slachtoffers van hun eigen verleden, waarin de man bv leerde dat conflicten gevaarlijk zijn en hij misschien leerde zich eerder afhankelijk op te stellen. En waarbij de vrouw mogelijks te snel op eigen benen moest staan, als kind en zo streng leerde zijn voor zichzelf (en dan soms ook naar anderen).

Ondanks het feit dat het beschreven probleem van de man en vrouw wel vaker hieraan gelinkt zijn, blijft het een hypothese die verder getoetst moet worden.