Springen naar inhoud

Dido

Lid geworden: 04 aug 2008
Offline Laatste activiteit: 17 mei 2019 19:56

#1107453 Hoe noem je het verwijten van een zelfopgelegde dwanghandeling?

Geplaatst door Dido aan 27 oktober 2018 - 14:59

Beste Beresteyn, Ik zie je hier nogal gooien met diagnostische labels! Het is lang geleden dat ik hier nog gereageerd heb, maar nu kan ik het toch even echt niet laten.

Dit gedrag heeft niks te maken met OCD (obsessieve compulsieve gedragsstoornis). Er is een kansje dat er sprake is van een dwangmatige persoonlijkheidsstoornis (DP), maar dat valt hier zeker niet zomaar uit af te leiden. Daarvoor moet aan allerlei andere criteria voldaan worden. Bovendien zijn mensen met een DP zich vaak wel degelijk bewust van hun probleem.
Kortom, er is hier niet zomaar een psychiatrisch label op vast te kleven en de kans is reëel dat deze vrouw geen psychiatrische stoornis heeft.

Ik val ook wel bijna omver van de andere termen die hier zomaar worden neergezet en niet in het minst van narcisme...
Het verbaast me ook een beetje dat je niet even stilstaat bij wat er fout gaat bij de man die dat steeds toelaat...

Over de casus zelf: dit is een interactiepatroon die wel vaker voorkomt bij koppels. De één bepaalt wat er moet gebeuren en wil het volgens zijn eigen min of meer perfectionistische normen zien gebeuren (vandaar dat die dit het liefst zelf doet), de ander schikt zich er wel vaker in en vindt het eigenlijk ook wel handig dat hij/zij dan die taak niet moet uitvoeren. Als de ander hun taak wil overnemen, zullen ze misschien wat weerstand bieden, maar de taak uiteindelijk vaak dan toch uit handen geven. Zo versterken ze elkaars gedrag. Er is dan niet zomaar een oorzaak door de ene, maar wel is er sprake van een dynamiek waarbij beiden elkaar versterken en beiden de oorzaak zijn.

Onder dit gedrag zit vaak angst... angst om niet te voldoen aan de normen van zichzelf en van anderen.
Bij de ander leeft dan vaak de angst voor conflicten: niet durven paal en perk stellen aan dit gedrag, uit angst de ander te verliezen. Die man, in jouw voorbeeld, zal zich evengoed een slachtoffer voelen, dus kan je hier dan evengoed je label plakken van een slachtoffermentaliteit.
Nu, beiden zijn vermoedelijk ook slachtoffers van hun eigen verleden, waarin de man bv leerde dat conflicten gevaarlijk zijn en hij misschien leerde zich eerder afhankelijk op te stellen. En waarbij de vrouw mogelijks te snel op eigen benen moest staan, als kind en zo streng leerde zijn voor zichzelf (en dan soms ook naar anderen).

Ondanks het feit dat het beschreven probleem van de man en vrouw wel vaker hieraan gelinkt zijn, blijft het een hypothese die verder getoetst moet worden.


#1082182 Vaccins gelinkt aan neurologische problemen, zoals ADHD en OCD, bevestigen weten

Geplaatst door Dido aan 16 april 2017 - 16:41

Pseudo-wetenschappelijk:
Lees anders deze uitgebreide bespreking eens: http://scienceblogs....t-f-kennedy-jr/

Zoals al aangehaald, gaat het hier om een correlatie en geen regressie. Zelfs de auteurs zelf geven aan dat dit helemaal geen oorzakelijk verband bewijst, maar jij lijkt dit te negeren?

Verder nog enkele punten:
- het gaat helemaal niet om onafhankelijke onderzoekers, één van de sponsors is een advocaat. Die heeft er alle belang bij van zo'n verband te kunnen aantonen: hoe mooi zou het niet zijn voor zijn praktijk, mocht hij kunnen aangeven dat mensen met allerlei psychiatrische aandoeningen hun aandoening hebben door vaccinaties! Hij zou nogal wat klanten en dus inkomsten kunnen delven. Net zoals je onderzoek, uitgevoerd door farmaceutische firma's best wat wantrouwt, mag je onderzoek, uitgevoerd door een advocaat, ook wantrouwen.

- je doet aan cherry-picking, wat gevoed wordt door een confirmatie bias: blijkbaar haal je er enkel die elementen uit die jouw geloof/ veronderstelling versterken, maar je negeert die factoren die tegen jouw veronderstelling/ geloof tegenspreken. Je neemt gretig op dat er een link is, maar je negeert dan weer het heel belangrijke besluit dat de auteurs zelf benoemen, namelijk dat hiermee helemaal geen oorzakelijk verband aanduidt

- het onderzoek zelf is bedenkelijk uitgevoerd: een case control studie waarbij de controles niet eens willekeurig uitgepikt werden

- ze doen aan p-hacking: ze laten er allerlei statistische analyses op los, waarbij er nadien geen correctie is gebeurd voor het aantal toetsen. Als je genoeg analyses doet, waarbij je zoekt naar p < 0.05, dan bekom je sowieso in 5% van de gevallen een vals resultaat uit. Daarom moet je corrigeren, voor die valse resultaten. Dit is hier niet gebeurd, ondanks het feit dat ze wel degelijk heel wat toetsen hebben gedaan.

- Er zijn heel veel onderzoeken op vele tienduizenden mensen, die aantonen dat er geen enkel verband is tussen vaccinaties en het optreden van psychiatrische ziektes. Waarom lijk jij die te negeren en er dan net die uit te pikken die daar tegenin gaat?

Dido


#1067674 Verslaving of gewoonte?

Geplaatst door Dido aan 31 augustus 2016 - 14:08

Om een diagnose te stellen, baseert de wereld van de psychiatrie zich bijna steeds op de DSM 5. Deze wordt om de zoveel jaren bijgesteld.

De diagnostische criteria die daarover vermeld zijn in die DSM 5 zijn de volgende:

 

...  De DSM 5 spreekt niet van alcoholisme of verslaving maar van “stoornissen in het gebruik van middelen” (substance abuse disorders). Een “stoornis in het gebruik van middelen” kan ontstaan door gebruik van verschillende middelen zoals alcohol, cannabis, opaten, stimulerende middelen.

 

Voldoe je aan twee of drie criteria dan heb je een milde stoornis in het gebruik van middelen.

Voldoe je aan vier of vijf criteria dan is er sprake van gematigde (moderate) stoornis en bij zes of meer symptomen is er sprake van een ernstige stoornis.

 

De 11 criteria zijn:

1) Vaker en in grotere hoeveelheden gebruiken dan het plan was.

2) Mislukte pogingen om te minderen of te stoppen.

3) Gebruik en herstel van gebruik kosten veel tijd.

4) Sterk verlangen om te gebruiken

5) Door gebruik tekortschieten op het werk, school of thuis.

6) Blijven gebruiken ondanks dat het problemen meebrengt in het relationele vlak

7) Door gebruik opgeven van hobby’s, sociale activiteiten of werk

8) Voortdurend gebruik, zelfs wanneer je daardoor in gevaar komt

9) Voortdurend gebruik ondanks weet hebben dat het gebruik lichamelijke of psychische problemen met zich mee brengt of verergert.

10) Grotere hoeveelheden nodig hebben om het effect nog te voelen oftewel tolerantie.

11) Het optreden van onthoudingsverschijnselen, die die minder hevig door meer van de stof te gebruiken

...

Uit: https://www.jellinek...cohol-of-drugs/

 

In de vorige editie van de DSM werd er wel nog een onderscheid gemaakt tussen misbruik van een middel en afhankelijkheid van een middel. De criteria daarvan kan je nog terugvinden op diezelfde webpagina. De opdeling werd echter verlaten omdat de 2 (misbruik en afhankelijkheid) vaak samen aanwezig waren, terwijl dit niet kon volgens die criteria. 

 

Dat mensen een stoornis in het gebruik van middelen vaak ontkennen, is erg bekend in de wereld van de psychiatrie/ psychotherapie: mensen schamen er zich vaak voor en gebruiken dan ook allerlei excuses om toch maar de ernst ervan te ontkennen. Dit laatste leidt er vaak toe dat mensen geen hulp zoeken of een behandeling/therapie ervoor stoppen.

 

Een gewoonte proberen bij te stellen, heeft geen psychiatrische betekenis: ofwel heeft men een stoornis in het gebruik van middelen, ofwel niet. Als dit niet het geval is, dan zou de persoon dat inderdaad kunnen benoemen als een gewoonte moeten afleren, maar je kan het dan evengoed anders benoemen. Trouwens, een gewoonte moeten afleren (die dus niet zomaar ineens gestopt kan worden) wijst al eerder in de richting van een stoornis in het gebruik van middelen, daar kan je vaak ook niet zomaar meer mee stoppen.

 

Er zijn nog andee vragenlijsten beschikbaar, bv. voor huisartsen, die een screening doen of er problematisch alcoholgebruik kan voorkomen. Screening houdt in dat de arts een idee krijgt of er mogelijks (!) sprake kan zijn van een stoornis in het gebruik van middelen. Als iemand positief scoort tijdens zo'n screening, dan betekent dit dat die een (duidelijk) hogere kans heeft die stoornis te bezitten. Om zeker te zijn dien je dan echter een officiële diagnose te stellen via de DSM 5.

 

Verder is psychiatrie geen exacte wetenschap, waardoor de criteria niet exact zijn afgelijnd. Dat laatste kan ook niet, omdat elke mens verschilt en er niet zomaar een lijn is te trekken van wanneer bv. hinder precies optreedt. En mede daarom is een uitgebreid gesprek van de diagnosticus met de patiënt zo belangrijk.

 

Nu, het is duidelijk dat er hier véél te weinig informatie aanwezig is om via een forum een diagnose te stellen. Een forum is nooit betrouwbaar daarvoor. Een diagnose wordt gesteld op basis van een gesprek en eventueel ook via het gebruik van vragenlijsten. Wij hebben dus geen enkel middel voorhanden hier, om een diagnose te stellen.

Als een psychiater/ psycholoog die diagnose stelde, dan is er nu geen reden om daaraan te twijfelen. Al kan men natuurlijk steeds een tweede opinie vragen aan een andere psychiater.

 

Dido




#1064686 Wetenschappelijk onderzoek en de media

Geplaatst door Dido aan 02 juli 2016 - 22:27

Heel herkenbaar, Bio-Logic...
'Wetenschappelijke" berichten die verschijnen in kranten, wil ik al bijna niet meer lezen:
1) ze doen vooral hun best om die onderzoeken eruit te pikken die ingaan tegen datgene wat algemeen geldt in de wetenschappen. Een onderzoeker die met een beperkt onderzoekje een tegengesteld resultaat heeft gevonden van wat anderen al volop aangetoond hadden, daarover wordt vaak bericht. Die ene uitzondering krijgt dan alle ruimte in de media en in het beste geval wordt al eens één van de vele onderzoekers geïnterviewd die dan probeert uit te leggen dat dit ene onderzoekje voorlopig niks te betekenen heeft. Alsof één onderzoekje al het voorgaande teniet doet.

2) de beschrijving van het onderzoek laat heel vaak te wensen over, in zo ver er al een deftige beschrijving is. Zo herinner ik me een onderzoek dat was gebeurd over een virus dat bestudeerd werd in het kader van verkoudheden, terwijl de media het vertaalde naar een onderzoek over griep.

3) een referentie naar het desbetreffende onderzoek hoort al helemaal niet thuis in een artikel... Stel je voor dat lezers het oorspronkelijke artikel willen nalezen...

4) het besluit van het onderzoek is heel vaak niet correct, het gebeurt regelmatig dat de journalist zijn eigen (verkeerde) conclusies trekt.

5) veel mensen weten niet dat een onderzoek spreekt over statistische kansen (hogere en lagere kansen) en niet over zekerheden. In lezercommentaren vind je dan ook vaak opmerkingen in de trend van: voor mij geldt dat niet, dus is het onderzoek waardeloos. Ik vraag me dan af of de journalisten zelf beseffen dat het om kansen gaat en waarom ze dit er niet steevast bij zetten. Dit zou er, vind ik, steeds bij moeten staan!

Het verbaast me dan ook niet dat veel mensen het wetenschappelijk onderzoek niet meer ernstig nemen. De media maakt er vaak een zootje van...

Dido


#1059955 De antibiotica apocalyps

Geplaatst door Dido aan 16 april 2016 - 18:37

Aaahhhh... Zo'n beet van een kat, ik voel al met je mee...
Ik heb zo ook ooit een beet gehad van mijn kat, 2 steekwonden waren het, in mijn handrug. Ik had iets minder geluk, na zo'n 1,5 uur begon mijn ganse hand op te zwellen, zag die rood en kon ik geen enkele van mijn vingers meer bewegen door de pijn. Antibiotica geslikt dan en na zo'n 1,5 à 2 dagen was die hand al stukken beter. Typisch fenomeen van een werkzaam antibioticum. Ik denk dat mijn eigen huisarts, toen, een goede beslissing nam. Gans mijn hand was duidelijk ontstoken en een natuurlijke evolutie afwachten was toen, in mijn situatie, waarschijnlijk niet zo verstandig geweest.

Wat betreft het soort antibioticum... Er bestaan smalspectrum antibiotica (AB) die op 1 of enkele bacteriën werken en er bestaan breedspectrum antibiotica die op alle of zo goed als alle bacteriën werken (tenminste de niet-resistente).
Als het mogelijk is, is een smalspectrum AB te verkiezen, net omdat die dan heel gericht op de pathogene (ziekmakende) bacteriën inwerkt. Bij een ontsteking van de tonsillen is het bv. aangewezen om uit te zoeken of die van de Streptokokken komen (kan men via een sneltest) omdat die behoorlijk gevaarlijk kunnen zijn. Als dit het geval is, dan kan men heel gericht, smalspectrum AB (eigenlijk penicilline) geven om die Streptokokken te doden.
Bij een beet is het van belang te weten dat er nogal wat bacteriën in de mond zitten, waardoor je best een AB neemt met een breder spectrum. Deze zijn er ook nog, zonder dat je meteen naar een AB moet reiken met het breedste spectrum (dat laatste is dan bv. de combinatie van amoxicilline en clavulaanzuur, ondermeer bekend onder de naam van Augmentin).

Wat eraan te doen valt, aan die toenemende resistentie?
In grote lijnen zie ik:
1) het strenger gebruiken van AB door inderdaad sneltests, via het afnemen van bv. wondvocht door een wisser of door een bloedname. Dan is het natuurlijk wel van belang dat de ernst niet een onmiddellijk handelen vraagt. Nu, dan wordt soms eerst wat wondvocht genomen om die te kunnen onderzoeken, terwijl men direct erna start met AB. Naargelang de uitkomst van die test, kan men dan later de AB aanpassen en ev. onderbreken.
Er dient ook verder ingezet te worden op een mentaliteitsverandering bij de artsen (of beter: sommigen) die teveel AB voorschrijven bij ziektes waarbij AB zinloos is of onnodig is én op (sommige) patiënten die wel vaker AB eisen van hun arts, zelfs als dit zinloos is.
Het ontwikkelen van tests is inderdaad ook een nuttige zet

Ik ben onvoldoende op de hoogte van het gebruik van AB's in de dierengeneeskunde, maar als je leest dat dieren daar massaal AB's kregen (en nog steeds krijgen?) als preventie van bacteriële infecties, tja, dan rijzen mijn haren ten berge...

2) inzetten op nieuwe middelen die antibacterieel (en liefst ook andere die antiviraal) werken, inderdaad... Ik volg deze ontwikkelingen niet meer zo van dichtbij (ik werk vooral op andere terreinen), maar er is het onderzoek naar het gebruik van antistoffen (waarbij men je dan preventief kan vaccineren tegen dat gevaarlijk micro-organisme). Dit is dan zo voor virussen. En deze antistoffen bestaan natuurlijk nu al, in de vorm van vaccinaties tegen bepaalde virussen (bv. Tegen Hepatitis B), maar in zekere zin ook tegen bacteriën: of beter, niet tegen de bacterie zelf, maar wél de levensgevaarlijke toxische stoffen die bacteriën kunnen afscheiden (zoals bij die tetanusprikken).
Ik kwam ook al onderzoek tegen met het gebruik van bacteriofagen (deze eten de bacteriën op). Of hopelijk komt er nog eens een Flemming langs die een revolutionair middel als penicilline ontdekt, bij toeval. En als we met genen kunnen prutsen, dan zou het normaal ook mogelijk moeten zijn dit in te zetten in de strijd tegen infectieziektes. Of misschien met enzymen inderdaad?
Onze microbiologen kunnen jouw laatste vraag vermoedelijk nog beter beantwoorden...

Dido


#1059934 therapie bij hartfalen: ca2+ antagonisten?

Geplaatst door Dido aan 16 april 2016 - 16:25

Hartfalen houdt in dat de contractiliteit (het samentrekken) van het hart is afgenomen, de pomp wordt minder krachtig. Calciumantagonisten leiden inderdaad tot een verminderde hartcontractiliteit, wat betekent dat het hart dan nog minder zal contraheren. Of nog, de pompfunctie van het hart wordt nog zwakker. Het hartfalen neemt dus verder toe, daardoor.

Zie eventueel ook: https://www.farmacot...iumantagonisten

Dido


#1059437 Enquete over sparen

Geplaatst door Dido aan 09 april 2016 - 20:59

[mod]
Als je een enquête op Wetenschapsforum wil plaatsen, vragen we je hiervoor een verzoek in te dienen. Hoe een en ander in zijn werk gaat lees je via deze link. Dit topic wordt daarom gesloten. [/mod]

[mod]Bovendien heeft de enquete niks te maken met psychologie. Tenslotte is het ook niet toegestaan, zoals jij deed, om dit topic 9 keer te posten op Wetenschapsforum. Dit laatste valt immers samen met spammen.[/mod]


#1057554 Emoties bij besluitvorming

Geplaatst door Dido aan 17 maart 2016 - 00:22

Niet juist, Bio-Logic! Dat is niet wat de somatic marker hypothese stelt. Nogmaals, het gaat erom dat we geen beslissingen kunnen nemen zonder emoties. Een schaker kan zijn spel nooit winnen zonder emoties. Zonder emoties zal hij geen keuze kunnen maken tussen de verschillende zetten die hij kan nemen.
Jammer dat je niet eerst leest waarnaar ik verwezen heb, in dat vorige bericht. Want je blijft steeds dezelfde fouten maken, net daardoor.
Dit filmpje geeft in een notendop weer waar het om gaat. Misschien zal je dit wel bekijken.


Dit uitgebreider artikel geeft ook weer waar het om gaat:
http://www.psych-it....icle.asp?id=408

Het is daarmee nog zeker niet volledig duidelijk hoe het systeem precies in elkaar zit, daar is nog behoorlijk wat discussie over, maar zonder emoties kan je geen keuzes maken.
In elk geval: beide zijn van belang: ratio en emotie. En op een gezonde manier kunnen omgaan met emoties (deze kunnen voelen en interpreteren, weten waaraan ze gelinkt zijn, ermee kunnen omgaan,...) helpt om beter te kunnen beslissen en om eventuele vertekeningen tgv. emoties te kunnen inschatten.


#1056755 Wat is de beste staatsvorm?

Geplaatst door Dido aan 07 maart 2016 - 01:08

En hierbij vind je ook enkele studies die verwijzen naar het belang van emoties om goede beslissingen te kunnen nemen:
http://www.sciencedi...899825604001034
http://cercor.oxford...3/295.full.pdf


#1054709 Deursloten

Geplaatst door Dido aan 14 februari 2016 - 01:47

Het is blijkbaar De schuld van de Middeleeuwen! 😊

Waarom zit het sleutelgat van een deur altijd onder de deurklink of deurknop, vraagt Jeroen Vermunt uit Leiden zich af. Een sleutelgat is toch veel beter zichtbaar en de sleutel veel makkelijker om te draaien, als het slot boven de klink of knop geplaatst wordt?

Vermunt heeft een punt, zegt Jan Willem Drukker, hoogleraar designgeschiedenis aan de Technische Universiteit Twente. Wanneer deurklink en slot gescheiden zijn, is de meest voor de hand liggende plaats van het slot: op tepelhoogte in de deur. Dat is niet alleen het gemakkelijkst bij het monteren, maar ook bij de bediening van het slot: je hoeft niet te bukken en er zit ook geen schaduw in de weg.

Sinds de Middeleeuwen zijn slot en klink echter doorgaans geïntegreerd in één mechanisme. Daar komt bij dat sleutels tot diep in de negentiende eeuw ongeveer zo groot als een potlood waren en dat ze binnenshuis meestal bewaard werden op een vaste plaats: Namelijk in het slot waar ze thuishoren, want dat scheelde wanhopig zoeken bij brand. In zon situatie is het juist niet handig wanneer de sleutel boven de klink zit: een hand die een deur wil openen, komt immers van bovenaf (Drukker: als een miniatuurvliegtuigje dat een landing probeert te maken) op de klink af; als er dan een sleutel van potloodformaat bovenzit, kan je nare verwondingen oplopen.

Nu is het gecombineerde klink-plus-slot-mechanisme wel steeds kleiner geworden: sinds eind negentiende eeuw zijn ze volgens Drukker zelfs tot kabouterformaat gekrompen. Hoe kleiner de sleutel, hoe minder reden er eigenlijk nog is om het sleutelgat onder de klink te plaatsen. Volgens Drukker hebben sloten tegenwoordig dan ook de neiging om naar boven te verhuizen; bij hotelkamerdeuren en autoportieren zie je dat bijvoorbeeld al vaak. En de gestaag oprukkende elektronische vervanger van de sleutel (Drukker: cijfer-display, vingerafdruk-lezer of smartcard-gleuf) zit eigenlijk altijd precies op de plek waar Vermunt hem graag zou zien: keurig boven de deurkruk. Welnu, zegt Drukker. Als dat geen gelukkig slot is!

Uit: http://www.nrc.nl/ne...e-plek-12577451


#1054603 Een optimum aan wilskracht?

Geplaatst door Dido aan 13 februari 2016 - 00:21

We hoeven de determinanten van wilskracht/ zelfcontrole niet te kennen, Freshman, om te kunnen bepalen of wilskracht/ zelfcontrole trainbaar is. Zie daarvoor mijn berichtje hierboven. Zelfcontrole is voldoende op zichzelf onderzocht (als autonoom begrip) om te weten dat het inderdaad te trainen valt. Ik geef hieronder nog enkele wetenschappelijke links aan waaruit blijkt dat zelfcontrole te trainen/ te veranderen valt. :)

- http://www.medicalne...cles/270122.php
- https://www.apa.org/...elf-control.pdf
- http://www.fastcompa...ur-self-control




#1054601 Een optimum aan wilskracht?

Geplaatst door Dido aan 12 februari 2016 - 23:31

... Voor zover ik nu begrijp heeft men wetenschappelijk vier factoren aangeduid die van belang zijn bij zelfcontrole/wilskracht. Maar we hebben deze nog niet volledig besproken en kunnen dan ook nog niet de vraag beantwoorden of dit te trainen is. ...

 




#1053381 Baat het niet, dan schaadt het niet?

Geplaatst door Dido aan 31 januari 2016 - 23:19

Die bestaan inderdaad. Al is het vaak wat complexer dan dit... In die zin dat bepaalde vormen van therapie dan vaak niet schadelijk zijn voor iedereen, maar eerder voor sommigen...

 

Nu, misschien eerst enkele algemene opmerkingen:

1) Er is nog niet zoveel onderzoek naar gedaan, waardoor er nog veel factoren onbekend zijn wat dat betreft

2) Heel belangrijk voor het slagen van een therapie, is de therapeutische relatie: 'klikt het wel of niet met de therapeut?'. Belangrijk daarbij is dat de therapeut empathisch is, authentiek is (al betekent dit niet dat een therapeut zomaar alles dient te zeggen wat in hem/ haar opkomt, als dat niet helpend is voor de cliënt) en onvoorwaardelijke positieve acceptatie toont tav. zijn cliënt. Dat laatste komt erop neer dat de T (therapeut) de C (cliënt) niet veroordeelt. Al betekent dit ook weer niet dat de T alles dient te aanvaarden van de C: zo kan je bv. duidelijk aangeven dat een bepaald soort gedrag niet verdragen wordt, zonder dat je daarbij de C volledig (in zijn ganse persoon) afkeurt.

Als je kijkt naar wat een therapie effectief maakt, dan is 'de therapeutische relatie' de belangrijkste. Deze factor is ook heel duidelijk aangetoond. Omgekeerd leidt een slechte therapeutische relatie dus vaak tot een niet-effectieve therapie of een schadelijke therapie.

3) Elke therapievorm kan in feite schadelijk zijn: een therapeut die bv. uitvliegt tegen een cliënt, tijdens om het even welke therapie, kan behoorlijke schade teweeg brengen. Zeker als dit meermaals gebeurt.

4) Of een therapie schade toebrengt, is vaak niet zo makkelijk vast te stellen: als bij een C de toestand verslechterd tijdens de therapie, dan is dit zeker niet altijd een teken dat de therapie nadelig was voor die C. Zo kan het zijn dat, zonder de therapie, de C er nog veel erger aan toe zou zijn. Anderzijds wordt vaak onderzoek aangebracht waaruit blijkt dat die bepaalde vorm van therapie effectief is bij probleem X. Maar dat betekent weer niet dat iedereen ermee gebaat is én dat er geen individuen tussen zaten die wel slechter werden onder de therapie.

5) Een effectieve therapie leidt ertoe dat de C verandert, zo wordt hij/ zij bv. assertiever. Het is mogelijk dat de omgeving van de C hier negatief op reageert en dat niet zomaar accepteert. Dit hoeft voor de C geen probleem te zijn, maar voor de omgeving (die bv. gewoon was om een 'brave' persoon te hebben die heel vaak 'ja' knikte) kan dit als negatief worden beoordeeld.

6) In de loop van een therapie is het goed mogelijk dat de symptomen van een C tijdelijk slechter worden, omdat er wordt ingegaan op pijnlijke onderwerpen. Maar dat betekent daarom zeker niet dat het op lange termijn ook schadelijk zal zijn. Zo kan een C die bv. rouw vermijdt, in een depressie terecht komen, zonder dat die de scherpe pijn van het verdriet nog voelt. Als T is het vaak belangrijk om de rouw dan weer op gang te trekken en dat betekent vaak dat de C nu toch doorheen die pijnlijke emoties moet, om deze uiteindelijk te kunnen verwerken en achter zich te laten. Al hoort emotiecontrole daar dan ook best bij, waardoor de C leert om overspoeling door zijn emoties tegen te gaan, door er weer controle over te verwerven.

7) Waar er eveneens alertheid voor moet zijn, is dat onze westerse therapievormen vaak niet zijn onderzocht bij andere culturen (bv. bij de Afrikaanse bevolking). Dit betekent dat onze therapieën die vaak de nadruk leggen op het versterken van autonomie, nadelig zouden kunnen zijn voor culturen die eerder gericht zijn op collectiviteit (bv. belang van familie ed.)

8) In het verlengde daarvan, kan een T die onvoldoende bekend is met minderheden en hun specifieke problemen, een C benadelen door de minderheidsstress te minimaliseren. Of, met andere woorden, door effecten als discriminatie, stigma ed. te onderschatten.

 

(deels uit: http://tcp.sagepub.c.../43/3/334.short

 

Onder mogelijk schadelijke therapieën wordt ondermeer vermeld:

- Holding therapie (een soort therapie bij mensen met ASS (autisme) en hechtingsstoornissen): hierbij zijn al kinderen gedood en gewond geraakt

- éénmalige debriefing na psychologisch trauma: houdt in dat men, na een trauma, contact legt met het slachtoffer waarbij men wordt aangemoedigd om emoties te uiten in groep, of individueel. Dit werd gebruikt om een ontwikkeling tot PTSS (post-traumatische stresstoornis) te voorkomen, maar uit onderzoek bleek dat het eerder een evolutie tot PTSS stimuleert.

- conversie therapie bij holebi's (wel vaker op basis van aversieve therapie: bij 'ongewenst' gedrag een onaangename stimulus geven: bv. elektrische schok als de persoon erotisch gedrag vertoont op beelden van 2 homo's die vrijen): leidt soms tot oa. depressie, suïcidegedachten en -pogingen

- rouwtherapie bij een normale, gezonde rouw.

- ...

 

Ik kwam de volgende referenties tegen, op het web, over artikels die op dit thema ingaan:

Barlow DH (2010): Negative Effects From Psychological Treatments: A Perspective. Am Psychol 65:13-20.
Berk M, Parker G (2009): The Elephant on the Couch: Side-Effects of Psychotherapy. Aust N Z J Psychiatry 43:787-794.
Castonguay LG, Boswell JF, Constantino MJ, Goldfried MR, Hill CE (2010): Training Implications of Harmful Effects of Psychological Treatments. Am Psychol 65:34-49.
Dimidjian S, Hollon SD (2010): How Would We Know If Psychotherapy Were Harmful? Am Psychol 65:21-33.
Hoffmann SO, Rudolf G, Strauß B (2008): Unerwünschte und schädliche Wirkungen von Psychotherapie. Psychotherapeut 53:4-16.
Linden M (2012): How to Define, Find and Classify Side Effects in Psychotherapy: From Unwanted Events to Adverse Treatment Reactions. Clinical Psychology & Psychotherapy:n/a-n/a.
Nutt DJ, Sharpe M (2008): Uncritical positive regard? Issues in the efficacy and safety of psychotherapy. Journal of Psychopharmacology 22:3-6

Uit: https://www.researchgate.net/post/Are_there_any_side_effects_to_psychotherapy/1

 

Dido




#1052870 Is wetenschapsforum zo kleinschalig als een schoolklas?

Geplaatst door Dido aan 27 januari 2016 - 01:56

Zou wel leuk zijn, Prof. Puntje!
En ik zou vermoedelijk ook wel wat volk van bij mij meekrijgen, denk ik, naar het subforum 'psychologie en sociologie'! Verder kan ik misschien ook af en toe zelf weer een bericht posten, vooral dan via het forum 'nieuws', dat dan een onderwerp kan zijn van discussie?

Dido


#1052672 Is wetenschapsforum zo kleinschalig als een schoolklas?

Geplaatst door Dido aan 24 januari 2016 - 23:28

Dank je, prof. Puntje... :)

 

Ik meen me ook uit een uitstekende moderatorkandidaat te herinneren die niet op een aanbod van ons in ingegaan toen desbetreffende moderator het forum verliet. Als die gebruiker toentertijd wellicht anders had besloten, had het psychologieforum er nu een stuk anders -en beter- uitgezien.

Zonder veel bijbedoelingen uiteraard.

 

Dat valt bij mij, inderdaad, deels onder het volgende... ;)

'... Ik besef ook erg goed dat ik dit niet zomaar allemaal op de rekening van WF kan toe schrijven!!! Dat zou veel te makkelijk zijn! ...

En ik ben zelf weg getrokken uit WF, wat betekent dat ik ook mijn pogingen heb gestaakt om de kwaliteit van 'psychologie en sociologie' op te krikken. ...'

Ik weet het natuurlijk ook niet zeker wat er precies zou helpen, om het niveau te verbeteren, al denk ik nog steeds dat het geen zin heeft om 3 pagina's te laten schrijven over de verklaring van iets dat niet eens is aangetoond (ik neem dit nu even als typevoorbeeld, terwijl ik wel besef dat die jongens dat goed bedoelden). Verder zou ik niet meer het niveau kunnen bereiken als toen, mijn drukke job houdt me daarin tegen, ondertussen. Maar het hoeft ook niet alles of niks te zijn natuurlijk... Ik hunker immers wel naar een degelijk forum waar er discussies mogelijk zijn over psychologie... Ik denk dat ik het even moet laten zakken, maar er kriebelt wel iets...

 

Dido