Interview Oreonhypothese

Moderators: Michel Uphoff, Jan van de Velde

Gebruikersavatar
Moderator
Berichten: 7.856

Re: Orionhypothese

Opmerking moderator

Zo gaat het vaak: Iemand komt met een hypothese die ingaat tegen de gevestigde wetenschappelijke kennis. In beginsel verloopt de discussie correct, maar allengs kruipen er over en weer irritaties binnen die de toon van de discussie onprettig maken.
Zinnen die als aanstootgevend kunnen worden ervaren zijn verwijderd uit de discussie.
 
Het dringende verzoek om in het vervolg van de discussie de toon vriendelijk te houden en de bal, niet de man, te spelen.
 
Het eerstkomende bericht dat hieraan niet voldoet wordt geheel verwijderd en zorgt ervoor dat het topic zonder nadere kennisgeving gesloten wordt.

Gebruikersavatar
Berichten: 897

Re: Orionhypothese

Soit, Je bent er dus nog niet uit wat de massa van het orion deeltje is. Het moet in ieder geval kleiner zijn dan dat van het neutrino zoals je zelf aangeeft aangezien alles uit orions zou opgebouwd zijn. Zoals reeds vermeld is de neutrino massa boven grens momenteel rond 4 mev dus stel dat de orion massa van de orde 1meV is. In dat geval bestaat het elektron uit ongeveer 10^8 orions en het proton 10^12. Dit zijn enorm grote getallen. Waarom organiseren deze orions zich perse in het elektron en het proton etc... als er nog vele ontelbare miljarden andere combinaties mogelijk zijn? Het lijkt toch absurd dat we zo weinig elementaire deeltjes ontdekt hebben (stuk of 20) wanneer deze een onderliggende structuur zouden bezitten bestaande uit miljarden subdeeltjes? Je zou toch verwachten dat we dan nog veel meer combinaties zouden tegen komen.
 
Ik denk dat je een beetje onderschat hoe ver de moderne natuurkunde gevorderd is. We zeggen niet alleen dat alle materie uit elektronen en quarkcs etc.. bestaat maar we zeggen ook waarom het vrije neutron niet stabiel is, waarom er geen vrije quarcks zijn, waarom het di proton en di neutron niet bestaan. We kunnen voorspellen welke kernen stabiel zijn en welke niet, welke atomen en excitatie's er mogelijk zijn.
 
Tot zover mijn bijdrage hoop dat dit je aanzet een beetje dieper in te gaan op de gevolgen en gebreken van je "theory".

Berichten: 438

Re: Orionhypothese

<b>Die Hanze</b>

Je bent er dus nog niet uit wat de massa van het orion deeltje is. Het moet in ieder geval kleiner zijn dan dat van het neutrino zoals je zelf aangeeft aangezien alles uit orions zou opgebouwd zijn. Zoals reeds vermeld is de neutrino massa boven grens momenteel rond 4 meV dus stel dat de orion massa van de orde 1meV is. In dat geval bestaat het elektron uit ongeveer 10^8 orions en het proton 10^12. Dit zijn enorm grote getallen.
 
<b>Efdee</b>

Klopt en er is niets op grote getallen tegen. Alleen worden kernen en andere deeltjes schijnbaar wat ingewikkelder.

 
<b>Die Hanze</b>

Waarom organiseren deze orions zich perse in het elektron en het proton etc... als er nog vele ontelbare miljarden andere combinaties mogelijk zijn? Het lijkt toch absurd dat we zo weinig elementaire deeltjes ontdekt hebben (stuk of 20) wanneer deze een onderliggende structuur zouden bezitten bestaande uit miljarden subdeeltjes? Je zou toch verwachten dat we dan nog veel meer combinaties zouden tegen komen.

 
<b>Efdee</b>

Ik dacht minstens 200 deeltjes nog los van allerlei kernen.

Bij het bouwen van een huis worden de stenen keurig gestapeld.

In de vrije natuur wordt niets netjes gestapeld. Mogelijke bouwwerken van orions zullen daardoor hopeloos onstabiel zijn tengevolge van veel tussenruimtes.

Een overmaat van postieve dan wel negatieve orions maat een eventuele samenstelling ook hoogst onstabiel.

Beide aspecten elimineren zeer veel denkbare mogelijkheden en vermoedelijk zijn de experimentatoren nog lang niet uit-ontdekt.

Recent zijn <i>steri</i><i>e</i><i>le neutrino’s</i> bedacht.
 
<b>Die Hanze</b>

Ik denk dat je een beetje onderschat hoe ver de moderne natuurkunde gevorderd is. We zeggen niet alleen dat alle materie uit elektronen en quarks etc.. bestaat maar we zeggen ook waarom het vrije neutron niet stabiel is, waarom er geen vrije quarcks zijn, waarom het di proton en di neutron niet bestaan. We kunnen voorspellen welke kernen stabiel zijn en welke niet, welke atomen en excitatie's er mogelijk zijn.
 
<b>Efdee</b>

Ik ben op de hoogte van genoemde feiten.

‘Keulen en Aken zijn niet op één dag gebouwd’ en zo zal mijn hypthese vast nog wel deze feiten kunnen verklaren. Genoeg knappe koppen die zich erover kunnen buigen als ze willen.

Nogmaals: ik beweer niet, dat de huidige standaardtheorie fout zou zijn. Ik heb slechts een andere opvatting die bovendien véél eenvoudiger is dan de gangbare.

Gebruikersavatar
Berichten: 897

Re: Orionhypothese

Over dat laatste heb ik sterk mijn twijfels.

Berichten: 438

Re: Orionhypothese

De volgende drie samenhangende, nog niet vermelde hypotheses zagen jullie mischien al aankomen.
De orions zijn vrijwel de higgsdeeltjes.
De neutralonzee beschouw ik als het higgsveld en

de neutralonzee vormt de gezochte donkere materie in het heelal.

Berichten: 438

Re: Orionhypothese

Quantumverstrengeling kan ik alleen begrijpen, als er tussen twee deeltjes 'contact' bestaat.
Want aan de behoudswetten moet worden voldaan.
Vaak betreft het 'grote' afstanden.
Alleen superluminale snelheden (sneller dan het licht) zouden dat contact kunnen realiseren.
Een golf door de neutralonzee kan zo snel.
Maar hoe weet die de weg van het ene deeltje naar het andere?
Rondom het ene deeltje zou dan een bolgolf moeten uitzenden.
Maar die golf zal toch ook andere deeltjes beïnvloeden.
Moeilijk te begrijpen.

Berichten: 2

Re: Orionhypothese

Om kort te gaan kun je de hypothese van Efdee beschouwen als een 'hypothese van alles'.
Als zijn gedachtes experimenteel bevestigd kunnen worden, wordt dit 'de theorie van alles'.
Efdee is naar mijn smaak een potentiële klant voor een nobelprijs. Bij voorbaat gefeliciteerd met je gedachtegang.

Gebruikersavatar
Berichten: 10.002

Re: Orionhypothese

Er is een verschil tussen alles willen verklaren en alles kunnen verklaren. Voor het laatste is een Nobelprijs inderdaad een passende waardering, maar het eerste is van toepassing op dit verhaal, dat nog niet eens een hypothese genoemd kan worden, laat staan een theorie.
Cetero censeo Senseo non esse bibendum

Berichten: 438

Re: Orionhypothese

Dank je BenS met je bijval.
 
Het is gepostuleerd, dat de neutralonzee de donkere massa van de spiraalnevels is.
Dat impliceert, dat de neutralons gevoelig zijn voor gravitatie.
Daaruit volgt, dat dat de concentratie van neutralons toeneemt als de afstand tot een ster afneemt.
Dat betekent, lijkt me, dat de neutralonzee dicht bij een ster optisch dichter is dan verder van een ster.
Daaruit volgt, dat licht naar een ster toe gebroken wordt.
Een ster werkt dan als lens.
Het lijkt, dat het licht wordt aangetrokken door de gravitatie van een ster.
Het licht hoeft blijkbaar niet gevoelig te zijn voor gravitatie.
 
Een ‘neutronenster’ en een zwart gat zijn extreem sterke verdichtingen van de neutralonzee om een ster heen.

Berichten: 438

Re: Orionhypothese

Hier lanceerde ik in april 2017 mijn orionhypothese. De hypothese werd niet ontkracht maar riep wel veel twijfel en vragen op.
 
Bismuth-212 kan zowel α- als β-straler zijn. De gangbare fysica verklaart dit met toeval, of er heliumkernen of elektronen worden weggeschoten.
Eén van de aspecten in de orionhypothese was de veronderstelling, dat een equitoop maar op één manier kon vervallen.
Twee equitopen van één isotoop verschillen als volgt: een porion en norion zijn vervangen door twee zorions. Dat kan op vele manieren. Maar het is niet duidelijk, hoeveel equitopen per isotoop de natuur realiseert.
Kennen bestaat er een Bi-212 equitoop die α-straler is en één die β-straler is.
 
Equitopen zijn iets anders dan isomeren. Isomeren zijn isotopen die alleen in ruimtelijke structuur en energie verschillen.
 
Tot zover een beknopte herhaling.
Onlangs las ik, dat er kennelijk twee soorten neutronen bestaan, één met een halwaardetijd van 888 s en één met 879 s.
De gangbare fysica heeft geen verklaring.
 
Outside the stabilizing environment of the atomic nucleus, a free neutron survives for an average of less than a quarter hour before decaying into a proton, an electron, and an electron antineutrino. The value of the neutron lifetime, which is a crucial parameter in calculating the abundances of small nuclei in the primordial plasma minutes after the Big Bang, has proven difficult to pin down (see the article by Michael Snow, Physics Today, March 2013, page 50). One method entails tracking and counting decay protons as a beam of cold neutrons passes through a set of magnetic and electric fields; it yields a lifetime of 888 seconds. Another technique requires trapping even colder neutrons for minutes at a time in a bottle and counting the ones that don’t decay; those experiments yield a value of 879 seconds. Both techniques come with considerable potential for systematic error. Yet the difference of nearly four standard deviations has scientists wondering whether exotic physics is to blame for the discrepancy.
 
Het verheugt mij, dat ik met de orions en equitopen het verschil kan verklaren. Kennelijk vertonen neutronen ook equitopie.
Bovendien zie ik dit als een (gedeeltijke) bevestiging van mijn orionhypothese.

Berichten: 438

Interview Oreonhypothese

Waarschuwing: deze tekst is niet geschikt voor eindexamenkandidaten natuurkunde.
De oreonhypothese

Waarover gaat uw oreonhypothese?
Mijn veronderstellingen gaan over de bouw van atoomkernen, ‘elementaire’ deeltjes en fotonen. Die zijn anders dan de gangbare. Alleen de resultaten van experimenten accepteer ik als ‘waar’.

Wat was voor u de aanleiding om de kernfysica anders te benaderen?
Bij zagen gaat een beetje stof verloren als zaagsel. Bij chemische reacties had men voor de tijd van Lavoisier niet door, dat er gassen ontsnapten die massa meenamen. Ik vroeg me af, of het massaverlies tijdens kernreacties ook kwam doordat er materie over het hoofd werd gezien.

Maar massa wordt toch volgens Einstein tijdens kernreacties omgezet in energie?!
Dat beweert hij inderdaad. Maar ik gebruik geen enkel aspect van zijn relativiteitstheorie. Ik beschrijf de kleinste dingen in de natuur heel anders dan wat iedereen al een eeuw gewend is.

Bestaan atoomkernen volgens u nog steeds uit protonen en neutronen?
Nee, absoluut niet. Ze bestaan uit onvoorstelbaar kleine ‘oreons’. Het kleinste deeltje (dat vandaag de dag bekend is), het elektron bestaat al uit miljarden oreons. Het zijn oreons die tijdens een kernreactie ongemerkt ontsnappen.

Bestaan protonen en neutronen dan niet?
Echt wel, maar ze ontstaan pas tijdens sommig radioactief verval. Hetzelfde geldt voor elektronen (bètastraling) en heliumkernen (alfastraling). Het doet denken aan een geboorte-proces.

En hoe zit het met de waterstofkern?
De gewone waterstofkern bestaat inderdaad uit één proton maar die kern is in feite een mengsel van positieve, neutrale en negatieve oreons.
Verstrooiingsproeven aan protonen met elektronen veroorzaken een bepaald verspreidings-patroon. Dat doet een beetje denken aan de ballen van het poolbiljart. Zo werd dat patroon geïnterpreteerd als het bestaan van drie quarks in een proton. Maar een andere uitleg is mo-gelijk. Dat komt nog.

Welke krachten houden de oreons bij elkaar?
Verreweg de belangrijkste kracht is de elektrische. In aanzienlijk mindere mate spelen de magnetische eigenschappen van alle oreons een rol.

Geldt de gangbare formule voor de aantrekking en afstoting van elektrische ladingen nog steeds?
Ja. In mijn model van de natuur geldt de wet van Coulomb tot en met het niveau van de oreons.

Tijdens een kernreactie komt heel veel energie vrij. Als u de ideeën van Einstein negeert, waar komt al die energie dan vandaan?
Berekeningen tonen aan, dat de vrijkomende energie te verklaren is met de afname van elektrische energie. Het gaat om MeV’s (megaelektronvolts) per individuele reacties.

Doen de gangbare sterke en zwakke kernkrachten helemaal niet meer mee?
Dat klopt. En de onderliggende kleurkrachten met quarks en gluonen (chromodynamica) ontbreken ook volledig. Het standaardmodel over deeltjes verdwijnt binnen de oreonhypo-these volkomen. Moeilijk van de grond komende meerdimensionale string- en braanhypo-thesen zijn volstrekt overbodig.

Is er iets te zeggen over de massa van de oreons?
In mijn boek leg ik uit, dat er circa honderd triljoen (21 cijfers) oreons nodig zijn om één proton te krijgen.

Welke samenstelling hebben de oreons?
Voorlopig zijn de oreons de enige echte elementaire deeltjes, ‘puntdeeltjes’ zonder enige structuur.

Hoe zit het met antimaterie?
Paul Dirac heeft zich laten misleiden door Einstein en hij bedacht antimaterie naast ge-wone materie op grond van een wiskundig argument. Binnen de oreonhypothese bestaat er echter geen antimaterie.

Wat is dan een positron?
Een positron is een positief geladen elektron, gemaakt van doodgewone materie.

Een elektron en een positron kunnen elkaar annihileren. Ze verdwijnen volledig. Wat ge-beurt er dan volgens uw hypothese?
Als die deeltjes elkaar naderen tot ze elkaar raken, verliezen ze heel veel elektrische energie die wordt omgezet in gammafotonen. Intussen hebben ze een neutraal deeltje ge-vormd dat in een bellenvat geen spoor nalaat. Het lijkt er zo op, dat het elektron en positron verdwenen zijn.
Deze uitleg maakt het mogelijk een elektron en zijn positieve broertje te zien als bolle-tjes. Rekening houdend met de energie van de gammafotonen is zo een indruk te krijgen van de afmetingen van die deeltjes. Uit de resultaten volgt, dat de dichtheid of soortelijke massa van de elektronen van dezelfde orde van grootte is als de dichtheid van kernen. Dat is be-moedigend.

Speelt quantumfysica nog een rol binnen de oreonhypothese?
Nou en of! Quantumfysica is niets anders dan een deel van de waarschijnlijkheidsreke-ning, toegepast op fysische objecten, vooral op gebeurtenissen van zeer kleine deeltjes. Zij is feitelijk toegepaste wiskunde.

Welke vorm heeft een atoomkern?
De vele oreons zullen zich over het algemeen zo schikken, dat de positieve en negatieve oreons elkaar zoveel mogelijk afwisselen. Dat lijkt op een zoutkristal. Elke atoomkern is echter een elektrisch positief geladen ‘femtokristal’. De schikking wordt daardoor wat rom-meliger. De energieniveaus kunnen dan, net als in een kristal, beschreven worden met fononen.
De resultaten van de eerder genoemde verstrooiingsproeven worden geheel en al veroorzaakt door de kristalstructuur van de kern.

Isotopen zijn atoomkernen van één en hetzelfde element. De kernen hebben dezelfde lading maar verschillende massa. Hoe beschrijft de oreonhypothese de isotopen?
Als evenveel positieve als negatieve oreons aan een kern worden toegevoegd plus een willekeurig aantal neutrale oreons, dan ontstaat een zwaardere isotoop.

Wilt u uitleggen, wat equitopen zijn. Die bestaan niet in de gangbare fysica.
Als in een kern een positief en negatief oreon samen vervangen worden door twee neutrale oreons, dan blijven de massa en lading behouden. Dan is er een andere equitoop ontstaan.

Waardoor kan de totale massa na een kernreactie nooit zijn toegenomen?
Het zou ongelofelijk toevallig zijn als tijdens de kernreactie biljoenen oreons uit de omgeving zouden worden opgepikt. Dit maakt de mogelijkheid van tijdomkeer uiterst onwaarschijnlijk, net als de tweede hoofdwet van de thermodynamica.

Onstabiele kernen vervallen zonder aanwijsbare reden. Hoe zit dat in de oreonhypothese?
De verandering van een kern gebeurt nooit 'zomaar' zonder oorzaak!!

Welke oorzaken ziet u dan?
Een kern kan worden aangetikt door een elektron dat dicht rondom de kern beweegt. Daarbij draagt het een beetje energie over aan de onstabiele kern. Ook een deeltje uit de kosmische straling kan die tik uitdelen. Aantikken met een bundel neutronen behoort eveneens tot de mogelijkheden. Met die laatste techniek kan de halveringstijd verkort worden!
Het aantikken doet denken aan de tik tegen een kaartenhuis.

Die uitleg maakt het ‘tunneleffect’ vast wel overbodig.
Dat heeft u scherp gezien! Het deeltje, dat uit de kern moet ontsnappen, heeft geen wiskundige truc meer nodig om dat voor elkaar te krijgen.

U beweert, dat elke soort radioactieve kern maar op één manier kan vervallen. Maar sommige radioactieve isotopen lijken echter op meerdere manieren te desintegreren. Bijvoorbeeld bismut-212 kan zowel alfa- als bètastraler zijn. Volgens de gangbare opvattingen is dat echter een toevalskeus.
De oreonhypothese gaat er van uit, dat er (minstens) twee verschillend samengestelde bismut-212-kernen bestaan, equitopen, elk met hun eigen vervalmethode.

Naar verhouding met aantallen bekende onstabiele deeltjes (duizenden) zijn er maar weinig stabiele (210). Hoe komt dat?
Kernen en deeltjes van de kosmische straling zijn vrijwel zeker ontstaan in een extreem hete toestand binnenin sterren. Verreweg de meeste samenraapsels van oreons zijn volkomen onstabiel, omdat ze in een zeer chaotische toestand tot stand gekomen zijn. Eigenlijk is het onvoorstelbaar toevallig als er een stabiele structuur ontstaat! Als je een stapel bakstenen lukraak op een hoop gooit, hoe groot is dan de kans, dat je een stabiel huis krijgt?

Hoe beschouwt u de gangbare elementaire deeltje, de hadronen, mesonen en leptonen?
Ik noem ze exoten en ik beschouw ze als mislukte, onstabiele, naakte kernen die al of niet elektrisch geladen zijn. Na een aantal tussenstappen vervallen ze alle tot stabiele protonen en/of elektronen. Dat betekent binnen de oreonhypothese, dat ze alle oorspronkelijk uit oreons hebben bestaan.

Eén van de meer bekende exoten is het muon. De massa ervan is vrijwel 207 × de massa van een elektron. Hoe beschrijft u zijn verval?
Experimenteel wordt er maar één elektron per verval van een muon gedetecteerd. Ik veronderstel, dat het muon als een mitrailleur steeds één elektron afschiet totdat hij geheel vervallen is. Dat is het mitrailleur-effect. Dat ontsnapt de 'aandacht' van de elektronendetector, omdat die niet snel genoeg is om al deze elektronen te onderscheiden. Hij neemt er maar één waar. Immers, de dode tijd van een elektrondetector is 0,1 à 0,3 milliseconde.

Buiten de kern kunnen allerlei oreons vele combinaties vormen. Dat leidt tot verschillende soorten mislukte kernen. Als het aantal positieve oreons gelijk is aan het aantal negatieve, ontstaan er neutrale exoten. Zijn die belangrijk?
Nou en of! Dat zijn de neutralons. Het bekendste neutralon is het neutron. Positieve en negatieve oreons vormen neutrale paren, zogenaamde negpo’s. Het heelal zit er vol mee. Samen vormen ze de neutralonzee.

Heeft de neutralonzee invloed op bewegende voorwerpen?
Als een deeltje door de neutralonzee beweegt, is de druk door de neutralons van voren iets groter dan van achteren. Daardoor zou het deeltje, als het samengesteld is, iets ingedrukt worden. De contractie of vervorming is groter naarmate de snelheid groter is. Het verschijnsel is inmiddels waargenomen met verstrooiingsproeven.
Ook planeten voelen de invloed en dat leidt tot de zogenaamde periheliumverschuiving. Dat gaat hier te ver.

Heeft de neutralonzee ook invloed op de lichtsnelheid?
Zeker. Het is juist de neutralonzee die in het heelal de oorzaak is van de maximum snelheid van 299.792.458 m/s.

Kan de neutralonzee ook golven?
Ja. In oreonfysica kunnen golven van de neutralonzee zelf sneller zijn dan de genoemde lichtsnelheid in ‘vacuüm’. Drukgolven kunnen daarin superluminaal zijn. Deze drukgolven zouden de informatieoverdracht kunnen realiseren tussen twee deeltjes die ‘verstrengeld’ zijn. Ook een aantal paranormale verschijnselen kan met de longitudinaal golvende neutralonzee worden verklaard. Met behulp van die verschijnselen kan die superluminale snelheid wellicht worden bepaald.

Experimenteel is vastgesteld, dat de massa van een ion toeneemt als het fors wordt versneld. Dit is een schijneffect. Als ik meer (minder) eet, neemt mijn gewicht toe (af). Als een deeltje door de neutralonzee beweegt, veegt het, net als een sneeuwschuiver, neutralons op. Ze blijven eraan vastplakken. De massa van het deeltje plus de massa van de neutralons neemt dus toe. Dit gebeurt in een deeltjesversneller.
Het versnelde, geladen deeltje moet zich een weg banen door de neutralonzee. Dat veroorzaakt wrijving. De grootte van de wrijving neemt toe met de snelheid. Als de elektrische kracht in een deeltjesversneller gelijk blijft, wordt op den duur de wrijving even groot als de elektrische kracht. De versnelling nadert tot nul en de snelheid wordt constant. Er wordt dan een grenssnelheid bereikt.
Als een geladen deeltje versneld beweegt, zendt het straling uit, cyclotronstraling, synchrotronstraling of remstraling, en het verliest daardoor bewegingsenergie. Ook dit verlies van energie van het versnelde, geladen deeltje wekt de indruk van massatoename.

Hoe kunt u het bestaan van de neutralonzee experimenteel aannemelijk maken?
Een snel draaiend object in hoogvacuüm moet heel langzaam vertragen door de wrijving van de neutralonzee.
Einstein en een Russische vriend hebben samen de theorie van de brownbeweging ontwikkeld en zij bewezen daarmee onomstotelijk het bestaan van moleculen. Als in hoogvacuüm de brownbeweging wordt waargenomen, dan zou dat een experimenteel bewijs van het bestaan van de neutralonzee zijn.

U beweert, dat de natuur geen loslopende energie kent en dat fotonen oreons bevatten.
Energie wordt net als elektrische lading altijd ‘gedragen’ door materie. Daarom ga ik ervan uit, dat fotonen oreons bevatten. Omdat het foton elektrisch neutraal is, zijn de aantallen negatieve en positieve oreons gelijk.
Doordat fotonen materiedeeltjes bevatten, zijn fotonen gevoelig voor gravitatie. Dat is in de sterrenkunde vastgesteld met gravitatielenzen.
Soms gedraagt licht zich als een bundel deeltjes, corpusculair gedrag, zoals bij het foto-elektrische effect. En soms als golfverschijnsel als er een interferentiepatroon ontstaat. Door de aanwezigheid van oreons is dat gemakkelijker te aanvaarden.

Zonlicht kan een komeetstaart wegduwen. Hebben fotonen dan massa?
Jazeker. De massa van een foton is omgekeerd evenredig met de golflengte van het licht. Daardoor is de massa van een gammafoton ruwweg een miljoen maal de massa van een lichtfoton.

Zijn er al experimenten gedaan inzake de oreonhypothese?
Ik heb tenminste tien experimenten in gedachten die niet in de keuken of een schuurtje kunnen worden uitgevoerd. Helaas geven de geleerden tot op heden geen reactie. Het is dan ook deksels moeilijk om opvatting van een eeuw oud overboord te moeten gooien. Bovendien is er mogelijk geen geld, tijd, lef en/of belangstelling voor.

Uw boek gaat uitgebreid op alle aspecten in. Waar kan het besteld worden?
Voor 33 € is het te bestellen via
https://www.boekenbestellen.nl/boek/de- ... tbal/38909

Legt u de titel De vlo botst op de voetbal eens uit.
De vlo ben ik als eenling en de voetbal is de gevestigde orde van de natuurwetenschappers.

Gebruikersavatar
Moderator
Berichten: 4.871

Re: Interview Oreonhypothese

efdee schreef: ma 08 feb 2021, 11:04 Wat was voor u de aanleiding om de kernfysica anders te benaderen?
Bij zagen gaat een beetje stof verloren als zaagsel. Bij chemische reacties had men voor de tijd van Lavoisier niet door, dat er gassen ontsnapten die massa meenamen. Ik vroeg me af, of het massaverlies tijdens kernreacties ook kwam doordat er materie over het hoofd werd gezien.

Maar massa wordt toch volgens Einstein tijdens kernreacties omgezet in energie?!
Dat beweert hij inderdaad. Maar ik gebruik geen enkel aspect van zijn relativiteitstheorie. Ik beschrijf de kleinste dingen in de natuur heel anders dan wat iedereen al een eeuw gewend is.
Het is dan wel erg toevallig dat die vrijkomende energie precies gelijk is aan c2 maal het massaverlies. Verklaar dat dan eerst maar.
efdee schreef: ma 08 feb 2021, 11:04 Bestaan atoomkernen volgens u nog steeds uit protonen en neutronen?
Nee, absoluut niet. Ze bestaan uit onvoorstelbaar kleine ‘oreons’. Het kleinste deeltje (dat vandaag de dag bekend is), het elektron bestaat al uit miljarden oreons. Het zijn oreons die tijdens een kernreactie ongemerkt ontsnappen.
Graag uitleggen waarom die alleen samenklonteren tot precies de hoeveelheden nodig voor een elektron, proton, etc.
Waarom bestaan er geen deeltjes met willekeurig kleine fracties van hun massa's, willekeurig kleine fracties fracties van hun lading?
efdee schreef: ma 08 feb 2021, 11:04 Welke krachten houden de oreons bij elkaar?
Verreweg de belangrijkste kracht is de elektrische. In aanzienlijk mindere mate spelen de magnetische eigenschappen van alle oreons een rol.
Waarom vliegen deeltjes met een nettolading dan niet uiteen? Graag met berekening.
efdee schreef: ma 08 feb 2021, 11:04 Tijdens een kernreactie komt heel veel energie vrij. Als u de ideeën van Einstein negeert, waar komt al die energie dan vandaan?
Berekeningen tonen aan, dat de vrijkomende energie te verklaren is met de afname van elektrische energie. Het gaat om MeV’s (megaelektronvolts) per individuele reacties.
Leidt die afname in energie tot een afname in massa?
efdee schreef: ma 08 feb 2021, 11:04 Een elektron en een positron kunnen elkaar annihileren. Ze verdwijnen volledig. Wat ge-beurt er dan volgens uw hypothese?
Als die deeltjes elkaar naderen tot ze elkaar raken, verliezen ze heel veel elektrische energie die wordt omgezet in gammafotonen. Intussen hebben ze een neutraal deeltje ge-vormd dat in een bellenvat geen spoor nalaat. Het lijkt er zo op, dat het elektron en positron verdwenen zijn.
Deze uitleg maakt het mogelijk een elektron en zijn positieve broertje te zien als bolle-tjes. Rekening houdend met de energie van de gammafotonen is zo een indruk te krijgen van de afmetingen van die deeltjes. Uit de resultaten volgt, dat de dichtheid of soortelijke massa van de elektronen van dezelfde orde van grootte is als de dichtheid van kernen. Dat is be-moedigend.
Is er experimneteel bewijs voor dat neutrale deeltje? Zo nee, waarom niet?
Graag die berekening laten zien waarmee die afmeting uit "de gammafotonen" (welke gammafotonen??) volgt. Wat is er bemoedigend aan die dichtheid?
efdee schreef: ma 08 feb 2021, 11:04 Speelt quantumfysica nog een rol binnen de oreonhypothese?
Nou en of! Quantumfysica is niets anders dan een deel van de waarschijnlijkheidsreke-ning, toegepast op fysische objecten, vooral op gebeurtenissen van zeer kleine deeltjes. Zij is feitelijk toegepaste wiskunde.
Fijn.
efdee schreef: ma 08 feb 2021, 11:04 Die uitleg maakt het ‘tunneleffect’ vast wel overbodig.
Dat heeft u scherp gezien! Het deeltje, dat uit de kern moet ontsnappen, heeft geen wiskundige truc meer nodig om dat voor elkaar te krijgen.
Dat tunnelen volgt rechtsstreeks uit de kwantumfysica. Die was toch nog steeds geldig?
efdee schreef: ma 08 feb 2021, 11:04 Welke vorm heeft een atoomkern?
De vele oreons zullen zich over het algemeen zo schikken, dat de positieve en negatieve oreons elkaar zoveel mogelijk afwisselen. Dat lijkt op een zoutkristal. Elke atoomkern is echter een elektrisch positief geladen ‘femtokristal’. De schikking wordt daardoor wat rom-meliger. De energieniveaus kunnen dan, net als in een kristal, beschreven worden met fononen.
De resultaten van de eerder genoemde verstrooiingsproeven worden geheel en al veroorzaakt door de kristalstructuur van de kern.
Is er een Bragg-achtige verstrooiing waargenomen aan atoomkernen? Dan graag een bron.
efdee schreef: ma 08 feb 2021, 11:04 Onstabiele kernen vervallen zonder aanwijsbare reden. Hoe zit dat in de oreonhypothese?
De verandering van een kern gebeurt nooit 'zomaar' zonder oorzaak!!

Welke oorzaken ziet u dan?
Een kern kan worden aangetikt door een elektron dat dicht rondom de kern beweegt. Daarbij draagt het een beetje energie over aan de onstabiele kern. Ook een deeltje uit de kosmische straling kan die tik uitdelen. Aantikken met een bundel neutronen behoort eveneens tot de mogelijkheden. Met die laatste techniek kan de halveringstijd verkort worden!
Het aantikken doet denken aan de tik tegen een kaartenhuis.
De halfwaardetijd is constant, waarom is die niet afhankelijk van de hoeveelheid kosmische straling als die rol voldoende groot is om hiet genoemd te worden?
efdee schreef: ma 08 feb 2021, 11:04 U beweert, dat elke soort radioactieve kern maar op één manier kan vervallen. Maar sommige radioactieve isotopen lijken echter op meerdere manieren te desintegreren. Bijvoorbeeld bismut-212 kan zowel alfa- als bètastraler zijn. Volgens de gangbare opvattingen is dat echter een toevalskeus.
De oreonhypothese gaat er van uit, dat er (minstens) twee verschillend samengestelde bismut-212-kernen bestaan, equitopen, elk met hun eigen vervalmethode.
Waar is de experimentele onderbouwing voor deze stelling?
efdee schreef: ma 08 feb 2021, 11:04 Hoe beschouwt u de gangbare elementaire deeltje, de hadronen, mesonen en leptonen?
Ik noem ze exoten en ik beschouw ze als mislukte, onstabiele, naakte kernen die al of niet elektrisch geladen zijn. Na een aantal tussenstappen vervallen ze alle tot stabiele protonen en/of elektronen. Dat betekent binnen de oreonhypothese, dat ze alle oorspronkelijk uit oreons hebben bestaan.
Deeltjes als "mislukt" bestempelen is een wel heel subjectieve manier van fysica bedrijven.
efdee schreef: ma 08 feb 2021, 11:04 Experimenteel is vastgesteld, dat de massa van een ion toeneemt als het fors wordt versneld. Dit is een schijneffect. Als ik meer (minder) eet, neemt mijn gewicht toe (af). Als een deeltje door de neutralonzee beweegt, veegt het, net als een sneeuwschuiver, neutralons op. Ze blijven eraan vastplakken. De massa van het deeltje plus de massa van de neutralons neemt dus toe. Dit gebeurt in een deeltjesversneller.
Het versnelde, geladen deeltje moet zich een weg banen door de neutralonzee. Dat veroorzaakt wrijving. De grootte van de wrijving neemt toe met de snelheid. Als de elektrische kracht in een deeltjesversneller gelijk blijft, wordt op den duur de wrijving even groot als de elektrische kracht. De versnelling nadert tot nul en de snelheid wordt constant. Er wordt dan een grenssnelheid bereikt.
Als een geladen deeltje versneld beweegt, zendt het straling uit, cyclotronstraling, synchrotronstraling of remstraling, en het verliest daardoor bewegingsenergie. Ook dit verlies van energie van het versnelde, geladen deeltje wekt de indruk van massatoename.
Wel vreemd dat een waarnemer die met zo'n deeltje meebeweegt die massatoename niet ziet. Graag verklaren.

Het verhaal begon met"
Alleen de resultaten van experimenten accepteer ik als ‘waar’.
Ik zie geen spoor van onderbouwing uit waarnemingen of experimenten.

Gebruikersavatar
Pluimdrager
Berichten: 7.824

Re: Interview Oreonhypothese

In het interview ontbreken twee belangrijke namen, die van de interviewer en van de ge-interviewde.

Gebruikersavatar
Berichten: 3.561

Re: Interview Oreonhypothese

Xilvo schreef: ma 08 feb 2021, 12:25
Alleen de resultaten van experimenten accepteer ik als ‘waar’.
Ik zie geen spoor van onderbouwing uit waarnemingen of experimenten.
Dat was mij ook gelijk opgevallen.
Het is dan zo dat het verhaal inwendig strijdig is want zijn/haar oer deeltjes worden zomaar aangenomen, terwijl die methode nu juist wordt verworpen.

Ik heb de rest dan ook alleen maar vluchtig overgelezen.

Gebruikersavatar
Moderator
Berichten: 3.738

Re: Interview Oreonhypothese

Opmerking moderator

Eisen aan posts in het Theorie-ontwikkeling forum zijn:
Stel jezelf voor plaatsing de vraag of jouw theorie aan de volgende minimale eisen voldoet:
- Is de theorie voldoende onderbouwd, daar waar nodig ook wiskundig?
- Is de theorie falsifieerbaar (kunnen anderen hem toetsen)?
Daar is in deze topic niet aan voldaan, en derhalve gaat deze topic op slot.

Gesloten