Springen naar inhoud

Fotonen


  • Log in om te kunnen reageren

#1

KingOop

    KingOop


  • >25 berichten
  • 60 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 27 mei 2009 - 03:17

Ik beschouw fotonen nu even puur als deeltjes.

Stel een ster zendt op 1 bepaald moment een X aantal fotonen uit die zich evenredig in alle richtingen gaan voortbewegen.

Ik zie nu het volgende voor me:
De virtuele bol van fotonen zal een steeds grotere oppervlakte krijgen. De afstand tussen 2 naaste fotonen zou dus steeds groter moeten worden. Hoe gaat dit nu aflopen?
Zijn er oneindig veel fotonen zodat er nooit gaten zullen vallen?
Gaan er wel gaten vallen?

Of moet je de fotonen in dit geval als golven beschouwen, zodat de groeiende oppervlakte van de virtuele bol een ContinuŁm is dat er op iedere plek precies het zelfde uitziet?
Maar als dit het geval zou zijn dan vraag ik me wel af hoe je dit nu moet gaan bekijken als de lichtgolf Bv mijn oog raakt. Er zijn dan toch een Y aantal fotonen op mijn oog terecht gekomen. Als deze Y nu gelijk zou zijn aan 1, wat zou er dan gebeuren als ik nog eens een dubbele afstand (ster-oog) naar achter zou staan. Zou er dan een halve foton mijn oog raken? Dat kan niet....
Of zou het dan 50% kans zijn dat de foton mijn oog zou raken tegen 50% kans dat ie zou zou missen????

(mocht mijn vraag/probleem niet duidelijk zijn dan zal ik proberen dit nogmaals uit te leggen)
WETEN IS VERGETEN

Dit forum kan gratis blijven vanwege banners als deze. Door te registeren zal de onderstaande banner overigens verdwijnen.

#2

thermo1945

    thermo1945


  • >1k berichten
  • 3112 berichten
  • Verbannen

Geplaatst op 27 mei 2009 - 07:21

Een ster schiet fotonen uit in elke denkbare richting.
Omdat 'heel even later' fotonen uit iets andere richting komen, ervaar je de fotondichtheid als continu.

#3

MacHans

    MacHans


  • >250 berichten
  • 500 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 27 mei 2009 - 08:50

De virtuele bol van fotonen zal een steeds grotere oppervlakte krijgen. De afstand tussen 2 naaste fotonen zou dus steeds groter moeten worden. Hoe gaat dit nu aflopen?
Zijn er oneindig veel fotonen zodat er nooit gaten zullen vallen?
Gaan er wel gaten vallen?


Het aantal fotonen per oppervlakte eenheid neemt inderdaad af. Maar je ziet een ster al lang niet meer voordat de fotondichtheid is afgenomen tot ťťn foton 'per oog'. Hoe verder sterren van ons af staan, des te zwakker we ze zien, maar zodra het menselijk oog de ster niet meer kan zien, komen er nog wel fotonen van die ster in je oog, alleen te weinig. De Hubble Ultra Deep Field is hier een mooi voorbeeld van; Het komt erop neer dat we de Hubble telescoop op een 'leeg' zwart stukje ruimte richte, en daar met een grote sluitertijd naar blijven 'kijken'. Dan is het een kwestie van wachten, en uiteindelijk krijg je dit;

Geplaatste afbeelding

#4

KingOop

    KingOop


  • >25 berichten
  • 60 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 27 mei 2009 - 13:12

Een ster schiet fotonen uit in elke denkbare richting.
Omdat 'heel even later' fotonen uit iets andere richting komen, ervaar je de fotondichtheid als continu.


Bedoel je met die fotonen de fotonen van een andere bron of andere fotonen van de zelfde ster?
WETEN IS VERGETEN

#5

thermo1945

    thermo1945


  • >1k berichten
  • 3112 berichten
  • Verbannen

Geplaatst op 29 mei 2009 - 16:01

Bedoel je met die fotonen de fotonen van een andere bron of andere fotonen van de zelfde ster?

Zelfde ster

#6

Tommie1992

    Tommie1992


  • >25 berichten
  • 50 berichten
  • Ervaren gebruiker

Geplaatst op 30 mei 2009 - 11:02

Het is niet zo dat de ster maar 1 keer fotonen uitschiet en dat is dat. Het is dus ook niet zo dat je de fotonen als een holle bol kan zien die steeds verder uitzet. Aangezien de ster non-stop fotonen uitschiet heb je een massieve bol die steeds verder uitzet. Tenminste dit zou je hebben als de ster niet zou bewegen en er geen ruimtekromming zou zijn.
Elk foton wordt namelijk (aangezien ze allemaal op een andere plaats zijn) op een andere manier door ruimtekromming bewerkt. Als fotonen recht op een andere ster afgaan en ze worden ook aangetrokken door een ster van buiten af krijg je een splitsing. De ene foton gaat 'linksom' de ster en de andere 'rechtsom'. Denk nu maar is na hoeveel sterren er wel niet zijn en hoe erg een foton dus wordt gekromt. Het is ook heel goed mogelijk dat veel sterren die wij zien helemaal niet op die plek bevinden. Het licht kan zo erg worden gekromt dat ze wel 180* aan de andere kant zitten!
Waarschijnlijk is dit alleen niet zo aangezien hier voor bijzondere omstandigheden nodig zijn zoals enorme gravitatie putten maar het komt zonder twijfel wel voor dat licht op een hele andere plek neerkomt van waar zijn rechte straal hem heeft afgeschoten. Fotonen die een ster afschiet vormen dus nooit een perfecte circel. Zie het als een soort kneedbal die op allerlei manieren van vorm wordt veranderd.

Groetjes, Tommie

#7

Moonlight94

    Moonlight94


  • 0 - 25 berichten
  • 12 berichten
  • Gebruiker

Geplaatst op 08 juni 2009 - 16:25

ik kan het ook verkeerd gelezen hebben hoor op andere sites maar fotonen hebben toch zowiezo geen regelmaat in richtingen? Misschien is dit een nutteloze vraag maar ik wilde het even weten.





0 gebruiker(s) lezen dit onderwerp

0 leden, 0 bezoekers, 0 anonieme gebruikers

Ook adverteren op onze website? Lees hier meer!

Gesponsorde vacatures

Vacatures